siarczan abirateronu
Siarczan abirateronu to forma abirateronu stosowana w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego opornego na kastrację. Substancja ta działa poprzez hamowanie enzymu CYP17A1, który jest kluczowy w syntezie androgenów zarówno w jądrach, jak i w nadnerczach oraz w samym guzie nowotworowym.
Lek ten jest podawany doustnie w połączeniu z prednizonem lub prednizolonem w celu zminimalizowania działań niepożądanych związanych z nadmiarem mineralokortykoidów. Siarczan abirateronu wykazuje skuteczność w wydłużaniu przeżycia całkowitego pacjentów oraz opóźnianiu progresji choroby nowotworowej.
W praktyce klinicznej stosowanie siarczanu abirateronu wiąże się z monitorowaniem parametrów wątrobowych, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego krwi. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zmęczenie, nadciśnienie, hipokaliemię, obrzęki oraz zaburzenia czynności wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Abirateron octan po doustnym podaniu na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w około 2 godziny, charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętością dystrybucji (~5630 l). Biodostępność leku jest silnie zależna od obecności pokarmu, zwłaszcza tłuszczów, co powoduje wzrost AUC do 10-krotnego i Cmax do 17-krotnego w porównaniu z podaniem na czczo. Metabolizm abirateronu zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania dominujących metabolitów – siarczanu abirateronu i siarczanu N-tlenku abirateronu, które stanowią po około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88%, w tym 55% w postaci niezmienionego abirateronu octanu) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5%). Ze względu na zmienność ekspozycji farmakokinetycznej, zaleca się przyjmowanie leku na czczo, co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, aby zapewnić stabilną biodostępność.
abirateron octan, biodostępność, biosynteza androgenów, Cmax, farmakokinetyka, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroliza, in vivo, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Abiraterone Fresenius Kabi 500 mg
Terapia abirateronem wymaga ścisłego przestrzegania zasad dawkowania, w tym podawania leku na czczo, ze względu na znaczące zwiększenie wchłaniania przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, co może wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność leczenia. Abirateron jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, a silne induktory tego enzymu (np. ryfampicyna 600 mg/dobę) mogą zmniejszać jego stężenie w osoczu o około 55%, co wymaga unikania ich stosowania podczas terapii. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wykazują istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę abirateronu. Ponadto, abirateron hamuje enzymy CYP2D6 i CYP2C8, co może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te szlaki, np. dekstrometorfan (wzrost AUC o 2,9-krotnie) oraz pioglitazon (wzrost AUC o 46%), co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
abirateron, CYP3A4, cytochrom P450, dekstrometorfan, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka abirateronu, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, indukcja CYP3A4, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, nośnik OATP1B1, parametry wątrobowe, pioglitazon, PSA, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, spironolakton, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, swoisty antygen gruczołu krokowego, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone G.L. Pharma 250 mg
Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do aktywnego metabolitu, abirateronu, który hamuje biosyntezę androgenów. Po podaniu doustnym na czczo, maksymalne stężenie (Cₘₐₓ) osiągane jest po około 2 godzinach. Obecność pokarmu znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując do 10-krotnego wzrostu AUC oraz 17-krotnego wzrostu Cₘₐₓ, co jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku na czczo, co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Abirateron wiąże się w 99,8% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi około 5630 l, wskazując na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a dominującymi metabolitami są siarczan abirateronu oraz siarczan N-tlenku abirateronu, każdy stanowiący około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%).
biodostępność leku, całkowita ekspozycja, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, krańcowe stadium choroby nerek, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania abirateronu, parametr farmakokinetyczny, rak gruczołu krokowego, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tatica 500 mg
Abirateronu octan, aktywny składnik leku Tatica, jest szybko przekształcany in vivo do abirateronu, który hamuje biosyntezę androgenów. Po podaniu doustnym na czczo maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po około 2 godzinach. Spożycie leku z posiłkiem znacząco zwiększa biodostępność – AUC wzrasta nawet 10-krotnie, a Cmax 17-krotnie, co jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co umożliwia efektywną dystrybucję do tkanek docelowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami – siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu, które stanowią około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania abirateronu wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (88% dawki), z niewielkim udziałem wydalania z moczem (5%).
