Diuramid

Diuramid to nazwa handlowa preparatu zawierającego furosemid, który należy do grupy leków moczopędnych pętlowych. Działa poprzez hamowanie wchłaniania zwrotnego jonów sodu, potasu i chloru w ramieniu wstępującym pętli Henlego, co prowadzi do zwiększonego wydalania wody i elektrolitów z organizmu.

Lek ten jest stosowany głównie w leczeniu obrzęków spowodowanych niewydolnością serca, marskością wątroby czy chorobami nerek. Jest również skuteczny w terapii nadciśnienia tętniczego, często jako składnik leczenia skojarzonego. Diuramid wykazuje szybkie działanie diuretyczne, które rozpoczyna się w ciągu godziny od podania doustnego i utrzymuje przez 4-6 godzin.

Podczas stosowania Diuramidu należy monitorować poziom elektrolitów w surowicy, szczególnie potasu, ze względu na ryzyko hipokaliemii. Lek może również powodować zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy, co może być istotne u pacjentów z dną moczanową. Stosowanie furosemidu wymaga ostrożności u osób z niewydolnością nerek, cukrzycą oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Diuramid 250 mg

Acetazolamid (Diuramid) w dawce 250 mg przenika przez barierę łożyskową i wykazuje działanie teratogenne oraz embriotoksyczne w badaniach przedklinicznych na zwierzętach, szczególnie przy dawkach dziesięciokrotnie wyższych niż stosowane u ludzi. Brak jest jednak kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania leku u kobiet w ciąży, co skutkuje przeciwwskazaniem do jego stosowania zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży. Lekarz powinien poinformować pacjentki o konieczności unikania ciąży podczas terapii oraz rozważyć alternatywne metody leczenia u kobiet planujących ciążę lub będących w ciąży. Acetazolamid przenika również do mleka matki w niewielkich ilościach, co może stanowić ryzyko dla niemowląt karmionych piersią, dlatego decyzja o kontynuacji leczenia lub karmienia powinna być indywidualnie dostosowana do sytuacji klinicznej pacjentki.
acetazolamid, antykoncepcja, bariera łożyskowa, charakterystyka produktu leczniczego, czynnik teratogenny, Diuramid, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karmienie piersią, organogeneza płodu, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie leku do mleka, test ciążowy, wiek rozrodczy
Leksykon substancji czynnych
Acetazolamid – Przeciwwskazania stosowania

Acetazolamid, substancja czynna leku Diuramid 250 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na acetazolamid lub inne składniki preparatu oraz na sulfonamidy ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Nie należy stosować leku u pacjentów z hiponatremią i hipokaliemią, gdyż acetazolamid jako inhibitor anhydrazy węglanowej może pogłębiać zaburzenia elektrolitowe i kwasowo-zasadowe. Niewydolność nerek i wątroby (zwłaszcza marskość) stanowią kolejne przeciwwskazania, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia encefalopatii wątrobowej. Ponadto, leczenie jest przeciwwskazane u pacjentów z niewydolnością nadnerczy oraz kwasicą hiperchloremiczną, gdyż acetazolamid może pogłębiać kwasicę metaboliczną i zaburzenia elektrolitowe.
acetazolamid, ciśnienie śródgałkowe, Diuramid, encefalopatia wątrobowa, filtracja kłębuszkowa, gospodarka kwasowo-zasadowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, hiponatremia, infekcja układu moczowego, inhibitor anhydrazy węglanowej, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, klirens nerkowy, kwasica hiperchloremiczna, kwasica metaboliczna, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na sulfonamidy, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna sulfonamidowa, przewlekła choroba nerek, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, substancja czynna, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon substancji czynnych
Acetazolamid – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Acetazolamid, substancja czynna preparatu Diuramid, wywiera istotny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co przekłada się na obniżenie zdolności pacjentów do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Do najczęstszych objawów neurologicznych należą senność (zwłaszcza przy wyższych dawkach), zaburzenia czucia, zmęczenie, zawroty głowy oraz ataksja, które mogą znacząco upośledzać funkcje poznawcze i motoryczne. Szczególnie narażeni są pacjenci z marskością wątroby i obrzękami, u których odnotowano przypadki dezorientacji. Ponadto, acetazolamid może powodować przemijającą krótkowzroczność, co zaburza ocenę odległości i szybkości, stanowiąc poważne zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych.
acetazolamid, ataksja, charakterystyka produktu leczniczego, Diuramid, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, marskość wątroby, objaw niepożądany, objawy neurologiczne, obrzęk, ośrodkowy układ nerwowy, przemijająca krótkowzroczność, stan dezorientacji, substancja czynna, zaburzenia czucia, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Acetazolamid – Właściwości farmakokinetyczne

Acetazolamid, substancja czynna produktu Diuramid (250 mg tabletki), charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 12-27 µg/ml) w czasie 1-3 godzin. Okres półtrwania wynosi od 3 do 6 godzin, z możliwym wydłużeniem do 8 godzin. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (70-90%) i szeroką dystrybucję tkankową, z najwyższymi stężeniami w erytrocytach, osoczu i nerkach, a także przenika do wątroby, mięśni, gałek ocznych oraz ośrodkowego układu nerwowego. Istotne jest, że acetazolamid nie ulega metabolizmowi, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych i zmienność farmakokinetyczną między pacjentami.
acetazolamid, ADME, bariera łożyskowa, biodostępność, biotransformacja, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, Diuramid, eliminacja z żółcią, erytrocyt, gałka oczna, klirens leku, nerka, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, osocze, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wątroba, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe
Leksykon substancji czynnych
Acetazolamid – Przedawkowanie

Acetazolamid, aktywny składnik leku Diuramid, jest inhibitorem anhydrazy węglanowej stosowanym w terapii jaskry, padaczki, obrzęków oraz chorób górskich. Przedawkowanie tej substancji, choć rzadko opisywane, może prowadzić do poważnych zaburzeń, w tym hipokaliemii z ryzykiem arytmii, kwasicy metabolicznej wynikającej z hamowania anhydrazy węglanowej oraz objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takich jak senność czy cięższe dysfunkcje neurologiczne. Każda tabletka Diuramid zawiera 250 mg acetazolamidu, a toksyczność może wystąpić przy dawkach znacznie przekraczających zalecane, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, osób starszych i dzieci, u których wrażliwość na lek jest zwiększona.
acetazolamid, anhydraza węglanowa, Diuramid, elektrolity, gospodarka elektrolitowa, hemodializa, inhibitor anhydrazy węglanowej, jaskra, kwasica metaboliczna, leczenie objawowe, obrzęk, odtrutka, padaczka, parametry życiowe, pH krwi, potas, równowaga kwasowo-zasadowa, wodorowęglany, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia OUN, zaburzenia rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Acetazolamid – Wskazania do stosowania

Acetazolamid, aktywny składnik preparatu Diuramid 250 mg w formie tabletek, jest inhibitorem anhydrazy węglanowej stosowanym w leczeniu różnych postaci jaskry (przewlekła z otwartym kątem, wtórna, z zamkniętym kątem – krótkotrwałe przedoperacyjne obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego). W terapii jaskry efekt obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego obserwuje się zwykle w ciągu 2-4 godzin od podania. Acetazolamid jest także skutecznym diuretykiem w leczeniu obrzęków związanych z niewydolnością serca (stosowany w skojarzeniu z innymi diuretykami) oraz obrzęków polekowych, z koniecznością monitorowania potencjalnej alkalizacji moczu i kwasicy metabolicznej. W padaczce acetazolamid pełni rolę leku wspomagającego terapię podstawową, szczególnie w napadach typu petit mal, grand mal oraz postaciach mieszanych, nigdy nie stosowany w monoterapii.
acetazolamid, aklimatyzacja, alkalizacja moczu, choroba wysokościowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, Diuramid, diuretyk, grand mal, inhibitor anhydrazy węglanowej, jaskra wtórna, jaskra z otwartym kątem, jaskra z zamkniętym kątem, kwasica metaboliczna, leczenie przedoperacyjne, lek przeciwdrgawkowy, napad toniczno-kloniczny, niewydolność serca, obrzęk polekowy, ostra choroba wysokościowa, padaczka, padaczka lekooporna, petit mal, retencja płynów, terapia wspomagająca
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diuramid 250 mg

Acetazolamid w dawce 250 mg (Diuramid) stosowany jest w różnych schorzeniach z indywidualnym dostosowaniem dawkowania. W jaskrze z otwartym kątem zaleca się 250 mg od 1 do 4 razy na dobę, nie przekraczając 1000 mg/dobę ze względu na brak zwiększenia skuteczności. W jaskrze wtórnej i ostrych napadach jaskry stosuje się 250 mg co 4 godziny lub 4 razy na dobę. W leczeniu padaczki dawka wynosi 8-30 mg/kg masy ciała na dobę, optymalnie 375-1000 mg/dobę, z ograniczeniem do 750 mg/dobę u dzieci. W obrzękach związanych z niewydolnością krążenia dawka początkowa to 250-375 mg raz dziennie rano, z podawaniem co drugi dzień lub przez 2 dni z jednodniową przerwą. W ostrej chorobie wysokościowej stosuje się 500-1000 mg/dobę, rozpoczynając terapię 24-48 godzin przed ekspozycją na wysokość, a w przypadku szybkiego zdobywania wysokości (ponad 500 m/dzień) 1000 mg/dobę.
acetazolamid, choroba wysokościowa, dawka podzielona, Diuramid, działanie moczopędne, glikozyd naparstnicy, jaskra, jaskra otwartego kąta, jaskra wtórna, lek przeciwdrgawkowy, niewydolność krążenia, ostra choroba wysokościowa, ostry napad jaskry, padaczka, podanie doustne, suplementacja potasu, wywiad medyczny
Leksykon substancji czynnych
Acetazolamid – Działania niepożądane

Acetazolamid, stosowany m.in. w preparacie Diuramid, wywołuje działania niepożądane o różnym nasileniu zależnym od czasu terapii. W krótkotrwałym leczeniu dominują zaburzenia neurologiczne (parestezje, ból i zawroty głowy, zmęczenie), metaboliczne (wielomocz, pragnienie, utrata apetytu), sensoryczne (zaburzenia smaku) oraz psychiczne (drażliwość, depresja, zmniejszenie libido, sporadycznie senność i dezorientacja). Długotrwałe stosowanie niesie ryzyko kwasicy metabolicznej wymagającej podania wodorowęglanu, hipokaliemii, hiponatremii, zaburzeń glikemii (hiperglikemia i hipoglikemia) oraz przemijającej krótkowzroczności. Częste są też objawy ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty i biegunka. Ze względu na pochodzenie sulfonamidowe acetazolamid może wywoływać poważne hematologiczne powikłania, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia oraz zahamowanie czynności szpiku kostnego.
acetazolamid, agranulocytoza, anafilaksja, cukromocz, Diuramid, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, kamica nerkowa, kolka nerkowa, krótkowzroczność, krwiomocz, krystaluria, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, odwarstwienie naczyniówki, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezje, plamica małopłytkowa, porażenie wiotkie, rumień wielopostaciowy, sulfonamid, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wielomocz, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon substancji czynnych
Acetazolamid – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Acetazolamid, substancja czynna leku Diuramid (250 mg), przenika przez barierę łożyskową i wykazuje potencjał teratogenny oraz embriotoksyczny w badaniach na zwierzętach przy dawkach 10-krotnie przekraczających zalecane u ludzi. Brak jest jednak odpowiednich badań klinicznych u kobiet ciężarnych, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Z tego względu acetazolamid jest przeciwwskazany szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży. U pacjentek w wieku rozrodczym konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas terapii oraz natychmiastowe zgłoszenie lekarzowi podejrzenia lub potwierdzenia ciąży. Przed rozpoczęciem leczenia warto rozważyć wykonanie testu ciążowego, zwłaszcza przy planowanym długotrwałym stosowaniu.
acetazolamid, bariera łożyskowa, dawka terapeutyczna, Diuramid, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, pierwszy trymestr ciąży, podanie pozajelitowe, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka kobiecego, przenikanie przez barierę łożyskową, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, test ciążowy, wiek rozrodczy
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Diuramid 250 mg

Stosowanie acetazolamidu (Diuramid) znacząco wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn, ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych upośledzających funkcje psychomotoryczne. Do najczęstszych objawów należą senność, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zmęczenie, zawroty głowy oraz ataksja, które mogą obniżać koncentrację, czas reakcji i koordynację ruchową. Szczególnie niebezpieczna jest przemijająca krótkowzroczność, prowadząca do nagłego pogorszenia widzenia, co stanowi bezpośrednie zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów. U pacjentów z marskością wątroby i obrzękami obserwowano stany dezorientacji, które są bezwzględnym przeciwwskazaniem do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
acetazolamid, ataksja, Diuramid, efekt diuretyczny, efekt moczopędny, marskość wątroby, objawy niepożądane, parestezje, pogorszenie widzenia, przemijająca krótkowzroczność, senność, sprawność psychomotoryczna, stan dezorientacji, zaburzenia czucia, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia neurologiczne, zawroty głowy, zmęczenie