Właściwości farmakokinetyczne leku Abiraterone Richter

Szczegółowa charakterystyka farmakokinetyki abirateronu, substancji czynnej leku Abiraterone Richter, została opracowana na podstawie badań przeprowadzonych u zdrowych osób, pacjentów z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami oraz u osób bez raka z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Istotnym aspektem farmakokinetyki jest szybka przemiana in vivo abirateronu octanu do abirateronu, który jest inhibitorem biosyntezy androgenów.¹

Proces wchłaniania

Po doustnym podaniu abirateronu octanu na czczo, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynosi około 2 godzin. Należy zwrócić uwagę na znaczący wpływ posiłków na wchłanianie leku. Przyjmowanie abirateronu octanu z jedzeniem w porównaniu do podawania na czczo skutkuje nawet 10-krotnym zwiększeniem AUC (pole pod krzywą stężenia) i 17-krotnym zwiększeniem Cmax (stężenie maksymalne). Intensywność tego efektu jest zależna od zawartości tłuszczu w spożywanym posiłku.²

Ze względu na różnorodność zawartości i składu posiłków, przyjmowanie leku z jedzeniem może prowadzić do dużej zmienności ekspozycji na substancję czynną. Z tego powodu Abiraterone Richter należy przyjmować jako pojedynczą dawkę raz na dobę na pusty żołądek, co najmniej dwie godziny po posiłku, a po jego przyjęciu nie należy spożywać posiłków przez co najmniej jedną godzinę. Tabletki należy przyjmować w całości, popijając wodą.³

Dystrybucja leku

W badaniach z użyciem znakowanego izotopowo abirateronu (14C-abirateron) wykazano, że lek w znaczącym stopniu (99,8%) wiąże się z białkami osocza. Pozorna objętość dystrybucji wynosi około 5 630 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję abirateronu w tkankach obwodowych.⁴

Metabolizm leku

Po doustnym podaniu znakowanego 14C-abirateronu octanu w kapsułkach, zachodzi proces hydrolizy do abirateronu, który następnie ulega złożonym przemianom metabolicznym. Główne szlaki metaboliczne obejmują:

• Sulfuryzację
• Hydroksylację
• Utlenianie

Procesy te zachodzą głównie w wątrobie. Większość krążącej promieniotwórczości (około 92%) pochodzi z metabolitów abirateronu. Spośród 15 wykrytych metabolitów, dwa dominujące to siarczan abirateronu i siarczan N-tlenku abirateronu, które stanowią po około 43% całkowitej promieniotwórczości każdy.⁵

Eliminacja leku

Na podstawie danych uzyskanych od zdrowych osób średni okres półtrwania abirateronu w osoczu wynosi około 15 godzin. Po doustnym podaniu dawki 1000 mg znakowanego 14C-abirateronu octanu, większość dawki (około 88% dawki promieniotwórczej) jest wydalana z kałem, a jedynie około 5% z moczem. W kale dominują niezmieniony abirateronu octan oraz abirateron, które stanowią odpowiednio około 55% i 22% podanej dawki.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Farmakokinetyka abirateronu octanu została szczegółowo zbadana u osób z zaburzeniami czynności wątroby o różnym nasileniu. Wyniki wykazały istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością wątroby:⁷

W badaniu pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (klasa C Child-Pugh) zaobserwowano nie tylko istotne zwiększenie AUC abirateronu o około 600%, ale również zwiększenie wolnej frakcji leku o 80% w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością wątroby.⁸

Na podstawie tych danych opracowano zalecenia dotyczące stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne dostosowywanie dawki
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zastosowanie abirateronu octanu należy rozważnie ocenić, a korzyści powinny jasno przeważać nad ryzykiem
• U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie należy stosować abirateronu octanu

Należy również pamiętać, że u pacjentów, u których wystąpi hepatotoksyczność podczas leczenia, może być konieczne zawieszenie terapii lub dostosowanie dawki.⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Przeprowadzono badania porównujące farmakokinetykę abirateronu octanu u pacjentów z krańcowym stadium choroby nerek, stabilnych na hemodializie, z dopasowaną grupą kontrolną osób z prawidłową czynnością nerek. Wyniki wykazały, że całkowite narażenie organizmu na abirateron po pojedynczym doustnym podaniu dawki 1000 mg nie zwiększyło się u dializowanych pacjentów z krańcowym stadium choroby nerek.¹⁰

Na podstawie tych danych ustalono, że nie jest konieczne zmniejszanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym z ciężkimi zaburzeniami. Należy jednak zachować ostrożność u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek ze względu na brak odpowiednich danych klinicznych w tej grupie.¹¹