stężenie jodków
Stężenie jodków we krwi to parametr laboratoryjny określający ilość jonów jodkowych (I-) w surowicy lub osoczu pacjenta. Prawidłowe stężenie jodków w organizmie jest niezbędne do produkcji hormonów tarczycy – tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3), które regulują metabolizm, wzrost i rozwój organizmu.
Referencyjne stężenie jodków we krwi u osób dorosłych wynosi zazwyczaj 40-80 μg/L, choć wartości te mogą się różnić w zależności od stosowanej metody oznaczania i laboratorium. Niedobór jodu prowadzi do niedoczynności tarczycy, wola tarczycowego, a w przypadku kobiet ciężarnych może skutkować zaburzeniami rozwoju płodu. Z kolei nadmiar jodu może powodować nadczynność lub niedoczynność tarczycy (efekt Wolffa-Chaikoffa).
Oznaczanie stężenia jodków znajduje zastosowanie w diagnostyce chorób tarczycy, monitorowaniu suplementacji jodem, ocenie narażenia na substancje radiologiczne zawierające jod oraz w badaniach przesiewowych populacyjnych dotyczących niedoboru jodu. W praktyce klinicznej częściej wykorzystuje się pośrednie metody oceny gospodarki jodowej, takie jak pomiar jodurii (wydalania jodu z moczem), która lepiej odzwierciedla aktualne spożycie jodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Vitreolent (3 mg + 3 mg)/ml
Produkt leczniczy Vitreolent, w postaci kropli do oczu o stężeniu 3 mg potasu jodku i 3 mg sodu jodku na 1 ml roztworu, charakteryzuje się niskim ryzykiem poważnych powikłań w przypadku przedawkowania. Przedawkowanie może nastąpić głównie przez przypadkowe doustne spożycie, jednak ze względu na ograniczone stężenie substancji czynnych, ryzyko wystąpienia ciężkich objawów jest minimalne. Nie określono dokładnej dawki potencjalnie wywołującej objawy, co wynika z niskiego stężenia jodków w preparacie.
- Leksykon substancji czynnych
Powidon jodowany – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Powidon jodowany wykazuje niski profil toksyczności ostrej i przewlekłej przy stosowaniu miejscowym, co potwierdzają badania na zwierzętach (myszy, szczury, króliki, psy) z dawkami systemowymi znacznie przekraczającymi kliniczne (do 750 mg/kg mc./dobę przez 12 tygodni). Zaobserwowano odwracalne, dawko-zależne zmiany w funkcji tarczycy (wzrost PBI) oraz niespecyficzne zmiany histopatologiczne, podobne do tych wywołanych przez jodek potasu. Dane kliniczne potwierdzają bezpieczeństwo stosowania preparatów zawierających powidon jodowany w stężeniach 100 mg/g lub mg/ml (Betadine), 75 mg/ml (Braunol 7,5%) oraz 200 mg (Betadine VAG). Wyniki badań genotoksyczności są niejednoznaczne, jednak dostępne dowody wskazują na brak działania mutagennego in vivo, a ryzyko rakotwórczości przy prawidłowym stosowaniu jest minimalne, choć brak jest długoterminowych badań rakotwórczych na zwierzętach.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, jod związany z białkiem, jodek potasu, kompleks jodopowidonowy, mutagenność, potencjał rakotwórczy, powidon jodowany, preparat antyseptyczny, stężenie jodków, stężenie jodu, stężenie TSH, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna