leki inkretynowe
Leki inkretynowe to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych głównie w leczeniu cukrzycy typu 2, działających poprzez naśladowanie lub wzmacnianie działania hormonów inkretynowych, takich jak GLP-1 (glukagonopodobny peptyd-1) i GIP (glukozozależny peptyd insulinotropowy). Te hormony, wydzielane przez komórki jelita cienkiego po spożyciu posiłku, stymulują wydzielanie insuliny w sposób zależny od stężenia glukozy, hamują wydzielanie glukagonu oraz spowalniają opróżnianie żołądka.
Wśród leków inkretynowych wyróżnia się dwie główne grupy: analogi GLP-1 (np. liraglutyd, semaglutyd, eksenatydu) oraz inhibitory dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), nazywane też gliptynami (np. sitagliptyna, wildagliptyna, saksagliptyna). Pierwsza grupa to preparaty podawane we wstrzyknięciach podskórnych, natomiast inhibitory DPP-4 są dostępne w formie doustnej i działają poprzez hamowanie enzymu rozkładającego endogenne inkretyny.
Leki inkretynowe wykazują liczne korzyści terapeutyczne wykraczające poza kontrolę glikemii. Analogi GLP-1 przyczyniają się do redukcji masy ciała, obniżenia ciśnienia tętniczego oraz wykazują działanie kardioprotekcyjne, zmniejszając ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Nowoczesne preparaty z tej grupy, szczególnie semaglutyd, znajdują zastosowanie również w leczeniu otyłości u pacjentów bez cukrzycy, co znacząco poszerza możliwości ich wykorzystania w praktyce klinicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alikval Duo 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Alikval Duo to złożony lek doustny stosowany w terapii cukrzycy typu 2, łączący wildagliptynę (50 mg) – selektywny inhibitor DPP-4, oraz metforminę (chlorowodorek w dawkach 850 mg lub 1000 mg). Wildagliptyna zwiększa stężenie endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, co poprawia funkcję komórek beta trzustki, zwiększając insulinowrażliwość i wydzielanie insuliny zależne od glukozy, a także reguluje wydzielanie glukagonu przez komórki alfa, zmniejszając wątrobową produkcję glukozy. Metformina działa poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie insulinowrażliwości tkanek obwodowych oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach, nie powodując hipoglikemii ani przyrostu masy ciała. Badanie UKPDS wykazało, że metformina u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą istotnie zmniejsza ryzyko powikłań cukrzycowych, zgonów z powodu cukrzycy (7,5 vs 12,7 zdarzeń/1000 pacjento-lat) oraz zawałów mięśnia sercowego (11 vs 18 zdarzeń/1000 pacjento-lat) w porównaniu do samej diety lub terapii pochodnymi sulfonylomocznika i insuliną.
badanie UKPDS, biguanid, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, gliklazyd, glikogenoliza, glimepiryd, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, gospodarka węglowodanowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, HOMA-β, insulina bazalna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie cukrzycy, leki inkretynowe, metformina, niewydolność serca, peptydaza dipeptydylowa-4, pochodne sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, syntaza glikogenu, transporter glukozy GLUT-1, transporter glukozy GLUT-4, trójglicerydy, trzustka, wildagliptyna, wydzielanie insuliny, wytwarzanie glukozy, zawał mięśnia sercowego, zdarzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Simlerid 25 mg
Simlerid, zawierający sytagliptynę w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu poprawy kontroli glikemii. Może być stosowany jako monoterapia u pacjentów z przeciwwskazaniami lub nietolerancją innych leków przeciwcukrzycowych, a także w terapii dwulekowej i trzylekowej w skojarzeniu z metforminą, sulfonylomocznikami, agonistami receptora PPARγ lub insuliną. Szczególnie zalecany jest u pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii pomimo stosowania metforminy, u osób starszych, z niewydolnością nerek oraz tam, gdzie istnieje ryzyko hipoglikemii przy innych lekach. Dodanie Simleridu do insulinoterapii może zmniejszyć dawkę insuliny i ograniczyć ryzyko hipoglikemii.
agonista receptora GLP-1, agonista receptora PPARγ, cukrzyca typu 2, HbA1c, hipoglikemia, insulinooporność, insulinoterapia, interakcje lekowe, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, leki inkretynowe, metformina, monoterapia, niewydolność nerek, pioglitazon, sulfonylomocznik, sytagliptyna, terapia dwulekowa, terapia trzylekowa