Właściwości farmakodynamiczne
Abiraterone Richter 500 mg

Właściwości farmakodynamiczne abirateronu

Abirateron należy do grupy farmakoterapeutycznej leków stosowanych w terapii hormonalnej, klasyfikowany jako inny antagonista hormonów i ich pochodne, z kodem ATC: L02BX03. Lek ten wykazuje unikalne działanie farmakodynamiczne na podstawie specyficznego mechanizmu działania i skuteczności klinicznej potwierdzonej w wieloośrodkowych badaniach klinicznych¹.

Mechanizm działania

Abirateronu octan (Abiraterone Richter) po podaniu przekształca się in vivo do abirateronu, który jest inhibitorem biosyntezy androgenów. Mechanizm działania opiera się na wybiórczym hamowaniu aktywności enzymu 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy (CYP17). Enzym ten odgrywa kluczową rolę w biosyntezie androgenów, wykazując aktywność w jądrach, nadnerczach oraz tkankach nowotworowych gruczołu krokowego².

CYP17 katalizuje przemianę pregnenolonu i progesteronu do prekursorów testosteronu – DHEA (dehydroepiandrosteronu) i androstendionu – odpowiednio w reakcji 17α-hydroksylacji i rozerwania wiązania C17,20. Hamowanie tego enzymu powoduje także zwiększone wytwarzanie mineralokortykosteroidów w nadnerczach³.

Działanie farmakodynamiczne

Terapia produktem Abiraterone Richter prowadzi do zmniejszenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy do wartości niższych niż uzyskiwane po zastosowaniu wyłącznie analogów LHRH lub orchidektomii. Jest to efekt wybiórczego hamowania enzymu CYP17, który jest niezbędny dla biosyntezy androgenów. PSA (swoisty antygen sterczowy) pełni rolę biomarkera u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego. W badaniu klinicznym fazy 3 obejmującym pacjentów z niepowodzeniem wcześniejszej chemioterapii z zastosowaniem taksanów, 38% pacjentów leczonych abirateronu octanem osiągnęło co najmniej 50% zmniejszenie wartości PSA w porównaniu do wartości wyjściowych, podczas gdy w grupie placebo taki efekt uzyskało jedynie 10% pacjentów⁴.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania abirateronu octanu zostały ocenione w trzech randomizowanych, wieloośrodkowych badaniach klinicznych 3 fazy z kontrolą placebo (badania 3011, 302 i 301) u pacjentów z przerzutowym hormonowrażliwym rakiem gruczołu krokowego (mHSPC) oraz przerzutowym opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC)⁵.

Badanie 3011 (pacjenci z nowym rozpoznaniem mHSPC wysokiego ryzyka)

Do badania 3011 włączono pacjentów z nowym rozpoznaniem przerzutowego hormonowrażliwego raka gruczołu krokowego (mHSPC) (w okresie 3 miesięcy od randomizacji), którzy charakteryzowali się wysokim ryzykiem progresji. Czynniki wysokiego ryzyka zdefiniowano jako posiadanie co najmniej 2 z 3 następujących czynników: suma Gleasona ≥8, obecność 3 lub więcej zmian w RTG kości lub obecność mierzalnych przerzutów trzewnych (z wyłączeniem węzłów chłonnych)⁶.

W badaniu tym pacjentom w ramieniu z aktywnym leczeniem podawano abirateronu octan w dawce 1000 mg na dobę w skojarzeniu z małą dawką prednizonu 5 mg raz na dobę oraz supresją androgenową (agonista LHRH lub orchidektomia), co stanowiło standard leczenia. Pacjenci w grupie kontrolnej otrzymywali supresję androgenową oraz placebo zamiast abirateronu octanu i prednizonu⁷.

W analizie demograficznej wykazano, że mediana wieku pacjentów włączonych do badania wynosiła 67 lat. Podział pacjentów leczonych abirateronu octanem według grup rasowych był następujący: biała 832 (69,4%), azjatycka 246 (20,5%), czarna lub afroamerykańska 25 (2,1%), inna 80 (6,7%), nieznana/niezgłoszona 13 (1,1%) oraz Indianie amerykańscy lub rdzenni mieszkańcy Alaski 3 (0,3%). Status wydolności według skali ECOG wynosił 0 lub 1 u 97% pacjentów⁸.

Wyniki badania 3011

Równorzędnymi, pierwszorzędowymi punktami końcowymi skuteczności były przeżycie całkowite (OS) oraz przeżycie bez progresji radiograficznej (rPFS). Mediana wyjściowej skali bólu, oceniana za pomocą skróconego formularza bólu (BPI-SF), wyniosła 2,0 zarówno w grupie terapeutycznej, jak i w grupie placebo⁹.

Analiza przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS) wykazała istotną statystycznie różnicę na korzyść grupy leczonej abirateronu octanem i prednizonem (AA-P) w porównaniu do placebo. Przeżycie bez progresji radiograficznej definiowano jako czas od randomizacji do wystąpienia progresji radiograficznej lub zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. Progresja radiograficzna obejmowała progresję w RTG kości (zgodnie ze zmodyfikowanym PCWG2) lub progresję zmian w tkankach miękkich w TK lub NMR (zgodnie z RECIST 1.1)¹⁰.

Mediana rPFS w grupie AA-P wyniosła 33,02 miesiąca w porównaniu do 14,78 miesiąca w grupie placebo, co wskazuje na znaczące zmniejszenie ryzyka progresji radiograficznej lub zgonu o 53,4% (HR = 0,466; p < 0,0001)¹¹.

W analizie przeżycia całkowitego (OS) stwierdzono statystycznie znamienną poprawę na korzyść grupy AA-P plus supresja androgenowa, z 34% zmniejszeniem ryzyka zgonu w porównaniu do placebo plus supresja androgenowa (HR = 0,66; 95% CI: 0,56; 0,78; p < 0,0001)<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Stwierdzono statystycznie znamienną poprawę OS na korzyść AA-P plus ADT z 34% zmniejszeniem ryzyka zgonu w porównaniu do placebo plus ADT (HR=0,66; 95% CI: 0,56; 0,78; p12.

Analizy podgrup w badaniu 3011 spójnie wykazały korzyści leczenia abirateronu octanem. Korzystne wyniki leczenia AA-P na rPFS i OS w uprzednio zdefiniowanych podgrupach były korzystne i spójne z całkowitą populacją badania, z wyjątkiem podgrupy z wynikiem ECOG równym 2, gdzie nie zaobserwowano korzystnego trendu. Należy jednak zauważyć, że niewielka liczba badanych w tej podgrupie (n=40) ogranicza możliwość wyciągnięcia wiążących wniosków¹³.

Badanie 302 (pacjenci wcześniej nieleczeni chemioterapią)

Do badania 302 włączono pacjentów bez objawów lub z objawami o nieznacznym/niewielkim nasileniu, którzy wcześniej nie stosowali chemioterapii i u których zastosowanie chemioterapii nie było jeszcze wskazane klinicznie. Wynik 0-1 w skali BPI-SF dla najsilniejszego bólu w ciągu ostatnich 24 godzin uznawano za brak objawów, a wynik 2-3 uznawano za objawy o nieznacznym/niewielkim nasileniu¹⁴.

W badaniu 302 (n=1088) mediana wieku włączonych pacjentów wyniosła 71 lat dla grupy leczonej abirateronu octanem z prednizonem lub prednizolonem oraz 70 lat dla pacjentów otrzymujących placebo z prednizonem lub prednizolonem. Struktura rasowa pacjentów leczonych abirateronu octanem była następująca: rasa biała 520 (95,4%), czarna 15 (2,8%), azjatycka 4 (0,7%) i inne 6 (1,1%). Status wydolności według ECOG wynosił 0 dla 76% pacjentów i 1 dla 24% pacjentów w obu grupach¹⁵.

50% pacjentów miało wyłącznie przerzuty do kości, 31% miało przerzuty do kości i tkanek miękkich lub do węzłów chłonnych, a 19% miało tylko przerzuty do tkanek miękkich lub do węzłów chłonnych. Z badania wykluczano pacjentów z przerzutami trzewnymi¹⁶.

Współtowarzyszącymi pierwszorzędowymi punktami końcowymi badania 302 były całkowite przeżycie (OS) i przeżycie bez progresji radiograficznej (rPFS). Ponadto oceniano także korzyści w zakresie: czasu do zastosowania opioidów w bólu nowotworowym, czasu do włączenia chemioterapii cytotoksycznej, czasu do pogorszenia punktacji wydolności ECOG o ≥1 punkt i czasu do progresji PSA w oparciu o kryteria PCWG2¹⁷.

Wyniki badania 302

W badaniu 302 przeżycie bez progresji radiograficznej (rPFS) oceniano z zastosowaniem sekwencyjnych badań obrazowych, definiowanych za pomocą kryteriów PCWG2 (dla uszkodzeń kości) i modyfikowanych kryteriów RECIST (dla uszkodzeń tkanek miękkich). W analizie rPFS wykorzystano centralnie rewidowaną ocenę radiograficzną progresji¹⁸.

W zaplanowanej analizie rPFS stwierdzono 401 zdarzeń: 150 (28%) pacjentów leczonych abirateronu octanem i 251 (46%) pacjentów otrzymujących placebo miało radiograficzne potwierdzenie progresji lub zmarło. Stwierdzono istotne statystycznie różnice w rPFS pomiędzy grupami terapeutycznymi¹⁹.

W analizie pośredniej przeprowadzonej przez badaczy w ramach kontynuacji badania również wykazano istotne statystycznie różnice między grupami. Mediana rPFS wyniosła 16,5 miesiąca u pacjentów stosujących abirateronu octan i 8,3 miesiąca u pacjentów otrzymujących placebo (HR = 0,530; 95% CI: 0,451; 0,623; p < 0,0001)<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Nadal kontynuowano zbieranie danych od osób badanych do daty drugiej analizy pośredniej całkowitego przeżycia (OS). Radiograficzny przegląd rPFS, przeprowadzony przez badaczy jako kontynuacja analizy czułości przedstawia Tabela 5 i Wykres 4. […] Przeżycie bez radiograficznej progresji (rPFS) […] Mediana rPFS w miesiącach (95% CI) 16,5 (13,80; 16,79) 8,3 (8,05; 9,43) wartość p* 20.

W planowej analizie pośredniej (IA) całkowitego przeżycia (OS) po stwierdzeniu 333 zgonów, badanie zostało odkodowane ze względu na istotność stwierdzonych korzyści klinicznych, a pacjentom z grupy placebo zaproponowano leczenie abirateronu octanem. Całkowity czas przeżycia był dłuższy dla abirateronu octanu niż dla placebo, z 25% redukcją ryzyka zgonu (HR = 0,752; 95% CI: 0,606; 0,934; p = 0,0097), jednak wyniki pośrednie nie osiągnęły zamierzonej wartości granicznej dla znamienności statystycznej²¹.

Analizę końcową OS przeprowadzono po stwierdzeniu 741 zgonów (mediana obserwacji – 49 miesięcy). Zmarło 65% (354 z 546) pacjentów leczonych abirateronu octanem w porównaniu z 71% (387 z 542) pacjentów otrzymujących placebo. Wykazano statystycznie znamienną korzyść w zakresie OS na korzyść grupy leczonej abirateronu octanem, z 19,4% zmniejszeniem ryzyka zgonu (HR = 0,806; 95% CI: 0,697; 0,931; p = 0,0033) oraz poprawą mediany OS o 4,4 miesiące (abirateronu octan – 34,7 miesięcy, placebo – 30,3 miesięcy)²².

Dodatkowe punkty końcowe w badaniu 302

Oprócz korzystnego wpływu na całkowite przeżycie i rPFS, wykazano także korzyści z terapii abirateronu octanem w porównaniu z placebo we wszystkich drugorzędowych punktach końcowych²³:

• Czas do progresji PSA według kryteriów PCWG2: mediana czasu do progresji PSA wyniosła 11,1 miesięcy dla pacjentów otrzymujących abirateronu octan i 5,6 miesięcy dla pacjentów otrzymujących placebo (HR = 0,488; 95% CI: 0,420; 0,568; p < 0,0001). Czas do progresji PSA był około dwukrotnie dłuższy podczas terapii abirateronu octanem<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Czas do progresji PSA wg kryteriów PCWG2: mediana czasu do progresji PSA wyniosła 11,1 miesięcy dla pacjentów otrzymujących abirateronu octan i 5,6 miesięcy dla pacjentów otrzymujących placebo (HR=0,488; 95% CI: [0,420, 0,568], p 24.
• Odpowiedź PSA: odsetek pacjentów z potwierdzoną odpowiedzią PSA był większy w grupie abirateronu octanu niż w grupie placebo (62% vs. 24%; p < 0,0001). U pacjentów z mierzalną chorobą tkanek miękkich, podczas leczenia abirateronu octanem zaobserwowano znaczące zwiększenie liczby całkowitych lub częściowych odpowiedzi guzów na leczenie<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Odsetek pacjentów z potwierdzoną odpowiedzią PSA był większy w grupie abirateronu octanu niż w grupie placebo (62% vs. 24%; p 25.
• Czas do zastosowania opioidów w bólu nowotworowym: mediana czasu do zastosowania opioidów w bólu nowotworowym gruczołu krokowego w czasie analizy końcowej wyniosła 33,4 miesiące u pacjentów stosujących abirateronu octan, a u pacjentów otrzymujących placebo wyniosła 23,4 miesiące (HR = 0,721; 95% CI: 0,614; 0,846; p < 0,0001)<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Czas do zastosowania opioidów w bólu nowotworowym: mediana czasu do zastosowania opioidów w bólu nowotworowym gruczołu krokowego w czasie analizy końcowej wyniosła 33,4 miesiące u pacjentów stosujących abirateronu octan, a u pacjentów otrzymujących placebo wyniosła 23,4 miesiące (HR=0,721; 95% CI: [0,614; 0,846]; p 26.
• Czas do włączenia cytotoksycznej chemioterapii: mediana czasu do włączenia cytotoksycznej chemioterapii wyniosła 25,2 miesięcy u pacjentów stosujących abirateronu octan, a u pacjentów otrzymujących placebo wyniosła 16,8 miesięcy (HR = 0,580; 95% CI: 0,487; 0,691; p < 0,0001)<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Czas do włączenia cytotoksycznej chemioterapii: mediana czasu do włączenia cytotoksycznej chemioterapii wyniosła 25,2 miesięcy u pacjentów stosujących abirateronu octan, a u pacjentów otrzymujących placebo wyniosła 16,8 miesięcy (HR = 0,580; 95% CI: [0,487; 0,691], p 27.
• Czas do pogorszenia punktacji wydolności ECOG o ≥ 1 punkt: mediana czasu do pogorszenia punktacji wydolności ECOG o ≥ 1 punkt wyniosła 12,3 miesięcy u pacjentów stosujących abirateronu octan, a u pacjentów otrzymujących placebo wyniosła 10,9 miesięcy (HR = 0,821; 95% CI: 0,714; 0,943; p = 0,0053)²⁸.

Ponadto wykazano statystycznie znamienną przewagę terapii abirateronu octanem w następujących punktach końcowych²⁹:

• Obiektywna odpowiedź: Obiektywną odpowiedź definiowano jako proporcję badanych osób z mierzalną chorobą, uzyskujących całkowitą lub częściową odpowiedź zgodnie z kryteriami RECIST (wymagana wyjściowa wielkość węzła chłonnego ≥ 2 cm, by uznać ją za zmianę docelową). Odsetek badanych z mierzalną chorobą w punkcie wyjścia, którzy mieli obiektywną odpowiedź, wyniósł 36% w grupie abirateronu octanu i 16% w grupie placebo (p < 0,0001)<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Obiektywna odpowiedź: obiektywną odpowiedź definiuje się jako proporcja badanych osób z mierzalną chorobą, uzyskujących całkowitą lub częściową odpowiedź zgodnie z kryteriami RECIST (wymagana wyjściowa wielkość węzła chłonnego ≥ 2 cm, by uznać ją za zmianę docelową). Odsetek badanych z mierzalną chorobą w punkcie wyjścia, którzy mieli obiektywną odpowiedź, wyniósł 36% w grupie abirateronu octanu i 16% w grupie placebo (p 30.
• Ból: Leczenie abirateronu octanem znacząco zmniejszyło ryzyko progresji średniego nasilenia bólu o 18% w porównaniu z placebo (p = 0,0490). Mediana czasu do progresji wyniosła 26,7 miesięcy w grupie abirateronu octanu i 18,4 miesięcy w grupie placebo³¹.
• Czas do pogorszenia FACT-P (całkowitego wyniku): Leczenie abirateronu octanem zmniejszyło ryzyko pogorszenia FACT-P (całkowitego wyniku) o 22% w porównaniu z placebo (p = 0,0028). Mediana czasu do pogorszenia FACT-P wyniosła 12,7 miesięcy w grupie abirateronu octanu i 8,3 miesięcy w grupie placebo³².

Badanie 301 (pacjenci wcześniej leczeni chemioterapią)

Do badania 301 włączono pacjentów, którzy otrzymywali wcześniej docetaksel. Nie było wymagane, aby pacjenci wykazywali progresję choroby w trakcie leczenia docetakselem, gdyż toksyczność tej chemioterapii może prowadzić do przerwania leczenia. U pacjentów kontynuowano podawanie badanych leków aż do progresji PSA (potwierdzone 25% zwiększenie wartości w stosunku do wartości wyjściowych/najniższych [nadir]) wspólnie z progresją radiograficzną definiowaną wg protokołu i progresją w zakresie objawów klinicznych³³.

Z badania wyłączono pacjentów z wcześniejszą terapią raka gruczołu krokowego ketokonazolem. Głównym punktem końcowym skuteczności był całkowity czas przeżycia³⁴.

Mediana wieku włączonych pacjentów wyniosła 69 lat (zakres 39-95). Struktura rasowa pacjentów leczonych abirateronu octanem była następująca: rasa biała 737 (93,2%), rasa czarna 28 (3,5%), rasa azjatycka 11 (1,4%) i inne 14 (1,8%). Jedenaście procent włączonych pacjentów miało punktację wydolności w skali ECOG wynoszącą 2; 70% miało wyniki radiograficzne wskazujące na postęp choroby z lub bez progresji PSA; 70% otrzymało wcześniej jeden cykl cytotoksycznej chemioterapii, a 30% otrzymało dwa cykle. U 11% pacjentów leczonych abirateronu octanem występowały przerzuty do wątroby³⁵.

Wyniki badania 301

W planowej analizie przeprowadzonej po 552 zgonach wykazano, że zmarło 42% (333 z 797) pacjentów leczonych abirateronu octanem w porównaniu z 55% (219 z 398) pacjentów otrzymujących placebo. Wykazano istotną statystycznie poprawę w medianie całkowitego czasu przeżycia u pacjentów leczonych abirateronu octanem³⁶.

Analizy przeżycia w podgrupach zgodnie wykazały korzyści z terapii abirateronu octanem³⁷.

Dodatkowe punkty końcowe w badaniu 301

Oprócz stwierdzonej poprawy całkowitego czasu przeżycia, wszystkie drugorzędowe punkty końcowe badania 301 faworyzowały abirateronu octan i były znamienne statystycznie po dostosowaniu do testów wielokrotnych³⁸:

• Odpowiedź PSA: Pacjenci otrzymujący abirateronu octan wykazali znacznie większą całkowitą częstość odpowiedzi PSA (definiowaną jako ≥ 50% zmniejszenie z punktu wyjścia) w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo, 38% vs. 10%, p < 0,0001<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Pacjenci otrzymujący abirateronu octan wykazali znacznie większą całkowitą częstość odpowiedzi PSA (definiowaną jako ≥ 50% zmniejszenie z punktu wyjścia) w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo, 38% vs. 10%, p 39.
• Czas do progresji PSA: Mediana czasu do progresji PSA wynosiła 10,2 miesięcy dla pacjentów leczonych abirateronu octanem i 6,6 miesięcy dla pacjentów otrzymujących placebo (HR = 0,580; 95% CI: 0,462; 0,728; p < 0,0001)<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Mediana czasu do progresji PSA wynosiła 10,2 miesięcy dla pacjentów leczonych abirateronu octanem i 6,6 miesięcy dla pacjentów otrzymujących placebo (HR = 0,580; 95% CI: [0,462; 0,728], p 40.
• Przeżycie bez progresji radiograficznej: Mediana czasu przeżycia bez radiograficznej progresji wynosiła 5,6 miesięcy dla pacjentów leczonych abirateronu octanem i 3,6 miesięcy dla pacjentów otrzymujących placebo (HR = 0,673; 95% CI: 0,585; 0,776; p < 0,0001)<sup data-drug="Abiraterone Richter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Mediana czasu przeżycia bez radiograficznej progresji wynosiła 5,6 miesięcy dla pacjentów leczonych abirateronu octanem i 3,6 miesięcy dla pacjentów otrzymujących placebo (HR = 0,673; 95% CI: [0,585; 0,776], p 41.

Wpływ abirateronu na ból w badaniu 301

Odsetek pacjentów z paliacją objawów bólowych był statystycznie znamiennie większy w grupie abirateronu octanu niż w grupie placebo (44% vs. 27%, p = 0,0002). Respondent paliacji objawów bólowych definiowany był jako pacjent, który uzyskiwał co najmniej 30% zmniejszenie wyniku BPI-SF nasilenia najgorszego bólu w porównaniu do wartości wyjściowych, w ciągu ostatnich 24 godzin, bez żadnego zwiększenia punktacji zastosowania leków przeciwbólowych, stwierdzane w dwu następujących po sobie badaniach w odstępie czterotygodniowym. Paliację objawów bólowych analizowano tylko u pacjentów (n = 512) z wyjściową punktacją bólu ≥ 4 i co najmniej jednym wynikiem oceny bólu uzyskanym po badaniu wstępnym⁴².

Mniejszy odsetek pacjentów leczonych abirateronu octanem miał progresję bólu w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo w okresie 6 (22% vs. 28%), 12 (30% vs. 38%) i 18 miesięcy (35% vs. 46%). Progresję bólu definiowano jako zwiększenie z punktu wyjścia o ≥ 30% wyniku BPI-SF nasilenia najgorszego bólu w ciągu ostatnich 24 godzin, bez zmniejszenia punktacji zastosowania leków przeciwbólowych, stwierdzane w dwu następujących po sobie wizytach lub zwiększenie o ≥ 30% punktacji zastosowania leków przeciwbólowych, stwierdzane w dwu następujących po sobie wizytach⁴³.

Czas do progresji bólu w 25. percentylu wynosił 7,4 miesięcy w grupie abirateronu octanu, w porównaniu do 4,7 miesięcy w grupie placebo⁴⁴.

Zdarzenia dotyczące kośćca w badaniu 301

U mniejszego odsetka pacjentów w grupie abirateronu octanu występowały zdarzenia dotyczące kośćca w porównaniu do grupy placebo po 6 miesiącach (18% vs. 28%), 12 miesiącach (30% vs. 40%) i 18 miesiącach (35% vs. 40%) terapii. Czas do wystąpienia pierwszego zdarzenia dotyczącego kośćca w 25. percentylu w grupie abirateronu octanu był dwukrotnie dłuższy niż w grupie kontrolnej: 9,9 miesięcy w porównaniu do 4,9 miesięcy⁴⁵.

Zdarzenia dotyczące kośćca obejmowały: złamania patologiczne, ucisk rdzenia kręgowego, paliatywną radioterapię kości lub zabiegi chirurgiczne kości⁴⁶.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań abirateronu octanu we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w zaawansowanym raku gruczołu krokowego⁴⁷.