biopsja nerwu
Biopsja nerwu to procedura diagnostyczna polegająca na pobraniu fragmentu nerwu obwodowego w celu przeprowadzenia badań histopatologicznych, immunohistochemicznych oraz ultrastrukturalnych. Jest to inwazyjne badanie wykonywane zwykle w przypadku podejrzenia neuropatii obwodowych o niejasnej etiologii, gdy inne metody diagnostyczne okazały się niewystarczające.
Najczęściej materiał pobiera się z nerwu łydkowego, nerwu strzałkowego powierzchownego lub nerwu skórnego przyśrodkowego przedramienia. Biopsja nerwu pozwala na identyfikację zmian patologicznych, takich jak demielinizacja, utrata aksonów, obecność złogów amyloidu, nacieków zapalnych czy zmian naczyniowych charakterystycznych dla vasculitis.
Wskazaniami do wykonania biopsji nerwu są m.in. podejrzenie neuropatii zapalnych, amyloidozy, vasculitis czy dziedzicznych neuropatii. Ze względu na inwazyjność oraz pozostawienie trwałego ubytku neurologicznego, biopsja nerwu powinna być rozważana jako ostateczna metoda diagnostyczna, gdy badania elektrofizjologiczne, obrazowe oraz laboratoryjne nie pozwalają na ustalenie rozpoznania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Meralgia parestezyczna – Patofizjologia i mechanizm
Meralgia parestezyczna (MP) to mononeuropatia nerwu skórnego bocznego uda (LFCN), objawiająca się bólem i dysestezją w przednio-bocznej części uda, spowodowana głównie kompresją nerwu w okolicy przejścia pod więzadłem pachwinowym, około 1 cm przyśrodkowo od kolca biodrowego przedniego górnego (ASIS). Zmienność anatomiczna przebiegu LFCN oraz czynniki mechaniczne (np. otyłość z BMI ≥ 30, obcisła odzież, ciąża) i metaboliczne (cukrzyca, alkoholizm) predysponują do rozwoju MP. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, testach specyficznych (np. test kompresji miednicy, test scratch-collapse) oraz badaniach elektrofizjologicznych, gdzie często obserwuje się blokadę przewodzenia czuciowego nerwu. Ultrasonografia wysokiej rozdzielczości i MRI wspomagają lokalizację ucisku i wykluczenie innych przyczyn.
alkoholizm, badanie przewodnictwa nerwowego, biopsja nerwu, blokada nerwu, cukrzyca, fenytoina, gabapentyna, iniekcja kortykosteroidów, kapsaicyna, karbamazepina, kolec biodrowy przedni górny, komórka Schwanna, kompresja nerwu, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lidokaina, meralgia parestezyczna, mononeuropatia, nerw skórny boczny uda, neurektomia, neuroliza, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osłonka nerwowa, osocze bogatopłytkowe, otyłość, perineurium, pompa sodowo-potasowa, proloterapia dekstrozowa, pulsacyjna ablacja częstotliwością radiową, rezonans magnetyczny, skolioza, skrzywienie kręgosłupa, splot lędźwiowy, szlak sorbitolowy, test kompresji miednicy, ultrasonografia wysokiej rozdzielczości, uraz chirurgiczny, uwięźnięcie nerwu, wariant anatomiczny, więzadło pachwinowe, włókno zmielinizowane, wodobrzusze, zatrucie ołowiem, zespół Bernhardta-Rotha - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba charcota-mariego-tootha – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Charcota-Mariego-Tootha (CMT) to najczęstsza dziedziczna neuropatia obwodowa, charakteryzująca się postępującym osłabieniem dystalnych mięśni kończyn dolnych, zaburzeniami czucia, deformacjami stóp oraz osłabionymi odruchami głębokimi. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym i wywiadzie rodzinnym, badaniach elektrofizjologicznych (NCS i EMG) oraz testach genetycznych. Kluczowym parametrem w NCS jest szybkość przewodzenia w nerwie pośrodkowym – wartość poniżej 38 m/s wskazuje na postać demielinizacyjną (CMT1), natomiast amplituda CMAP powinna wynosić co najmniej 0,5 mV. Elektrofizjologia pozwala na różnicowanie typów neuropatii oraz wykluczenie innych schorzeń, takich jak CIDP. EMG uzupełnia diagnostykę, oceniając aktywność mięśniową i potwierdzając charakter neuropatii.
badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, biopsja kosmówki, biopsja nerwu, choroba Charcota-Mariego-Tootha, deformacja stopy, diagnostyka genetyczna preimplantacyjna, elektromiografia, Multiplex Ligation-dependent Probe Amplification, neuropatia obwodowa dziedziczna, niedobór G6PD, niedobór witaminy B12, objaw neurologiczny, odruch głęboki, odruch skokowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna, przewodnictwo nerwowe, sekwencjonowanie eksomowe, sekwencjonowanie genomowe, sekwencjonowanie metodą Sangera, sekwencjonowanie następnej generacji, stopa szpotawa, uszkodzenie nerwu obwodowego, zgięcie grzbietowe stopy, złożony potencjał czynnościowy mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenia nerwów obwodowych – Diagnostyka i diagnoza
Uszkodzenia nerwów obwodowych to heterogeniczna grupa schorzeń o różnorodnej etiologii, obejmująca neurapraksję, aksonotmezę i neurotmezę, które manifestują się zaburzeniami czucia, osłabieniem mięśni, bólem i parestezjami. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu neurologicznym, w tym ocenie siły mięśniowej, czucia (dotyk lekki, ukłucie, dyskryminacja dwupunktowa, wibracja, propriocepcja) oraz odruchów ścięgnistych, ze szczególnym uwzględnieniem odruchu skokowego. Kluczową rolę odgrywają badania elektrodiagnostyczne: elektromiografia (EMG), wykonywana optymalnie 2-3 tygodnie po urazie, pozwala na ocenę aktywności mięśniowej i stopnia odnerwienia, natomiast badanie przewodnictwa nerwowego (NCS) umożliwia różnicowanie neurapraksji (spowolnienie lub blok przewodnictwa) od cięższych uszkodzeń (brak przewodnictwa dystalnie od urazu). W diagnostyce obrazowej stosuje się ultrasonografię (USG) jako złoty standard w neuropatiach uciskowych, rezonans magnetyczny (MRI) wraz z neurografią MR (MRN) oraz tomografię komputerową (CT) i CT mielografię w ocenie zmian kostnych i korzeni nerwowych.
aksonotmeza, badanie elektrodiagnostyczne, badanie fizykalne, badanie neurologiczne, biopsja nerwu, biopsja skóry, elektromiografia, mielografia CT, monitorowanie śródoperacyjne, nerw łokciowy, nerw pośrodkowy, nerw promieniowy, nerwiak, neurografia rezonansu magnetycznego, neuropatia drobnych włókien, neuropatia obwodowa, neuropatia uciskowa, neurotmeza, obrazowanie tensora dyfuzji, odnerwienie, odruch ścięgnisty, osłabienie mięśniowe, parestezja, przewodnictwo nerwowe, rezonans magnetyczny, siła mięśniowa, splot ramienny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, uszkodzenie nerwu obwodowego, włókno zmielinizowane, wyrwanie korzenia nerwowego, zaburzenie czucia - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół churga-straussa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Churga-Straussa, obecnie określany jako eozynofilowe ziarniniakowate zapalenie naczyń z poliangiitis (EGPA), to rzadkie autoimmunologiczne zapalenie małych i średnich naczyń, charakteryzujące się eozynofilią obwodową, astmą oraz zapaleniem błony śluzowej nosa i zatok. Choroba przebiega w trzech fazach: zapalenie zatok i alergie, ostra astma oraz zapalenie naczyń narządowych (płuca, przewód pokarmowy, nerwy obwodowe). Bez leczenia pięcioletnia przeżywalność wynosi około 25%, natomiast przy odpowiedniej terapii wzrasta do 90%. Diagnostyka i leczenie opierają się na ocenie ciężkości choroby, m.in. za pomocą Five Factor Score (FFS), gdzie FFS=0 wskazuje na łagodny przebieg, a FFS≥1 na cięższy, zagrażający życiu. Podstawą terapii są kortykosteroidy (prednizon 1 mg/kg/dobę, max 60 mg przez 2-3 tygodnie w łagodnych przypadkach) oraz leki immunosupresyjne, takie jak cyklofosfamid (w ciężkich postaciach) i leczenie podtrzymujące (rituksymab, azatiopryna 2-3 mg/kg/dobę, metotreksat 0,3 mg/kg/tydzień przez 18-24 miesiące). W przypadkach opornych stosuje się plazmaferezę, mepolizumab (anty-IL-5) oraz omalizumab.
alergia, azatiopryna, biopsja nerwu, bloker histaminy, cyklofosfamid, dapson, eozynofilia obwodowa, immunoglobulina dożylna, immunosupresja, kłębuszkowe zapalenie nerek, kortykosteroid, krwawienie pęcherzykowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwwydzielniczy, mepolizumab, metotreksat, metyloprednizolon, nerw obwodowy, niedokrwienie kończyn, omalizumab, osteoporoza, plazmafereza, prednizon, przeciwciała ANCA, przeciwciało anty-IL-5, remisja, rituximab, suplementacja witaminy D, takrolimus, tętniak, zaburzenie elektrolitowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie zatok, zatorowość płucna, zespół Churga-Straussa