abirateronu octan, biodostępność, Child-Pugh C, dysfagia, dystrybucja substancji czynnej, farmakokinetyka, farmakokinetyka abirateronu, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, znakowany izotopowo abirateron - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone G.L. Pharma 500 mg
Abiraterone G.L. Pharma, po doustnym podaniu na czczo, osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 2 godzinach. Obecność pokarmu, zwłaszcza tłuszczów, znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując wzrost AUC do 10-krotnego i Cmax do 17-krotnego w porównaniu do podania na czczo, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Abirateron wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą pozorną objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek obwodowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydrolizę, sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami w osoczu – siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu (po około 43% całkowitej radioaktywności każdy). Średni okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (88% dawki, w tym 55% niezmienionego abirateronu octanu i 22% abirateronu) oraz w niewielkim stopniu przez nerki (5% dawki).
biodostępność leku, Child-Pugh C, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, krańcowe stadium choroby nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie leku w osoczu, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Richter 500 mg
Abirateron, substancja czynna leku Abiraterone Richter, wykazuje szybkie przekształcenie in vivo z abirateronu octanu do aktywnego abirateronu, inhibitora biosyntezy androgenów. Po doustnym podaniu na czczo czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynosi około 2 godziny. Wchłanianie leku jest silnie zależne od obecności pokarmu, co skutkuje nawet 10-krotnym wzrostem AUC i 17-krotnym wzrostem Cmax przy podaniu z jedzeniem, zwłaszcza tłustym. Z tego względu zaleca się podawanie leku na pusty żołądek, co najmniej 2 godziny po posiłku i nie spożywanie jedzenia przez 1 godzinę po podaniu. Abirateron wiąże się w 99,8% z białkami osocza, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 5630 l, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu, które stanowią po około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin, a wydalanie odbywa się głównie z kałem (88%), z niewielkim udziałem moczu (5%).
abirateron octan, AUC, Cmax, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, hemodializa, hepatotoksyczność, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, narażenie organizmu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abirateron Zentiva 500 mg
Abirateronu octan, aktywny składnik leku Abirateron Zentiva, po doustnym podaniu na czczo osiąga maksymalne stężenie (Tmax) w osoczu około 2 godzin. Substancja ta ulega szybkiej przemianie do abirateronu, który silnie wiąże się z białkami osocza (99,8%) i wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (pozorna objętość dystrybucji około 5630 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania głównych metabolitów: siarczanu abirateronu i siarczanu N-tlenku abirateronu, które stanowią po około 43% całkowitej radioaktywności. Średni okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin. Eliminacja leku odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (88% dawki w kale), a jedynie 5% przez nerki. Spożycie pokarmu, zwłaszcza bogatego w tłuszcze, znacząco zwiększa biodostępność abirateronu (AUC do 10-krotnie, Cmax do 17-krotnie), co powoduje dużą zmienność ekspozycji i wskazuje na konieczność przyjmowania leku na czczo, co najmniej 2 godziny po posiłku i 1 godzinę przed kolejnym.
abirateron octan, białka osocza, biodostępność leku, działanie przeciwnowotworowe, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, hydroliza, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Childa-Pugha, krańcowe stadium choroby nerek, maksymalne stężenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, stężenie w osoczu, sulfuryzacja - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone STADA 250 mg
Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do aktywnego metabolitu abirateronu, który działa jako inhibitor biosyntezy androgenów. Po doustnym podaniu na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach. Podanie z pokarmem, zwłaszcza bogatym w tłuszcze, znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując nawet 10-krotny wzrost AUC i 17-krotny wzrost Cmax, co prowadzi do dużej zmienności ekspozycji. Zaleca się przyjmowanie leku na pusty żołądek, z co najmniej 2-godzinnym odstępem od ostatniego posiłku i powstrzymaniem się od jedzenia przez minimum 1 godzinę po podaniu. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88% dawki), z okresem półtrwania około 15 godzin u osób zdrowych.
biodostępność abirateronu, dysfunkcja wątroby, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania abirateronu, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, sulfuryzacja, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowany izotopowo abirateron - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Olainfarm 500 mg
Abirateron octan, po doustnym podaniu na czczo, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w około 2 godziny. Spożycie posiłku znacząco zwiększa jego wchłanianie, powodując nawet 10-krotne wzrosty AUC i 17-krotne wzrosty Cmax, co jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,8%) oraz dużą pozorną objętością dystrybucji (~5630 L), wskazującą na intensywną dystrybucję w tkankach. Metabolizm abirateronu zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu (po 43% całkowitej promieniotwórczości). Średni okres półtrwania wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (88% dawki w kale, 5% w moczu), gdzie obecny jest głównie niezmieniony octan abirateronu (55%) oraz abirateron (22%).
AUC, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, konwersja in vivo, krańcowe stadium choroby nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Sandoz 500 mg
Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do abirateronu, silnego inhibitora biosyntezy androgenów, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 2 godziny po podaniu doustnym na czczo. Wchłanianie abirateronu jest silnie zależne od obecności pokarmu, co powoduje nawet 10-krotne zwiększenie AUC i 17-krotne zwiększenie Cmax przy podaniu z posiłkiem, zwłaszcza bogatym w tłuszcze. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, a tabletki należy połykać w całości popijając wodą. Abirateron wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach obwodowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu, stanowiącymi po około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania u zdrowych osób wynosi około 15 godzin, a wydalanie odbywa się głównie z kałem (88%), z czego 55% stanowi niezmieniony octan abirateronu, a 22% abirateron.
AUC, biodostępność, biosynteza androgenów, biotransformacja, dystrybucja w tkankach obwodowych, hepatotoksyczność, hydroksylacja, hydroliza, klasa Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, narażenie na abirateron, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, rak gruczołu krokowego, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, stężenie w osoczu, sulfuryzacja, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiral 500 mg
Abirateron, podawany w formie octanu, jest szybko przekształcany in vivo do aktywnej formy, działającej jako inhibitor biosyntezy androgenów. Po podaniu doustnym na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w około 2 godziny. Spożycie posiłku znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując nawet 10-krotny wzrost AUC i 17-krotny wzrost Cmax, co jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku; z tego względu zaleca się przyjmowanie abirateronu na pusty żołądek, co najmniej 2 godziny po posiłku i powstrzymanie się od jedzenia przez kolejną godzinę. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek obwodowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88% dawki), z mniejszym udziałem nerek (5%). Średni okres półtrwania wynosi około 15 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę.
abirateron octan, AUC, biodostępność leku, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, działanie niepożądane, farmakokinetyka abirateronu, hemodializa, hepatotoksyczność, inhibitor biosyntezy androgenów, interakcja z pokarmem, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, krążenie wątrobowo-jelitowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abirateron Aristo 250 mg
Abirateron octan, po podaniu doustnym na czczo, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny, a jego biodostępność jest silnie zależna od obecności pokarmu – podanie z jedzeniem może zwiększyć AUC nawet 10-krotnie i Cmax 17-krotnie, co jest związane z zawartością tłuszczu w posiłku. Ze względu na dużą zmienność ekspozycji farmakokinetycznej, zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, tabletki należy połykać w całości i popijać wodą. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a okres półtrwania wynosi około 15 godzin. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (88% dawki), z niewielkim udziałem moczu (5%).
biodostępność, ciężkie zaburzenie wątroby, ekspozycja na lek, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroliza, interakcje leku z pokarmem, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalne stężenie leku, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania leku, rak gruczołu krokowego, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sulfuryzacja, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, znakowany izotopowo abirateron - Leksykon leków
Interakcje leku – Abiraterone G.L. Pharma 250 mg
Abirateron octan wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Podawanie leku razem z pokarmem znacząco zwiększa jego wchłanianie, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania abirateronu z posiłkami, aby utrzymać przewidywalną farmakokinetykę. Silni induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), obniżają AUC abirateronu o około 55%, co wymaga unikania ich stosowania podczas terapii. Inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron hamuje enzymy CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na substraty tych enzymów – np. AUC dekstrometorfanu wzrasta około 2,9-krotnie, a AUC pioglitazonu o 46%, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjentów, zwłaszcza przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym.
abirateron octan, CYP2C8, CYP2D6, częstoskurcz komorowy, dekstrometorfan, enzym CYP3A4, farmakokinetyka abirateronu, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, nośnik OATP1B1, pioglitazon, receptor androgenowy, ryfampicyna, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, spironolakton, swoisty antygen gruczołu krokowego, terapia supresji androgenowej, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone STADA 500 mg
Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do aktywnego metabolitu abirateronu, który hamuje biosyntezę androgenów. Po doustnym podaniu na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny. Wchłanianie leku jest silnie zależne od obecności pokarmu, co powoduje nawet 10-krotny wzrost AUC i 17-krotny wzrost Cmax przy podaniu z posiłkiem bogatym w tłuszcze, co może prowadzić do znacznej zmienności ekspozycji. Z tego względu zaleca się podawanie leku na pusty żołądek, co najmniej 2 godziny po posiłku i nie krócej niż 1 godzinę przed kolejnym. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88% dawki, w tym 55% jako niezmieniony octan abirateronu i 22% jako abirateron) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5%). Średni okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dystrybucja leku, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, hydroliza, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, sulfuryzacja, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby