zanokcica
Zanokcica (łac. paronychia) to ostry lub przewlekły stan zapalny obejmujący wał paznokciowy. Najczęściej rozwija się w wyniku infekcji bakteryjnej, grzybiczej lub mieszanej, która wnika przez mikrourazy skóry otaczającej paznokieć.
W postaci ostrej zanokcicy dominuje obraz kliniczny w postaci zaczerwienienia, obrzęku, silnej bolesności oraz niekiedy obecności ropnia podpaznokciowego. Głównym czynnikiem etiologicznym są bakterie Staphylococcus aureus, rzadziej paciorkowce czy pałeczki gram-ujemne. Przewlekła zanokcica charakteryzuje się utrzymującym się stanem zapalnym, obrzękiem i bolesnością, często z towarzyszącą dystrofią płytki paznokciowej, a w jej etiologii znaczącą rolę odgrywają grzyby z rodzaju Candida.
Leczenie zanokcicy zależy od jej postaci. W przypadku ostrej infekcji bakteryjnej stosuje się antybiotykoterapię miejscową lub ogólnoustrojową, a w przypadku ropnia – drenaż chirurgiczny. Przewlekła zanokcica wymaga zwykle przedłużonego leczenia przeciwgrzybiczego oraz eliminacji czynników predysponujących, takich jak ekspozycja na wilgoć czy drażniące substancje chemiczne. Szczególnie narażone na zanokcicę są osoby często moczące ręce, z zaburzeniami odporności oraz chorzy na cukrzycę.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrastający paznokieć – Diagnostyka i diagnoza
Wrastający paznokieć (onychocryptosis) to częsty problem w podstawowej opiece zdrowotnej, stanowiący około 20% schorzeń stóp, najczęściej dotykający palucha. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, uwzględniającym objawy takie jak zaczerwienienie, obrzęk, bolesność, obecność tkanki ziarninowej oraz wydzieliny ropnej. Kluczowe jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu, obejmującego czas trwania objawów, intensywność bólu, wcześniejsze epizody, choroby współistniejące (np. cukrzyca, neuropatie, zaburzenia krążenia) oraz stosowane leczenie. Wrastające paznokcie klasyfikuje się na trzy stopnie zaawansowania, od łagodnego (stopień I) do zaawansowanego (stopień III), co determinuje wybór terapii – od leczenia zachowawczego po interwencję chirurgiczną. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. zanokcicę, krwiak podpaznokciowy, egzostozę podpaznokciową oraz nowotwory, a w razie podejrzenia powikłań wykonać badania obrazowe (RTG) i mikrobiologiczne.
antybiotykoterapia, badanie fizykalne, cellulitis, chirurg, cukrzyca, czerniak amelanotyczny, infekcja, krwiak podpaznokciowy, limfangitis, matrycektomia, neuropatia, obrzęk tkanek, podolog, posiew bakteriologiczny, posiew mykologiczny, posocznica, ropień, tkanka ziarninowa, wrastający paznokieć, wydzielina ropna, zaburzenia krążenia, zaburzenia odporności, zaczerwienienie skóry, zakażenie grzybicze, zanokcica, zapalenie kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acitren 10 mg
Podczas terapii acytretyną (Acitren) działania niepożądane występują u większości pacjentów, najczęściej manifestując się objawami hiperwitaminozy A, w tym bardzo częstą suchością błon śluzowych (np. ust, oczu, nosa) oraz zapaleniem spojówek i kseroftalmią. W początkowej fazie leczenia może dojść do czasowego pogorszenia objawów łuszczycy. Należy monitorować szczególnie pacjentów z cukrzycą ze względu na możliwe zaburzenia tolerancji glukozy. U dzieci i młodzieży istnieje ryzyko zmian kostnych, takich jak przedwczesne zamknięcie nasad kości długich i hiperostoza, co wymaga ścisłej kontroli wzrostu i rozwoju kości. W trakcie terapii obserwuje się także często bóle głowy, suchość i zapalenie błon śluzowych układu oddechowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, zapalenie żołądka), a także zmiany skórne (zapalenie czerwieni warg, świąd, łysienie, łuszczenie się skóry). W badaniach diagnostycznych często występuje przemijające, odwracalne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz, fosfatazy zasadowej) oraz odwracalne podwyższenie stężenia trójglicerydów i cholesterolu, co jest szczególnie istotne u pacjentów z czynnikami ryzyka miażdżycy i podczas długotrwałej terapii.
Acitren, acytretyna, cukrzyca, dysfonia, hiperostoza, hiperwitaminoza A, kandydoza pochwy, krwawienie z nosa, kseroftalmia, łuszczenie się skóry, łysienie, madaroza, miażdżyca, nadciśnienie śródczaszkowe, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość typu I, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie nasad kości, retynoid, ślepota nocna, suchość jamy ustnej, szum uszny, zanokcica, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie czerwieni wargowej, zapalenie dziąseł, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół kwasu retynowego, zespół przesiąkania włośniczek, ziarniniak ropotwórczy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwapnienie pozakostne - Leksykon substancji czynnych
Acytretyna – Działania niepożądane
Acytretyna, retinoid stosowany w leczeniu ciężkich postaci łuszczycy i zaburzeń rogowacenia skóry, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, często wynikającymi z hiperwitaminozy A. Najczęstsze objawy to suchość błon śluzowych (np. ust, spojówek, nosa) oraz zmiany skórne, takie jak zapalenie czerwieni warg, świąd, łysienie i łuszczenie się skóry, szczególnie na dłoniach i stopach. W zakresie układu nerwowego dominują bóle głowy (≥1/100), senność i zawroty głowy (≥1/1 000), a rzadko neuropatia obwodowa i łagodne nadciśnienie śródczaszkowe (<1/10 000). Występują także zaburzenia widzenia, w tym suchość spojówek (≥1/10), niewyraźne widzenie (≥1/1 000), a bardzo rzadko ślepota nocna i owrzodzenia rogówki (<1/10 000). Działania niepożądane obejmują również zaburzenia przewodu pokarmowego (suchość ust, zapalenie żołądka, nudności), zmiany w badaniach enzymów wątrobowych (często przemijające) oraz podwyższenie stężenia trójglicerydów i cholesterolu, szczególnie przy dużych dawkach i długotrwałym leczeniu.
aminotransferaza, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból kości, ból mięśniowo-stawowy, Candida albicans, cholesterol, choroba niedokrwienna serca, dysfonia, egzostoza, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hiperostoza kręgosłupa, hipertrójglicerydemia, hiperwitaminoza A, krwawienie z nosa, krwawienie z odbytnicy, kseroftalmia, leczenie przeciwgrzybicze, łuszczenie skóry, łuszczyca, łysienie, madaroza, nadciśnienie śródczaszkowe, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość typu I, narośl kostna, neuropatia obwodowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie nasad kości, retinoid, rogowacenie skóry, rumień, ślepota nocna, suchość jamy ustnej, tolerancja glukozy, trójglicerydy, wymioty, zakażenie grzybicze, zanokcica, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie czerwieni wargowej, zapalenie dziąseł, zapalenie rogówki, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, ziarniniak ropotwórczy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwapnienie pozakostne - Leksykon chorób i schorzeń
Wrastający paznokieć – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wrastający paznokieć (onychocryptosis) charakteryzuje się dobrym rokowaniem przy odpowiednim leczeniu, z oczekiwanym całkowitym wyleczeniem i minimalnym ryzykiem śmiertelności. Najskuteczniejsze są metody chirurgiczne, zwłaszcza matrycektomia chemiczna i laserowa, które wykazują niższe wskaźniki nawrotów w porównaniu do mechanicznej matrycektomii oraz prostego usunięcia paznokcia, gdzie nawroty sięgają nawet 70%. Badania wskazują, że zastosowanie wodorotlenku sodu (NaOH) w matrycektomii wiąże się z istotnie niższymi wskaźnikami nawrotów (p = 0,048) i zakażeń (p = 0,03) oraz krótszym czasem hospitalizacji (p = 0,02), choć wymaga większej liczby wizyt kontrolnych (p = 0,003). Kluczowe dla skuteczności leczenia są kompletność matrycektomii, wczesna interwencja oraz przestrzeganie zaleceń pooperacyjnych, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak cukrzyca czy neuropatia.
amputacja, ból, cukrzyca, infekcja ogólnoustrojowa, leczenie zachowawcze, macierz paznokcia, matrycektomia, matrycektomia chemiczna, matrycektomia laserowa, nawrót choroby, neuropatia, onychocryptosis, pielęgnacja stóp, podiatra, posocznica, resekcja klinowa, tkanka ziarninowa, wodorotlenek sodu, zabieg chirurgiczny, zakażenie ogólnoustrojowe, zanokcica, zapalenie kości i szpiku - Leksykon chorób i schorzeń
Herpetyczne białaczki palców – Patofizjologia i mechanizm
Herpetyczne białaczki palców (whitlow finger) to bolesna infekcja wirusowa wywołana przez HSV-1 (60% przypadków) lub HSV-2 (40%), manifestująca się zaczerwienieniem, obrzękiem i pęcherzykami na dystalnych paliczkach. Zakażenie następuje przez bezpośrednią inokulację wirusa uszkodzoną skórą, często w wyniku kontaktu z wydzielinami zawierającymi wirusa lub autoinokulacji. Okres inkubacji wynosi 2-20 dni, a przebieg kliniczny dzieli się na fazy: początkową (1-3 dni), pęcherzykową (4-7 dni), owrzodzeniową (7-14 dni), gojenia (14-28 dni) i ustąpienia (po 28 dniach). Charakterystyczne są pęcherzyki wokół paznokcia, które mogą się zlewać i obejmować łożysko paznokcia. Nawrót choroby występuje u 30-50% pacjentów, wywołany reaktywacją latentnego wirusa w zwojach nerwowych, a czynniki wyzwalające to m.in. stres, gorączka, urazy czy immunosupresja. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, rozmazie Tzancka, PCR oraz posiewie wirusologicznym, z koniecznością różnicowania z bakteryjnym zapaleniem tkanek około paznokciowych (zanokcica) i zastrzałem.
acyklowir, badanie PCR, Herpes Simplex Virus, herpetyczny białaczek palców, HSV-1, HSV-2, infekcja latentna, inokulacja wirusa, komórki Schwanna, latencja wirusa, nadkażenie bakteryjne, neuropatia cukrzycowa, okres inkubacji, opryszczka narządów płciowych, opryszczka wargowa, posiew wirusologiczny, rozmaz Tzancka, uszkodzenie skóry, walacyklowir, wirus opryszczki pospolitej, zanokcica, zapalenie mózgu, zapalenie naczyń limfatycznych, zastrzał, zwoje korzeni grzbietowych - Leksykon chorób i schorzeń
Wrastający paznokieć – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wrastający paznokieć (onychocryptus) to schorzenie dotykające około 20% pacjentów z problemami stóp, najczęściej palucha, charakteryzujące się wrastaniem brzegu paznokcia w otaczającą skórę, co prowadzi do bólu, zaczerwienienia, obrzęku i ryzyka infekcji bakteryjnej. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, takich jak ból, wysięk ropny, ziarninowanie oraz rozszerzenie stanu zapalnego, a klasyfikacja schorzenia dzieli je na trzy stopnie zaawansowania: I (łagodny), II (umiarkowany) i III (ciężki). Leczenie zachowawcze, obejmujące moczenie stopy 3-4 razy dziennie przez 10-20 minut, unoszenie brzegu paznokcia, stosowanie maści antybiotykowych i odpowiednie obuwie, jest zalecane w stopniach I i II, natomiast interwencje chirurgiczne, takie jak częściowe usunięcie paznokcia i matrycektomia, są wskazane w stopniu III lub przy nawrotach. W przypadku infekcji stosuje się antybiotyki doustne lub miejscowe, jednak ich użycie jest ograniczone do rozległych zakażeń, gdyż większość stanów zapalnych wynika z reakcji na ciało obce.
ablacja radiowa, antybiotyk doustny, antybiotyk miejscowy, antybiotykoterapia, badanie fizykalne, cellulitis, choroba naczyń obwodowych, fenolizacja, grzybica paznokci, kortykosteroid, łożysko paznokcia, macierz paznokcia, matrycektomia, nadmierna potliwość, neuropatia obwodowa, obuwie ochronne, podolog, sól Epsom, stan zapalny, wrastający paznokieć, wysięk ropny, zaburzenie krążenia, zakażenie bakteryjne, zanokcica, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Wrastający paznokieć – Etiologia i przyczyny
Wrastający paznokieć (onychocryptosis) to schorzenie o wieloczynnikowej etiologii, dotykające do 20% pacjentów podiatrycznych, najczęściej palucha. Główne czynniki ryzyka obejmują nieprawidłowe przycinanie paznokci (np. zbyt krótkie cięcie, zaokrąglanie rogów, wycinanie boków), ciasne lub źle dopasowane obuwie (ciasne buty, wysokie obcasy, wąski przód), urazy mechaniczne (uderzenia, powtarzający się nacisk podczas sportu), a także predyspozycje anatomiczne i genetyczne (np. paznokcie typu „kleszczowego”, patologiczny kąt międzypaliczkowy palucha 14,5°). Dodatkowo, nadmierna potliwość stóp (hiperhidroza), nieodpowiednia higiena, otyłość, cukrzyca, grzybicze infekcje paznokci oraz niektóre leki (inhibitory EGFR, indynawir, cyklosporyna, retinoidy) zwiększają ryzyko rozwoju tego schorzenia. Patofizjologia obejmuje reakcję zapalną na ciało obce w postaci keratynowego materiału paznokciowego, prowadzącą do przerostu tkanki ziarninowej i uszkodzenia łożyska paznokcia pod wpływem nacisku, co skutkuje bólem, obrzękiem i stanem zapalnym.
bliznowacenie, higiena stóp, infekcja, łożysko paznokciowe, martwica, nadmierna potliwość, onychomycosis, osteomyelitis, owrzodzenie stopy, palec młoteczkowaty, paluch, płaskostopie, płytka paznokciowa, przerost fałdu paznokciowego, staw śródstopno-paliczkowy, uszkodzenie nerwu, wrastający paznokieć, zakażenie uogólnione, zanokcica, zapalenie, zapalenie tkanki łącznej, zgorzel, ziarnina, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Wrastający paznokieć – Patofizjologia i mechanizm
Wrastający paznokieć (onychocryptosis) to schorzenie dotykające około 20% pacjentów podiatrycznych, charakteryzujące się penetracją brzegu płytki paznokciowej w boczny wał paznokciowy, co wywołuje reakcję zapalną, ból oraz często wtórne zakażenie. Patogeneza opiera się na mechanizmie reakcji na ciało obce, gdzie ostry fragment paznokcia (spikula) lub nieprawidłowy kształt płytki (np. paznokcie typu pincer) uszkadzają otaczającą tkankę miękką, prowadząc do powstania ziarniny i przewlekłego stanu zapalnego. Czynniki etiologiczne są wieloczynnikowe i obejmują zarówno przyczyny zewnętrzne (nieprawidłowe przycinanie paznokci, ciasne obuwie, urazy mechaniczne, infekcje grzybicze), jak i wewnętrzne (predyspozycje genetyczne, deformacje paznokci, zaburzenia anatomiczne, choroby współistniejące takie jak cukrzyca, niewydolność serca, otyłość). Proces zapalny może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zanokcicy, ropnia, cellulitis, owrzodzeń, osteomyelitis oraz infekcji ogólnoustrojowych, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami krążenia i immunosupresją.
Candida, cellulitis, dermatofity, kaskada zapalna, mediator zapalny, neuropatia obwodowa, niewydolność żylna, obrzęk obwodowy, onychocryptosis, osteochondroma, owrzodzenie stopy, palec młotkowaty, paluch koślawy, paronychia, penetracja skóry, Pseudomonas, reakcja na ciało obce, reakcja zapalna, retronychia, ropień, Staphylococcus, tkanka ziarninowa, Trichophyton, unguis incarnatus, wrastający paznokieć, wyrośl kostna, zakażenie, zanokcica, zapalenie kości, zapalenie tkanki łącznej, ziarnina - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki i kurzajki – Diagnostyka i diagnoza
Brodawki i kurzajki to zmiany skórne wywołane zakażeniem HPV, diagnozowane głównie na podstawie badania klinicznego, uwzględniającego lokalizację, liczbę, wzorzec rozmieszczenia, wygląd oraz zaburzenia linii skórnych (dermatoglifów). Charakterystycznym objawem jest obecność czarnych punktów – zakrzepniętych naczyń włosowatych – widocznych po zeskrobaniu warstwy rogowej. Dermatoskopia umożliwia wizualizację naczyń i struktur brodawkowatych, co pomaga w różnicowaniu z innymi zmianami, np. rogowaceniem łojotokowym. Biopsja skóry, choć rzadko stosowana, jest wskazana przy atypowym wyglądzie, szybkim wzroście, braku odpowiedzi na leczenie lub u pacjentów z immunosupresją, pozwalając na wykluczenie raka kolczystokomórkowego. W obrazie histopatologicznym dominują hiperkeratoza, akantoza, papillomatoza, koilocyty oraz rozszerzone naczynia włosowate, co potwierdza zakażenie HPV.
akantoza, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skórna, brodawki i kurzajki, brodawki podeszwowe, czerniak złośliwy, dermatoskopia, genotypowanie HPV, hipergranuloza, hiperkeratoza, hybrydyzacja Southern blot, koilocyty, papillomatoza, parakeratoza, rak brodawkujący, rak kolczystokomórkowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, rogowacenie łojotokowe, test acetowhite, test z kwasem octowym, wirus brodawczaka ludzkiego, zakrzepnięte naczynia włosowate, zanokcica - Leksykon chorób i schorzeń
Ból palców – Etiologia i przyczyny
Ból palców jest objawem o wieloczynnikowej etiologii, obejmującej urazy mechaniczne (skręcenia, zwichnięcia, złamania, stłuczenia, urazy ścięgien i ran), choroby zapalne i zwyrodnieniowe stawów (osteoartroza, RZS, łuszczycowe zapalenie stawów, dna moczanowa), a także schorzenia ścięgien (tendinitis, tenosynovitis, palec spustowy, choroba de Quervaina) oraz neuropatie obwodowe i zespoły uciskowe (np. zespół cieśni nadgarstka). Charakterystyczne objawy i lokalizacje zmian, takie jak guzy Heberdena i Boucharda w osteoartrozie, symetryczne zapalenie stawów w RZS, czy daktylitis w łuszczycowym zapaleniu stawów, pomagają w różnicowaniu przyczyn. Warto zwrócić uwagę na czynniki ryzyka, takie jak wiek, płeć żeńska, choroby współistniejące (cukrzyca, niedoczynność tarczycy), powtarzalne ruchy oraz urazy.
choroba Buergera, choroba de Quervaina, choroba podstawowa, choroba zwyrodnieniowa stawu, dna moczanowa, guzki Heberdena, infekcyjne zapalenie stawu, łuszczycowe zapalenie stawów, neuropatia obwodowa, odmrożenie, palec spustowy, przykurcz Dupuytrena, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień, skręcenie, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel galaretowata, twardzina układowa, uraz ścięgna, uraz zmiażdżeniowy, zanokcica, zapalenie pochewki ścięgnistej, zapalenie ścięgna, zapalenie tkanki łącznej, zastrzał, zespół cieśni nadgarstka, zespół Raynauda, zwichnięcie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Izotek 10 mg 10 mg
Izotretynoina wykazuje zależność częstości i nasilenia działań niepożądanych od stosowanej dawki, z najczęstszymi objawami takimi jak suchość skóry, błon śluzowych (w tym nosa i oczu) oraz zapalenie spojówek. Dane kliniczne z 824 pacjentów oraz obserwacje po wprowadzeniu leku do obrotu pozwoliły na sklasyfikowanie działań niepożądanych według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne działania niepożądane, takie jak zaburzenia psychiczne (depresja, myśli samobójcze), nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona), zapalenie wątroby, rabdomioliza oraz poważne zaburzenia okulistyczne (np. ślepota barw, zapalenie rogówki). Monitorowanie parametrów wątroby, profilu lipidowego, morfologii krwi oraz stanu psychicznego pacjenta jest obligatoryjne podczas terapii.
alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferazy, dystrofia paznokci, ginekomastia, hirsutyzm, krwawienie z nosa, krwotok żołądkowo-jelitowy, limfadenopatia, małopłytkowość, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadpłytkowość, neutropenia, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, suchość błon śluzowych, suchość błony śluzowej nosa, suchość skóry, światłowstręt, tarcza zastoinowa, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trądzik piorunujący, zaburzenie widzenia, zanokcica, zapalenie cewki moczowej, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie jelita krętego, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie okrężnicy, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie ścięgien, zapalenie spojówek, zapalenie stawów, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie trzustki, zapalenie warg, zapalenie wątroby, zapalenie ziarniniakowe Wegenera, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Herpetyczne białaczki palców – Epidemiologia
Herpetyczne białaczki palców (Herpetic whitlow) to wirusowa infekcja dystalnego paliczka palca wywołana przez HSV-1 (60% przypadków) lub HSV-2 (40%). Charakteryzuje się bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem i tworzeniem nieprzepuszczalnych pęcherzyków, bez ropienia, co odróżnia ją od bakteryjnych zakażeń palców. Częstość występowania wynosi 2,4-5,0/100 000 osób rocznie, z dwumodalnym rozkładem wieku: dzieci poniżej 10 lat (zwłaszcza <2 lat) oraz dorośli 20-30 lat, z przewagą zachorowań u kobiet (2,3:1). Grupy podwyższonego ryzyka to dzieci ssące palce, pracownicy ochrony zdrowia (zwłaszcza stomatolodzy, pielęgniarki), osoby z obniżoną odpornością, sportowcy oraz młodzi dorośli z ekspozycją na opryszczkę narządów płciowych. Zakażenie następuje przez uszkodzony naskórek, drogą bezpośredniej inokulacji, autoinokulacji lub reaktywacji latentnego wirusa.
autoinokulacja, badanie serologiczne, dysfagia, herpetyczna białaczka palców, HSV-1, HSV-2, izolacja wirusa, lek przeciwwirusowy, opryszczka narządów płciowych, opryszczka wargowa, reaktywacja wirusa, test PCR, test Tzancka, wirus opryszczki pospolitej, wtórne zakażenie bakteryjne, zakażenie HSV, zakażenie oka, zakażenie szpitalne, zanokcica, zapalenie jamy ustnej, zastrzał - Leksykon chorób i schorzeń
Herpetyczne białaczki palców – Etiologia i przyczyny
Herpetyczne białaczki palców to bolesna infekcja skóry wywołana przez wirusa opryszczki pospolitej (HSV) typu 1 lub 2, z częstością występowania około 2,4/100 000 osób rocznie. HSV-1 odpowiada za około 60% przypadków, a HSV-2 za 40%, przy czym zakażenia u dzieci częściej dotyczą HSV-1, a u dorosłych HSV-2, zwykle w wyniku autoinokulacji z pierwotnych zmian w jamie ustnej lub narządach płciowych. Wirus wnika przez uszkodzoną skórę (np. zadrapania, rozerwane skórki przy paznokciach), replikuje się w komórkach nabłonkowych i pozostaje uśpiony w zwojach nerwowych, z możliwością reaktywacji prowadzącej do nawrotów w 30-50% przypadków. Czynniki wyzwalające nawroty obejmują gorączkę, stres, zaburzenia hormonalne, ekspozycję na słońce, urazy oraz immunosupresję. Zakażenie jest wysoce zakaźne, przenoszone przez bezpośredni kontakt ze zmianami opryszczkowymi lub wydzielinami, a wirus może przetrwać na powierzchniach nieożywionych przez kilka godzin.
AIDS, autoinokulacja, herpetyczna białaczka palców, HSV-1, HSV-2, komórki nabłonkowe, liszajec, nacinanie i drenaż, obniżona odporność, opryszczka narządów płciowych, opryszczka wargowa, opryszczkowe zapalenie dziąseł, reaktywacja wirusa, ropień, Staphylococcus aureus, uszkodzenie skóry, wiremia, wirus opryszczki pospolitej, wtórne zakażenie bakteryjne, zakażenie HSV, zakażenie pierwotne, zanokcica, zapalenie mózgu, zapalenie mózgu HSV, zapalenie tkanki łącznej, zmiany pęcherzykowe, zwój czuciowy, zwój korzeni grzbietowych - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica paznokci – Patofizjologia i mechanizm
Grzybica paznokci (onychomycosis) jest powszechną infekcją grzybiczą aparatu paznokciowego, dotykającą około 10% populacji, z wyższą częstością (15-20%) u osób powyżej 40 roku życia. Najczęściej wywoływana jest przez dermatofity, zwłaszcza Trichophyton rubrum, które stanowią 70-90% przypadków, a także przez drożdżaki (Candida albicans – około 2%) i pleśnie niedermatofilne (około 8%). Patogeneza zależy od podtypu klinicznego, z dominującą dystalno-boczną grzybicą paznokci (DLSO), gdzie grzyb przenika przez hyponychium do łożyska paznokcia. Infekcja prowadzi do charakterystycznych zmian: zniekształcenia, przebarwienia, pogrubienia i kruchości paznokci, a także dolegliwości bólowych i obniżenia jakości życia. Czynniki ryzyka obejmują zaawansowany wiek, cukrzycę, zaburzenia krążenia, łuszczycę, nadmierną potliwość oraz ekspozycję na wilgotne środowiska. Mechanizmy patogenne obejmują produkcję keratynaz i proteaz, modulację odpowiedzi immunologicznej gospodarza oraz formowanie biofilmu, co utrudnia leczenie i sprzyja nawrotom.
akantoza, amorolfina, biofilm, Candida albicans, cyklopiroks, dermatofitoza, dermatofity, drożdżaki, Epidermophyton floccosum, grzybica paznokci, grzybica stóp, hipergranuloza, kandydoza skórno-śluzówkowa, keratynazy, łożysko paznokcia, macierz paznokcia, onycholiza, oporność przeciwgrzybicza, pleśnie niedermatofilne, płytka paznokciowa, powierzchowna biała grzybica paznokci, proksymalna podpaznokciowa grzybica paznokci, proteazy keratynolityczne, tinea pedis, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, wał paznokciowy, wyleczenie mykologiczne, zanokcica, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Curacne 40 mg 40 mg
Izotretynoina zawarta w leku Curacne 40 mg charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania przez lekarza prowadzącego. Najczęstsze objawy to suchość błon śluzowych (wargi, nos, spojówki) oraz skóry, które występują bardzo często (≥1/10). Istotne są również poważne działania niepożądane obejmujące układ nerwowy (bóle głowy, rzadko łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), psychikę (depresja, myśli samobójcze – rzadko do bardzo rzadko), narząd wzroku (zapalenie powiek, spojówek, suchość oczu – bardzo często; poważne zaburzenia widzenia – bardzo rzadko) oraz układ mięśniowo-szkieletowy (bóle stawów i mięśni – bardzo często; zapalenie stawów, wapnica – bardzo rzadko). W trakcie terapii konieczna jest regularna kontrola parametrów laboratoryjnych, zwłaszcza aktywności aminotransferaz (bardzo często podwyższone), poziomu trójglicerydów (bardzo często podwyższone), cholesterolu, glukozy oraz badania moczu (krwiomocz, białkomocz – często). Rzadko obserwuje się zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej, co może wskazywać na uszkodzenie mięśni.
dystrofia paznokci, ginekomastia, hiperurykemia, hiperwitaminoza A, hirsutyzm, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, limfadenopatia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadpłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, rumień wielopostaciowy, suchość spojówek, światłowstręt, tarcza zastoinowa, trądzik piorunujący, trójglicerydy, upośledzenie słuchu, zaburzenia psychiczne, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia widzenia, zanokcica, zapalenie czerwieni wargowej, zapalenie jelita krętego, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie okrężnicy, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, zapalenie stawów, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności aminotransferaz