klasyfikacja chicagowska
Klasyfikacja chicagowska (Chicago Classification) to system oceny zaburzeń motoryki przełyku oparty na wynikach manometrii wysokiej rozdzielczości (High Resolution Manometry, HRM). Została opracowana przez grupę ekspertów podczas konferencji w Chicago i od tego czasu podlega regularnym aktualizacjom, z których najnowsza to wersja 4.0 z 2021 roku.
Klasyfikacja umożliwia standaryzację diagnostyki zaburzeń przełyku, takich jak achalazja (podzielona na trzy typy), przełyk szpotawy (distal esophageal spasm), przełyk nadwrażliwy, nieefektywna motoryka przełyku (IEM) oraz przełyk hiperkinetyczny (jackhammer esophagus). Interpretacja wyników opiera się na analizie parametrów takich jak integralność skurczu przełyku (DCI), rezerwa perystaltyczna oraz ciśnienie spoczynkowe dolnego zwieracza przełyku.
W praktyce klinicznej klasyfikacja chicagowska stanowi złoty standard diagnostyki zaburzeń motoryki przełyku, umożliwiając precyzyjną ocenę funkcji przełyku oraz dobór odpowiedniego leczenia. Jej zastosowanie znacząco poprawiło identyfikację i różnicowanie zaburzeń dotychczas trudnych do zdiagnozowania, co przekłada się na skuteczniejsze metody terapeutyczne dla pacjentów z objawami dysfagii, bólu w klatce piersiowej czy refluksu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Puchitis – Epidemiologia
Puchitis jest najczęstszym powikłaniem niezwiązanym z zabiegiem chirurgicznym u pacjentów po proktokolektomii odtwórczej z zespoleniem jelitowo-odbytowym (IPAA) z powodu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (WZJG). Skumulowana częstość występowania puchitis wynosi około 48% w ciągu pierwszych 2 lat po operacji, z wyraźnie wyższym ryzykiem u pacjentów z pierwotnym stwardniającym zapaleniem dróg żółciowych (PSC) – do 79% po 10 latach, w porównaniu do 45,5% u pacjentów bez PSC. Inne czynniki ryzyka to wcześniejsza terapia anty-TNF alfa (aOR 1,63), pozajelitowe manifestacje choroby zapalnej jelita, rozległe zapalenie okrężnicy, status osoby niepalącej, backwash ileitis, regularne stosowanie NLPZ oraz współistniejące choroby autoimmunologiczne. Puchitis może mieć przebieg ostry lub przewlekły, z około 60% pacjentów doświadczających nawrotów, a 19% rozwijających postać oporną na antybiotyki. Ryzyko dysplazji i raka zbiornika jest niskie u pacjentów bez wcześniejszej neoplazji, ale znacząco wzrasta u osób z dysplazją okołooperacyjną (HR 3,76) lub wcześniejszym rakiem (HR 24,69). Z tego względu zaleca się regularny nadzór endoskopowy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, co 1-3 lata, a u wysokiego ryzyka co 1-2 lata.
choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, klasyfikacja chicagowska, nadzór endoskopowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność zbiornika, nowotwór złośliwy, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, pouchoskopia, rodzinna polipowatość gruczolakowata, stratyfikacja ryzyka, strefa przejściowa odbytu, terapia anty-TNF alfa, ustekinumab, wedolizumab, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie okrężnicy