lidokaina i prilokaina
Lidokaina i prilokaina to środki znieczulenia miejscowego należące do grupy amidów. Są powszechnie stosowane w medycynie w celu blokowania przewodnictwa nerwowego i łagodzenia bólu podczas zabiegów diagnostycznych i leczniczych.
Lidokaina jest jednym z najczęściej używanych leków znieczulenia miejscowego, charakteryzującym się szybkim początkiem działania i umiarkowanym czasem trwania efektu. Poza właściwościami znieczulającymi wykazuje działanie przeciwarytmiczne (klasa IB) i jest stosowana w terapii zaburzeń rytmu serca. Mechanizm działania polega na blokowaniu kanałów sodowych w błonie komórkowej neuronów.
Prilokaina wykazuje podobne do lidokainy właściwości znieczulające, jednak charakteryzuje się niższą toksycznością ogólnoustrojową. W większych dawkach może powodować methemoglobinemię, co ogranicza jej zastosowanie u niemowląt, kobiet w ciąży i pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.
Połączenie lidokainy i prilokainy w preparacie EMLA (Eutectic Mixture of Local Anesthetics) tworzy mieszaninę eutektyczną o właściwościach znieczulających skórę i błony śluzowe. Preparat ten jest szeroko stosowany w dermatologii, pediatrii i innych specjalnościach do znieczulenia powierzchniowego przed drobnymi zabiegami, takimi jak wkłucia dożylne, biopsje skóry czy zabiegi laserowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne wytryski – Leczenie
Przedwczesny wytrysk (PE) dotyka 20-30% mężczyzn i znacząco wpływa na jakość życia seksualnego oraz zdrowie psychospołeczne. Leczenie PE wymaga podejścia multimodalnego, łączącego terapię behawioralną, psychologiczną i farmakologiczną. Farmakoterapia opiera się głównie na stosowaniu SSRI, które zwiększają transmisję serotoniny i opóźniają wytrysk. Najskuteczniejsze to paroksetyna, sertralina, fluoksetyna, citalopram oraz dapoksetyna – jedyny SSRI dedykowany do doraźnego stosowania przed stosunkiem. Dapoksetyna charakteryzuje się szybkim początkiem działania i krótkim okresem półtrwania, co czyni ją preferowaną opcją do stosowania doraźnego. Miejscowe środki znieczulające (lidokaina, prilokaina) aplikowane 10-15 minut przed stosunkiem zmniejszają wrażliwość prącia, choć mogą przenikać na partnerkę. Inne leki stosowane off-label to tramadol, klomipramina, inhibitory PDE5 (sildenafil, tadalafil, wardenafil) oraz antagoniści receptorów alfa-1 (fenoksybenzamina).
citalopram, ćwiczenia Kegla, dapoksetyna, fenoksybenzamina, fluoksetyna, inhibitor PDE5, jakość życia, klomipramina, lidokaina i prilokaina, miejscowy środek znieczulający, paroksetyna, podłoże neurobiologiczne, przedwczesny wytrysk, sertralina, sildenafil, SSRI, tadalafil, technika ścisku, technika start-stop, terapia falami uderzeniowymi, terapia multimodalna, terapia poznawczo-behawioralna, tramadol, wardenafil, zaburzenie erekcji, złoty standard leczenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Emla Plaster 25 mg + 25 mg
EMLA PLASTER zawiera lidokainę i prylokainę po 25 mg w eutektycznej mieszaninie na krążku o powierzchni około 10 cm². Profil bezpieczeństwa produktu charakteryzuje się głównie przemijającymi reakcjami miejscowymi, które występują często (≥1/100 do <1/10) i obejmują rumień, obrzęk oraz bladość w miejscu aplikacji. Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) obserwuje się uczucie pieczenia, świąd i odczucie ciepła. Rzadkie działania niepożądane (≥1/10 000 do <1/1000) obejmują methemoglobinemię, reakcje nadwrażliwości, podrażnienie rogówki oraz plamicę i wybroczyny, szczególnie u dzieci z atopowym zapaleniem skóry lub mięczakiem zakaźnym. Methemoglobinemia, poważne powikłanie prowadzące do niedotlenienia tkanek, występuje częściej u noworodków i niemowląt do 12 miesiąca życia, zwłaszcza przy przedawkowaniu preparatu.
atopowe zapalenie skóry, bezpieczeństwo farmakoterapii, bladość skóry, klasyfikacja MedDRA, kontakt z oczami, lidokaina i prilokaina, methemoglobinemia, mięczak zakaźny, mieszanina eutektyczna, nadwrażliwość, niedotlenienie tkanek, obrzęk miejscowy, pieczenie skóry, plaster EMLA, podrażnienie rogówki, reakcja anafilaktyczna, reakcje miejscowe, rumień, świąd skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Problemy z ejakulacją – Leczenie
Zaburzenia ejakulacji, obejmujące przedwczesny wytrysk (PE), opóźniony wytrysk (DE), wytrysk wsteczny (RE) oraz anejakulację, wymagają kompleksowej diagnostyki obejmującej wywiad, badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne (np. poziomy testosteronu, prolaktyny, TSH). PE, dotykający do 30% mężczyzn, leczony jest przede wszystkim farmakologicznie za pomocą selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – dapoksetyna (stosowana doraźnie), sertralina, paroksetyna, fluoksetyna, citalopram, a także klomipramina. W terapii stosuje się także miejscowe anestetyki (np. lidokaina 150 mg/ml i prilokaina 50 mg/ml) oraz inhibitory PDE5 (sildenafil, tadalafil) w przypadku współistniejących zaburzeń erekcji. Interwencje behawioralne (techniki stop-start, ściskania, ćwiczenia Kegla) oraz terapia psychologiczna (terapia seksualna, CBT, terapia par) zwiększają skuteczność leczenia, szczególnie w podejściu multidyscyplinarnym, które łączy farmakoterapię z terapią behawioralną i psychologiczną.
amantadyna, anejakulacja, anorgazmia, benzokaina, bupropion, buspiron, ćwiczenia Kegla, cyproheptadyna, dapoksetyna, docytoplazmatyczna iniekcja plemnika, elektroejakulacja, fenylefryna, hipogonadyzm, imipramina, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, johimbina, kabergolina, lek sympatykomimetyczny, lidokaina i prilokaina, midodryna, mięśnie dna miednicy, oksytocyna, opóźniony wytrysk, plazma bogatopłytkowa, przedwczesny wytrysk, sildenafil, tadalafil, technika ściskania, technika stop-start, terapia falami uderzeniowymi, terapia poznawczo-behawioralna, terapia próżniowa, tramadol, wytrysk wsteczny, zapłodnienie in vitro