zaburzenie odruchu źrenicznego

Zaburzenie odruchu źrenicznego to nieprawidłowość w funkcjonowaniu podstawowego mechanizmu neurologicznego, polegającego na zmianie średnicy źrenicy w odpowiedzi na bodźce świetlne i akomodacyjne. W warunkach prawidłowych źrenica zwęża się pod wpływem światła (odruch na światło) oraz podczas patrzenia na bliskie przedmioty (odruch na akomodację).

Patofizjologia tych zaburzeń obejmuje uszkodzenia na różnych poziomach łuku odruchowego, począwszy od receptorów siatkówki, poprzez nerw wzrokowy, skrzyżowanie wzrokowe, pień mózgu (gdzie znajdują się jądra nerwu okoruchowego), aż po włókna przywspółczulne biegnące do mięśnia zwieracza źrenicy. Zaburzenia odruchu źrenicznego mogą manifestować się jako źrenice Argyll Robertsona (reagują na akomodację, ale nie na światło), anizokoria (nierówność źrenic), źrenica Adiego (toniczna), czy sztywna źrenica.

Diagnostyka zaburzeń odruchu źrenicznego stanowi ważny element badania neurologicznego i okulistycznego. Nieprawidłowości w odruchach źrenicznych mogą wskazywać na szereg schorzeń, takich jak kiła ośrodkowego układu nerwowego, neuropatie, urazy, zespół Hornera, nowotwory, udary pnia mózgu czy zatrucia lekami. Dokładna ocena charakteru zaburzenia pomaga w lokalizacji uszkodzenia i ukierunkowaniu dalszej diagnostyki.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl