zaburzenia wytrysku

Zaburzenia wytrysku (ejaculatio perturbata) stanowią istotny problem seksuologiczny dotykający wielu mężczyzn. Główne zaburzenia w tej kategorii to przedwczesny wytrysk (ejaculatio praecox), wytrysk opóźniony (ejaculatio retarda), wsteczny wytrysk (ejaculatio retrograde) oraz brak wytrysku (aneiaculatio).

Przedwczesny wytrysk charakteryzuje się wystąpieniem ejakulacji przed lub krótko po penetracji, co prowadzi do niezadowolenia z życia seksualnego zarówno pacjenta, jak i partnera. Diagnostyka opiera się głównie na wywiadzie, a w leczeniu stosuje się terapię behawioralną oraz farmakoterapię (głównie SSRI, dapoksetyna, miejscowe środki znieczulające).

Wytrysk opóźniony lub jego brak mogą mieć podłoże organiczne (neurologiczne, endokrynologiczne, polekowe) lub psychogenne. Diagnostyka wymaga wykluczenia chorób podstawowych oraz oceny stężenia testosteronu i prolaktyny. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę, często z zastosowaniem technik behawioralnych i psychoterapii.

Wytrysk wsteczny, charakteryzujący się cofaniem nasienia do pęcherza moczowego, najczęściej występuje po zabiegach na gruczole krokowym, w przebiegu neuropatii cukrzycowej lub jako działanie niepożądane niektórych leków. Diagnostyka obejmuje badanie moczu po stosunku pod kątem obecności plemników, a leczenie koncentruje się na odwróceniu przyczyny, jeśli to możliwe.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl