podanie wewnątrzotrzewnowe
Podanie wewnątrzotrzewnowe to droga aplikacji leków lub innych substancji bezpośrednio do jamy otrzewnowej. Ta metoda jest wykorzystywana w różnych procedurach medycznych, takich jak dializoterapia otrzewnowa, chemioterapia dootrzewnowa w przypadku nowotworów zlokalizowanych w jamie brzusznej czy podawanie antybiotyków w leczeniu zakażeń wewnątrzotrzewnowych.
W dializie otrzewnowej płyn dializacyjny jest wprowadzany do jamy otrzewnowej, gdzie za pośrednictwem błony otrzewnowej jako półprzepuszczalnej błony biologicznej dochodzi do wymiany substancji między krwią a płynem dializacyjnym. Jest to alternatywa dla hemodializy u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
Chemioterapia wewnątrzotrzewnowa pozwala na osiągnięcie wysokiego stężenia leku przeciwnowotworowego w bezpośrednim kontakcie z tkankami nowotworowymi w jamie brzusznej, przy jednoczesnym ograniczeniu ekspozycji ogólnoustrojowej. Procedura ta jest stosowana głównie w leczeniu raka jajnika, śluzaka rzekomego otrzewnej oraz przerzutów nowotworowych do otrzewnej.
Podanie wewnątrzotrzewnowe wymaga zachowania ścisłych zasad aseptyki i antyseptyki ze względu na wysokie ryzyko wprowadzenia zakażenia do jałowej jamy otrzewnowej. Procedura może być wykonywana przez cewnik umieszczony czasowo lub na stałe, jak w przypadku cewników Tenckhoffa używanych w przewlekłej dializie otrzewnowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Hioscyna butylobromek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hioscyna butylobromek wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z wartościami LD50 wynoszącymi u myszy 3338,9 mg/kg m.c. (zakres 3068,1-3633,6), u szczurów 3123,6 mg/kg m.c. (zakres 2866,9-3403,3) oraz u psów 600 mg/kg m.c. Znacznie wyższa toksyczność obserwowana jest po podaniu pozajelitowym, gdzie LD50 dożylne wynoszą u myszy 10-23 mg/kg m.c., a u szczurów 18-48,3 mg/kg m.c. Objawy toksyczności obejmują ataksję, zmniejszone napięcie mięśni, drżenia, drgawki oraz rozszerzenie źrenic i tachykardię. W badaniach przewlekłych NOAEL dla podania doustnego wynosił 500 mg/kg m.c. u szczurów (4 tygodnie) oraz 30 mg/kg m.c. u psów (39 tygodni). Dawki powyżej 200 mg/kg m.c. indukowały hamowanie czynności przewodu pokarmowego i zwiększoną śmiertelność. Podanie dożylne w dawce 1 mg/kg m.c. było dobrze tolerowane, natomiast dawki ≥3 mg/kg m.c. wywoływały drgawki i zatrzymanie oddechu. Miejscowa tolerancja była dobra przy dawce 10 mg/kg m.c. domięśniowo, jednak wyższe dawki wiązały się z uszkodzeniami mięśni i wysoką śmiertelnością.
aberracja chromosomowa, badanie biochemiczne, badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, butylobromek hioscyny, dawka nieteratogenna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, hioscyna butylobromek, LD50, mydriasis, NOAEL, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie wewnątrzotrzewnowe, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, roztwór do wstrzykiwań, skurcz przewodu pokarmowego, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Buscolysin 20 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne butylobromku hioscyny, substancji czynnej leku Buscolysin, wykazały zróżnicowaną toksyczność w zależności od drogi podania. Wartości LD50 dla myszy i szczurów wyniosły odpowiednio 3338,9 mg/kg (3068,1-3633,6) i 3123,6 mg/kg (2866,9-3403,3) przy podaniu doustnym, natomiast znacznie niższe wartości odnotowano przy podaniu wewnątrzotrzewnowym (mysz 76,7 mg/kg, szczur 57,2 mg/kg) oraz dożylnym (48,3 mg/kg). Wyniki te wskazują na wyraźnie niższą toksyczność przy podaniu doustnym, co ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa klinicznego leku. Badania podostrej toksyczności trwające trzy miesiące na szczurach, świnkach morskich i królikach nie wykazały istotnych zmian w parametrach biometrycznych, biochemicznych, hematologicznych ani morfologicznych po wielokrotnym podaniu wewnątrzotrzewnowym, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa substancji.
badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo reprodukcyjne, butylobromek hioscyny, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, parametr biochemiczny, parametr biometryczny, parametr hematologiczny, parametr morfologiczny, podanie doustne, podanie parenteralne, podanie wewnątrzotrzewnowe, profil bezpieczeństwa, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła