mononeuropatia
Mononeuropatia to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się uszkodzeniem pojedynczego nerwu obwodowego. W przeciwieństwie do polineuropatii, która obejmuje wiele nerwów, mononeuropatia dotyczy izolowanego nerwu, co prowadzi do deficytów czuciowych, ruchowych lub autonomicznych w obszarze unerwianym przez ten konkretny nerw.
Etiologia mononeuropatii jest zróżnicowana i obejmuje urazy mechaniczne (ucisk, rozciągnięcie, przecięcie), procesy metaboliczne (cukrzyca), infekcje (trąd, borelioza), choroby naczyniowe, nowotwory oraz choroby autoimmunologiczne. Najczęstsze postacie to zespół cieśni nadgarstka (nerw pośrodkowy), porażenie nerwu twarzowego (neuropatia Bella), neuropatia nerwu łokciowego i neuropatia nerwu strzałkowego.
Diagnostyka mononeuropatii opiera się na dokładnym badaniu neurologicznym, badaniach elektrofizjologicznych (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego), obrazowaniu (USG, MRI) oraz w wybranych przypadkach badaniach laboratoryjnych. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować farmakoterapię, fizykoterapię, interwencje chirurgiczne lub leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Działania niepożądane
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS) w dawce 14 mg/dobę, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący najczęściej ból głowy (15,7%), biegunkę (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) u 15% pacjentów. Zwiększenie aktywności AlAT >3-krotnie powyżej górnej granicy normy (GGN) wystąpiło u 8,0% pacjentów, z czego wartości >10 GGN i >20 GGN były rzadsze (odpowiednio 0,9% i 0,3%). Łysienie miało charakter rozproszonego przerzedzenia włosów, najczęściej pojawiało się w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii i ustępowało u 87,1% pacjentów. Ponadto, teriflunomid może powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mm Hg u 19,9% vs. 15,5% placebo; rozkurczowe >90 mm Hg u 21,4% vs. 13,6% placebo) oraz zmniejszenie liczby białych krwinek (<15% spadku, głównie neutrofili i limfocytów). Rzadziej obserwowano poważne działania niepożądane, takie jak ostre zapalenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby (DILI), śródmiąższowa choroba płuc, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa (1,9% vs. 0,4% placebo) oraz ciężkie reakcje skórne i alergiczne. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) profil bezpieczeństwa był podobny, jednak z wyższą częstością łysienia (22,0%) i zakażeń (66,1%).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężka reakcja skórna, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, grzybica stóp, kinaza kreatynowa, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka wargowa, ostre zapalenie wątroby, parestezja, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, przeczulica, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jelita grubego, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide Pharmascience 14 mg
Teriflunomid w dawce 14 mg, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych na 2267 pacjentach przez medianę 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) u 15% pacjentów. Łysienie miało charakter rozlany, występowało głównie w pierwszych 6 miesiącach terapii i ustępowało u 87,1% pacjentów. Zwiększenie aktywności AlAT (do 3× górnej granicy normy) obserwowano u 8,0% pacjentów, głównie w pierwszym półroczu leczenia, z powrotem do normy w różnym czasie. Teriflunomid wiąże się także z podwyższeniem ciśnienia tętniczego: skurczowe >140 mmHg u 19,9% i >160 mmHg u 3,8%, a rozkurczowe >90 mmHg u 21,4% pacjentów. Nie stwierdzono istotnego wzrostu ciężkich zakażeń (2,7% vs 2,2% placebo), choć po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich infekcji, w tym posocznicy.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy, ból brzucha, ciężkie reakcje skórne, ciężkie zakażenia, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, kinaza kreatynowa, leflunomid, leukopenia, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie wątroby, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, przeczulica, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane o przebiegu rzutowym, torbiel trzustki, zakażenia oportunistyczne, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tifay 14 mg
Teriflunomid, stosowany w dawce 14 mg raz na dobę u pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS), wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 1112 pacjentów przez medianę 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie miało charakter łagodny, rozlany i ustępowało u 87,1% pacjentów, a przerwanie terapii z tego powodu dotyczyło 1,3%. Zwiększenie aktywności AlAT do ≤3× GGN było częstsze niż w grupie placebo, ale wartości >3× GGN występowały z podobną częstością w obu grupach. Wzrost ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mmHg u 19,9% vs. 15,5% placebo) oraz zmniejszenie liczby białych krwinek (<15% spadku, głównie neutrofili i limfocytów) były obserwowane, jednak ciężkie zakażenia nie występowały częściej niż w grupie kontrolnej (2,7% vs. 2,2%). Neuropatia obwodowa pojawiła się u 1,9% pacjentów leczonych teriflunomidem, a u 5 pacjentów konieczne było przerwanie leczenia z powodu tego powikłania.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, białe krwinki, biegunka, ból głowy, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, limfocyt, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutrofil, nowotwór złośliwy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, płytki krwi, podwyższona AlAT, polineuropatia, posocznica, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, rzutowe stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, torbiel trzustki, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Wsteczny wytrysk – Etiologia i przyczyny
Wsteczny wytrysk (retrograde ejaculation) to patologiczne cofanie się nasienia do pęcherza moczowego podczas orgazmu, spowodowane dysfunkcją zwieracza pęcherza moczowego. Najczęstszą etiologią są zabiegi chirurgiczne w obrębie miednicy, zwłaszcza przezcewkowa resekcja prostaty (TURP) z ryzykiem 10-15%, prostatektomia oraz operacje szyi pęcherza moczowego. Inne przyczyny to neuropatie autonomiczne związane z cukrzycą, stwardnieniem rozsianym, chorobą Parkinsona, urazami rdzenia kręgowego (częstość 8-37%) oraz dysautonomią. Leki alfa-adrenolityczne (np. tamsulosin, silodosin), SSRI, leki przeciwpsychotyczne i inne mogą indukować wsteczny wytrysk poprzez wpływ na mięśnie szyi pęcherza lub układ nerwowy. Wrodzone anomalie anatomiczne, takie jak szeroka szyja pęcherza czy zastawki cewki tylnej, również predysponują do tego zaburzenia.
choroba Parkinsona, cystektomia, dysautonomia, ekstrofia pęcherza, imipramina, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, łagodny rozrost prostaty, lek alfa-adrenolityczny, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, limfadenektomia zaotrzewnowa, midodryna, mononeuropatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, neuropatia autonomiczna, niepłodność męska, polineuropatia czuciowo-ruchowa, prostatektomia, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, pseudoefedryna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stwardnienie rozsiane, suchy orgazm, udar mózgu, uraz rdzenia kręgowego, wsteczny wytrysk, wynicowanie pęcherza, zapłodnienie in vitro, zastawka cewki tylnej, zwieracz pęcherza - Leksykon chorób i schorzeń
Arteritis tętnicy skroniowej – Objawy
Arteritis tętnicy skroniowej (GCA) to najczęstsze zapalenie dużych i średnich naczyń u osób >50 r.ż., z szczytem zachorowań w 7.-8. dekadzie życia, częściej u kobiet (2-6x). Choroba charakteryzuje się zmiennym przebiegiem objawów, z dominującym bólem głowy (70-80%), często nowym lub zmienionym u pacjentów bez wcześniejszych dolegliwości. Typowe są bóle w okolicy skroniowej lub potylicznej, często oporne na standardowe analgetyki, oraz tkliwość skóry głowy. Chromanie żuchwy (40-50%) i zaburzenia widzenia (20-30%), w tym nagła, trwała utrata wzroku (8-15%) spowodowana AION, stanowią poważne objawy. Objawy ogólnoustrojowe (gorączka do >39°C u 15%, osłabienie, utrata masy ciała) oraz współistniejąca polimialgia reumatyczna (40-50%) są częste. Zajęcie dużych naczyń (30-80%) może prowadzić do chromania kończyn, asymetrii ciśnienia, aortitis i tętniaków. Nieleczona GCA grozi trwałą utratą wzroku, udarami, zawałami i rozwarstwieniem aorty.
amaurosis fugax, aortitis, arteritis tętnicy skroniowej, biopsja, chromanie żuchwy, diplopia, giant cell arteritis, kortykosteroid, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, mononeuropatia, niedokrwienie jelit, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, podwójne widzenie, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, polymyalgia rheumatica, prednizon, przejściowy atak niedokrwienny, rozwarstwienie aorty, scotoma, SIADH, tętniak aorty, zapalenie aorty, zapalenie naczyń, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Meralgia parestezyczna – Patofizjologia i mechanizm
Meralgia parestezyczna (MP) to mononeuropatia nerwu skórnego bocznego uda (LFCN), objawiająca się bólem i dysestezją w przednio-bocznej części uda, spowodowana głównie kompresją nerwu w okolicy przejścia pod więzadłem pachwinowym, około 1 cm przyśrodkowo od kolca biodrowego przedniego górnego (ASIS). Zmienność anatomiczna przebiegu LFCN oraz czynniki mechaniczne (np. otyłość z BMI ≥ 30, obcisła odzież, ciąża) i metaboliczne (cukrzyca, alkoholizm) predysponują do rozwoju MP. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, testach specyficznych (np. test kompresji miednicy, test scratch-collapse) oraz badaniach elektrofizjologicznych, gdzie często obserwuje się blokadę przewodzenia czuciowego nerwu. Ultrasonografia wysokiej rozdzielczości i MRI wspomagają lokalizację ucisku i wykluczenie innych przyczyn.
alkoholizm, badanie przewodnictwa nerwowego, biopsja nerwu, blokada nerwu, cukrzyca, fenytoina, gabapentyna, iniekcja kortykosteroidów, kapsaicyna, karbamazepina, kolec biodrowy przedni górny, komórka Schwanna, kompresja nerwu, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lidokaina, meralgia parestezyczna, mononeuropatia, nerw skórny boczny uda, neurektomia, neuroliza, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osłonka nerwowa, osocze bogatopłytkowe, otyłość, perineurium, pompa sodowo-potasowa, proloterapia dekstrozowa, pulsacyjna ablacja częstotliwością radiową, rezonans magnetyczny, skolioza, skrzywienie kręgosłupa, splot lędźwiowy, szlak sorbitolowy, test kompresji miednicy, ultrasonografia wysokiej rozdzielczości, uraz chirurgiczny, uwięźnięcie nerwu, wariant anatomiczny, więzadło pachwinowe, włókno zmielinizowane, wodobrzusze, zatrucie ołowiem, zespół Bernhardta-Rotha - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide Teva 14 mg
Teriflunomid, stosowany w dawce 14 mg w terapii stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa opartym na danych z badań klinicznych obejmujących 1112 pacjentów leczonych przez medianę 672 dni. Najczęściej występujące działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,9%) oraz podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) u 15% pacjentów. Łysienie miało charakter rozlany, pojawiało się głównie w pierwszych 6 miesiącach terapii i ustępowało u 87,1% pacjentów. Zwiększone ciśnienie tętnicze skurczowe >140 mmHg obserwowano u 19,9% pacjentów (vs 15,5% placebo), a rozkurczowe >90 mmHg u 21,4% (vs 13,6% placebo). Nie stwierdzono wzrostu częstości ciężkich zakażeń (2,7% vs 2,2% placebo), choć po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki posocznicy. W trakcie terapii obserwowano umiarkowane zmniejszenie liczby białych krwinek (<15%), głównie neutrofili i limfocytów, stabilizujące się po 6 tygodniach.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężka reakcja skórna, ciśnienie tętnicze, gammaglutamylotransferaza, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutrofile i limfocyty, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, teriflunomid, torbiel trzustki, zaburzenia limfoproliferacyjne, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide Zentiva 14 mg
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany na podstawie badań klinicznych z udziałem 2267 pacjentów, z medianą ekspozycji 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane przy dawce 14 mg to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie miało charakter łagodny do umiarkowanego, najczęściej rozlany, ustępujący u 87,1% pacjentów, jednak u dzieci i młodzieży częstość tego działania wzrasta do 22%. Zwiększenie aktywności AlAT (≤3-krotna wartość GGN) występowało u 8,0% pacjentów, głównie w pierwszych 6 miesiącach terapii, z możliwym powrotem do normy po odstawieniu leku. Teriflunomid może także podnosić ciśnienie tętnicze, z częstością skurczowego ciśnienia >140 mmHg u 19,9% pacjentów (vs 15,5% placebo) oraz nadciśnienia tętniczego jako częstego działania niepożądanego.
aktywność AlAT, aminotransferaza alaninowa, astenia, białe krwinki, biegunka, ból głowy, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze krwi, dyslipidemia, enzymy wątrobowe, kinaza kreatynowa, leflunomid, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie wątroby, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, zakażenie oportunistyczne, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aregalu 14 mg
Teriflunomid w dawce 14 mg (Aregalu) jest stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym, a jego profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 2267 pacjentów, z medianą czasu leczenia 672 dni. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), wzrost aktywności ALAT (15%), nudności (10,7%) oraz nadmierne wypadanie włosów (13,5%), które miały przeważnie łagodny do umiarkowanego charakter i rzadko prowadziły do przerwania terapii. W badaniach kontrolowanych placebo odnotowano wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego >140 mm Hg u 19,9% pacjentów oraz rozkurczowego >90 mm Hg u 21,4%. Zwiększenie aktywności ALAT >3 x GGN wystąpiło u 8,0% pacjentów na teriflunomidzie, a ciężkie zakażenia nie były częstsze niż w grupie placebo (2,7% vs 2,2%). Neuropatia obwodowa występowała częściej u leczonych teriflunomidem (1,9%) niż u pacjentów na placebo (0,4%).
aktywność AlAT, białe krwinki, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, kinaza fosfokreatynowa, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, parestezje, płytki krwi, polineuropatia, posocznica, reakcje skórne, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, zaburzenia limfoproliferacyjne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie nosowo-gardłowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Meralgia parestezyczna – Diagnostyka i diagnoza
Meralgia parestezyczna to mononeuropatia wynikająca z uwięźnięcia lub podrażnienia nerwu skórnego bocznego uda (nervus cutaneus femoris lateralis), manifestująca się parestezjami, drętwieniem, pieczeniem lub bólem w przednio-bocznej części uda, nasilającymi się podczas stania lub chodzenia. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym na teście kompresji miednicy, który charakteryzuje się wysoką czułością (~95%) i swoistością (~93%). Badania obrazowe (RTG, CT, MRI, USG) oraz elektrofizjologiczne (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego, SEP) pełnią rolę uzupełniającą, pomagając wykluczyć inne patologie, takie jak radikulopatia lędźwiowa czy guzy. W diagnostyce ultrasonograficznej zwraca się uwagę na zmiany kalibru nerwu, niewyraźne perineurium oraz unaczynienie wewnątrznerwowe. Blokada nerwu skórnego bocznego uda z użyciem środka znieczulającego miejscowo stanowi ważne narzędzie potwierdzające diagnozę, a brak efektu może sugerować inną etiologię dolegliwości.
badanie elektrofizjologiczne, badanie laboratoryjne, badanie przewodnictwa nerwowego, badanie ultrasonograficzne, blokada nerwu, choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego, diagnostyka różnicowa, elektromiografia, meralgia paresthetica, mononeuropatia, nerw skórny boczny uda, neurografia, neuropatia cukrzycowa, niedoczynność tarczycy, parestezje, potencjał czynnościowy nerwu czuciowego, przepuklina dysku, radikulopatia, radikulopatia lędźwiowa, rezonans magnetyczny, somatosensoryczne potencjały wywołane, stenoza kanału kręgowego, test kompresji miednicy, tomografia komputerowa, zespół bólowy mięśniowo-powięziowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clefirem 14 mg
Clefirem (teriflunomid 14 mg) stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego wykazuje charakterystyczny profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań kontrolowanych placebo obejmujących 2267 pacjentów przez medianę 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie, najczęściej rozlane, występowało u 13,9% pacjentów (vs 5,1% placebo) i ustępowało u 87,1% po 6 miesiącach terapii. Zaburzenia czynności wątroby manifestowały się głównie łagodnym wzrostem AlAT ≤3× GGN, natomiast wartości >3× GGN i wyższe były porównywalne z placebo. Wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego >140 mmHg obserwowano u 19,9% pacjentów (vs 15,5% placebo), a rozkurczowego >90 mmHg u 21,4% (vs 13,6% placebo). Nie odnotowano istotnego wzrostu ciężkich zakażeń (2,7% vs 2,2% placebo), choć w populacji pediatrycznej (10-17 lat) zakażenia występowały częściej (66,1% vs 45,6% placebo).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, amylaza, biegunka, ból głowy, ciśnienie tętnicze, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, grzybica stóp, kinaza kreatynowa, lipaza, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nudności, ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, posocznica, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, torbiel trzustki, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Neuropatia obwodowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Neuropatia obwodowa to uszkodzenie nerwów obwodowych, które manifestuje się osłabieniem, drętwieniem i bólem, głównie w kończynach, dotykając około 2,4% populacji, a nawet 8% osób starszych. Etiologia jest zróżnicowana, z cukrzycą jako najczęstszą przyczyną (neuropatia cukrzycowa występuje u 50% chorych na cukrzycę i 10-25% z stanem przedcukrzycowym). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, wywiadzie, badaniach laboratoryjnych oraz testach elektrodiagnostycznych (NCV, EMG), które pozwalają rozróżnić neuropatię aksonalną od demielinizacyjnej. Objawy sensoryczne, takie jak ból neuropatyczny, drętwienie i zaburzenia czucia w dystrybucji typu „skarpetki i rękawiczki”, często poprzedzają objawy ruchowe i autonomiczne. Wczesna diagnoza i leczenie są kluczowe, aby zapobiec trwałym uszkodzeniom nerwów i powikłaniom, takim jak owrzodzenia stóp, upadki czy amputacje.
badanie elektrodiagnostyczne, badanie przewodnictwa nerwowego, ból neuropatyczny, choroba demielinizacyjna, duloksetyna, dysfagia, elektromiografia, endokrynolog, fizjoterapia, gabapentyna, gojenie rany, immunoglobulina, leki miejscowo znieczulające, mikrokrążenie, mononeuropatia, neurolog, neuropatia autonomiczna sercowo-naczyniowa, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, niedobór witaminy B12, ocena bólu, owrzodzenie stopy, podiatra, polineuropatia cukrzycowa, pregabalina, rdzeń kręgowy, trening chodu, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie nerwu, utrata czucia, zaburzenie autonomiczne, zaburzenie czuciowe, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół churga-straussa – Patofizjologia i mechanizm
Eozynofilowe zapalenie naczyń z ziarniniakowatością (EGPA) to rzadka układowa waskulopatia charakteryzująca się zapaleniem małych i średnich naczyń, astmą oraz eozynofilią. Patogeneza EGPA opiera się na nieprawidłowej adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej, w szczególności nadaktywności limfocytów Th2, które wydzielają IL-5, IL-4 i IL-13, prowadząc do silnej eozynofilii. IL-5 stymuluje produkcję, dojrzewanie i aktywację eozynofili oraz hamuje ich apoptozę, co skutkuje uwalnianiem cytotoksycznych białek (ECP, EPO, EDN, MBP) odpowiedzialnych za uszkodzenie tkanek. W patogenezie istotną rolę odgrywają także limfocyty Th1, Th17 oraz limfocyty B, których udział potwierdza skuteczność terapii rytuksymabem. Występuje dychotomia kliniczna i patogenetyczna: u około 35% pacjentów obecne są MPO-ANCA, co wiąże się z uszkodzeniem śródbłonka i objawami kłębuszkowego zapalenia nerek oraz mononeuropatii, natomiast u 60% pacjentów ANCA jest negatywnych, a dominującym mechanizmem jest eozynofilowe zapalenie tkanek, zwłaszcza serca i przewodu pokarmowego.
allel HLA, antagonista receptora leukotrienowego, antybiotyk makrolidowy, astma, białko kationowe eozynofili, eotaksyna-3, eozynofilowe zapalenie naczyń z ziarniniakowatością, flutikazon, interleukina-5, karbamazepina, kłębuszkowe zapalenie nerek, limfocyt T pomocniczy, limfocyt Th17, limfocyt Th2, limfocyt Treg, limfopoetyna zrębu grasicy, martwica włóknikoidalna, mononeuropatia, mononeuropatia mnoga, montelukast, neurotoksyna eozynofilowa, peroksydaza eozynofilowa, plamica, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, przeciwciało ANCA, reaktywna forma tlenu, rytuksymab, salmeterol, waskulopatia, zafirlukast, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń związane z ANCA, zespół Churga-Straussa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide MSN 14 mg
Teriflunomid w dawce 14 mg stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych obejmujących 2267 pacjentów przez medianę 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz podwyższenie aktywności AlAT (15%). Łysienie miało charakter rozproszony, ustępowało u 87,1% pacjentów i prowadziło do przerwania terapii u 1,3%. Podwyższenie enzymów wątrobowych, głównie AlAT ≤ 3x GGN, występowało częściej niż w grupie placebo, jednak wartości >3x GGN były podobne w obu grupach. Teriflunomid może również powodować wzrost ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mmHg u 19,9%, >160 mmHg u 3,8%; rozkurczowe >90 mmHg u 21,4%) oraz umiarkowane zmniejszenie liczby białych krwinek (<15%), głównie neutrofili i limfocytów, stabilizujące się po 6 tygodniach terapii.
aktywność AlAT, białe krwinki, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze, enzymy wątrobowe, grzybica stóp, łuszczyca, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutrofile i limfocyty, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie wątroby, parametry hematologiczne, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, posocznica, rwa kulszowa, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel rzekoma trzustki, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, wypadanie włosów, zaburzenie limfoproliferacyjne, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg
Teriflunomid w dawce 14 mg stosowany w terapii rzutowego stwardnienia rozsianego (RMS) wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 2267 pacjentów, z medianą czasu leczenia wynoszącą 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), wzrost aktywności ALAT (15%), nudności (10,7%) oraz nadmierne wypadanie włosów (13,5%). Łysienie, najczęściej o charakterze rozproszonym, pojawiało się w pierwszych 6 miesiącach terapii i ustępowało u 87,1% pacjentów. Zwiększenie ciśnienia tętniczego skurczowego >140 mm Hg występowało u 19,9% pacjentów, a rozkurczowego >90 mm Hg u 21,4%, co wskazuje na konieczność monitorowania funkcji wątrobowych i parametrów hemodynamicznych. Nie zaobserwowano istotnego wzrostu ciężkich zakażeń (2,7% vs 2,2% placebo) ani ryzyka nowotworów złośliwych.
białe krwinki, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, grzybica stóp, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, mononeuropatia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, nudności, opryszczka wargowa, parestezja, polineuropatia, posocznica, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane rzutowe, teriflunomid, wirusowe zapalenie żołądka, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie zatok, zespół cieśni nadgarstka, zwiększona aktywność AlAT