leczenie odrzucenia przeszczepu

Leczenie odrzucenia przeszczepu to kompleksowy proces terapeutyczny mający na celu zahamowanie niepożądanej reakcji układu immunologicznego biorcy na przeszczepiony narząd lub tkankę. Strategia leczenia zależy od rodzaju odrzucenia (nadostre, ostre, przewlekłe), jego nasilenia oraz przeszczepionego narządu.

Podstawę terapii stanowią leki immunosupresyjne, które można podzielić na kilka głównych grup: inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, cyklosporyna), leki antyproliferacyjne (mykofenolan mofetylu, azatiopryna), inhibitory mTOR (sirolimus, ewerolimus) oraz glikokortykosteroidy. W przypadku ostrego odrzucenia często stosuje się terapię pulsową wysokimi dawkami steroidów (metylprednizolon) jako leczenie pierwszego rzutu.

W przypadkach opornych na steroidoterapię wykorzystuje się przeciwciała monoklonalne lub poliklonalne skierowane przeciwko limfocytom T (tymoglobulina, basiliksimab, rytuksymab). Nowsze metody obejmują plazmaferezy, immunoadsorpcję oraz terapie celowane w specyficzne czynniki immunologiczne. Istotnym elementem postępowania jest także monitorowanie stężenia leków immunosupresyjnych we krwi, aby utrzymać równowagę między skutecznym zapobieganiem odrzuceniu a minimalizacją działań niepożądanych.

Współczesne protokoły leczenia odrzucenia przeszczepu uwzględniają personalizację terapii immunosupresyjnej, dostosowaną do indywidualnego profilu immunologicznego pacjenta, typu przeszczepu oraz współistniejących chorób. Kluczowym elementem powodzenia jest wczesne rozpoznanie odrzucenia, co wymaga regularnych badań kontrolnych, w tym badań obrazowych, laboratoryjnych oraz biopsji przeszczepionego narządu.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl