przerwanie ciągłości skóry

Przerwanie ciągłości skóry (łac. solutio continuitatis cutis) to ubytek w obrębie powłok skórnych, który może dotyczyć naskórka, skóry właściwej lub tkanki podskórnej. Stan ten powstaje w wyniku działania czynników mechanicznych, termicznych, chemicznych lub biologicznych, prowadząc do naruszenia naturalnej bariery ochronnej organizmu.

Z punktu widzenia klinicznego, przerwanie ciągłości skóry może przyjmować różne formy: od powierzchownych otarć naskórka, przez rany cięte, szarpane, kłute, do rozległych ubytków z utratą tkanek. Każdy typ uszkodzenia charakteryzuje się odmiennym obrazem klinicznym, ryzykiem powikłań i wymaga specyficznego postępowania terapeutycznego.

Proces gojenia przerwanej ciągłości skóry przebiega w kilku następujących po sobie fazach: hemostazy, zapalenia, proliferacji i remodelowania. Zaburzenia w przebiegu którejkolwiek z tych faz mogą prowadzić do przedłużonego gojenia, powstawania blizn przerostowych lub przewlekłych, trudno gojących się ran.

W postępowaniu terapeutycznym kluczowe znaczenie ma prawidłowe oczyszczenie rany, ocena jej głębokości i rozległości, a następnie zastosowanie odpowiednich metod zamknięcia (od opatrunków przez szwy do przeszczepów skóry). Nowoczesne podejście do leczenia ran obejmuje stosowanie wilgotnego środowiska gojenia, terapii podciśnieniowej oraz opatrunków specjalistycznych dostosowanych do fazy gojenia rany.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl