zakażenie wścieklizną

Zakażenie wścieklizną (rabies) to ostra choroba zakaźna ośrodkowego układu nerwowego wywołana przez wirusa wścieklizny z rodziny Rhabdoviridae. Wirus przenosi się głównie przez kontakt z zakażoną śliną podczas pogryzienia przez zarażone zwierzę, najczęściej psy, nietoperze, lisy czy szopy.

Po wniknięciu do organizmu wirus przemieszcza się wzdłuż włókien nerwowych do ośrodkowego układu nerwowego, gdzie wywołuje zapalenie mózgu. Okres inkubacji jest zmienny i trwa od kilku dni do nawet roku, najczęściej 2-8 tygodni, zależnie od miejsca ukąszenia, dawki wirusa i indywidualnej odporności.

Objawy zakażenia wścieklizną obejmują początkowo niespecyficzne dolegliwości, takie jak gorączka, ból głowy, ogólne osłabienie, następnie pojawiają się objawy neurologiczne: nadmierne pobudzenie, niepokój, wodowstręt (hydrofobia), aerofobia, ślinotok, drgawki i zaburzenia świadomości. Nieleczona wścieklizna prowadzi do zgonu w ciągu kilku dni od wystąpienia objawów.

Zapobieganie zakażeniu wścieklizną polega na szczepieniach zwierząt domowych, unikaniu kontaktu z dzikimi zwierzętami oraz natychmiastowym zastosowaniu profilaktyki poekspozycyjnej po potencjalnym narażeniu. Profilaktyka obejmuje dokładne oczyszczenie rany oraz podanie immunoglobuliny przeciwko wściekliźnie i szczepionki, co musi nastąpić jak najszybciej po ekspozycji.

Mimo że wścieklizna jest śmiertelną chorobą, przy natychmiastowym wdrożeniu profilaktyki poekspozycyjnej można skutecznie zapobiec rozwojowi zakażenia. W przypadku podejrzenia kontaktu z wirusem wścieklizny, konieczna jest natychmiastowa interwencja lekarska, ponieważ po wystąpieniu objawów neurologicznych choroba jest praktycznie nieuleczalna.