osłabienie kurczliwości mięśnia sercowego

Osłabienie kurczliwości mięśnia sercowego (inaczej dysfunkcja skurczowa) to zaburzenie zdolności miokardium do efektywnego kurczenia się, co prowadzi do zmniejszenia objętości wyrzutowej serca i spadku frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). Stan ten często manifestuje się poprzez obniżenie LVEF poniżej 50%.

Główne przyczyny osłabienia kurczliwości mięśnia sercowego obejmują chorobę niedokrwienną serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię, przewlekłe nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe, infekcyjne zapalenie mięśnia sercowego oraz kardiotoksyczne działanie niektórych leków. Do rozwoju dysfunkcji skurczowej mogą przyczyniać się również zaburzenia metaboliczne i endokrynologiczne.

Konsekwencją osłabienia kurczliwości mięśnia sercowego jest często niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (HFrEF). Klinicznie stan ten objawia się dusznością wysiłkową, zmęczeniem, obrzękami obwodowymi, zastoinami w krążeniu płucnym oraz zmniejszoną tolerancją wysiłku. Diagnostyka obejmuje badanie echokardiograficzne, które jest podstawowym narzędziem oceny funkcji skurczowej, a także badania obrazowe jak MRI serca i techniki medycyny nuklearnej.

Leczenie osłabienia kurczliwości mięśnia sercowego opiera się na terapii przyczynowej oraz farmakoterapii zgodnej z wytycznymi leczenia niewydolności serca, obejmującej inhibitory ACE lub ARB, beta-blokery, antagonisty aldosteronu oraz nowsze grupy leków jak ARNI i inhibitory SGLT2. W zaawansowanych przypadkach może być konieczne zastosowanie urządzeń wspomagających pracę serca (CRT, ICD) lub kwalifikacja do przeszczepu serca.