pierwotna infekcja skórna

Pierwotna infekcja skórna (określana również jako pierwotne zakażenie skóry) to stan chorobowy, w którym patogeny bezpośrednio atakują nieuszkodzoną skórę, powodując miejscowe lub uogólnione objawy infekcji. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są bakterie (głównie Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes), wirusy, grzyby oraz pasożyty.

Do najczęstszych pierwotnych infekcji skórnych należą: liszajec zakaźny (impetigo), zapalenie mieszków włosowych (folliculitis), czyrak (furunculus), ropień, róża (erysipelas), zapalenie tkanki łącznej (cellulitis) oraz infekcje grzybicze i wirusowe. Objawy kliniczne obejmują zaczerwienienie, obrzęk, ból, świąd, wysypkę, tworzenie się pęcherzy, krost lub owrzodzeń.

Diagnostyka pierwotnych infekcji skórnych opiera się na obrazie klinicznym, badaniach mikrobiologicznych (posiew i antybiogram), badaniach serologicznych oraz – w wybranych przypadkach – biopsji skóry. Leczenie zależy od czynnika etiologicznego i obejmuje terapię miejscową (antybiotyki, leki przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe) lub ogólnoustrojową w cięższych przypadkach.

Zapobieganie pierwotnym infekcjom skórnym polega na utrzymywaniu odpowiedniej higieny osobistej, unikaniu kontaktu z osobami zakażonymi, ochronie skóry przed urazami, a także szybkim i właściwym leczeniu drobnych uszkodzeń skóry. W przypadku nawracających infekcji może być konieczna diagnostyka w kierunku chorób predysponujących, takich jak cukrzyca czy niedobory odporności.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl