nerw czuciowy
Nerw czuciowy (sensoryczny) to specjalistyczna struktura układu nerwowego, która przewodzi impulsy czuciowe z receptorów obwodowych do ośrodkowego układu nerwowego. Odpowiada za przekazywanie informacji dotyczących dotyku, bólu, temperatury, wibracji, propriocepcji (czucia głębokiego) oraz innych bodźców z tkanek ciała do rdzenia kręgowego i mózgu.
Anatomicznie nerwy czuciowe składają się z włókien aferentnych, których ciała komórkowe znajdują się w zwojach korzeni grzbietowych rdzenia kręgowego lub w zwojach nerwów czaszkowych. Włókna te różnią się pod względem średnicy, stopnia mielinizacji oraz prędkości przewodzenia, co determinuje rodzaj przekazywanych informacji sensorycznych.
W praktyce klinicznej dysfunkcje nerwów czuciowych mogą prowadzić do różnorodnych objawów, takich jak parestezje (mrowienie, drętwienie), dysestezje (nieprzyjemne odczucia), hiperalgezja (nadwrażliwość na ból), analgezja (brak odczuwania bólu) czy ataksja czuciowa (zaburzenia koordynacji ruchowej z powodu utraty propriocepcji). Diagnostyka obejmuje badania neurologiczne, elektromiografię oraz badania przewodnictwa nerwowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenia nerwów obwodowych – Objawy
Uszkodzenia nerwów obwodowych manifestują się różnorodnym spektrum objawów zależnych od rodzaju uszkodzonych włókien nerwowych (ruchowe, czuciowe, autonomiczne) oraz stopnia uszkodzenia. Objawy ruchowe obejmują osłabienie mięśni, fascykulacje, atrofię (widoczną już po 2-3 tygodniach), trudności w koordynacji i poruszaniu się, a w ciężkich przypadkach porażenie. Uszkodzenia nerwów czuciowych powodują parestezje, ból neuropatyczny, allodynię, przeczulicę oraz zaburzenia czucia, często rozpoczynające się w dystalnych częściach kończyn („objaw skarpetek i rękawiczek”). Uszkodzenia nerwów autonomicznych skutkują zaburzeniami funkcji wegetatywnych, takimi jak niestabilność ciśnienia tętniczego, zaburzenia potliwości, problemy żołądkowo-jelitowe, nietrzymanie moczu i zaburzenia rytmu serca. Typy uszkodzeń nerwów obejmują neurapraksję (przejściowe zaburzenie przewodzenia), aksonotmezę (uszkodzenie aksonu z zachowaną osłonką) oraz neurotmezę (całkowite przecięcie nerwu), z różnym rokowaniem i czasem regeneracji (aksony odrastają około 1 mm/dzień). Włókna mięśniowe ulegają atrofi po 3 tygodniach od odnerwienia, a po 2 latach dochodzi do nieodwracalnego zwłóknienia.
aksonotmeza, allodynia, atrofia mięśniowa, ból neuropatyczny, fascykulacja, komórka Schwanna, nerw autonomiczny, nerw czuciowy, nerw kulszowy, nerw obwodowy, nerw pośrodkowy, nerw ruchowy, neurapraksja, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, neurotmeza, odnerwienie, opadanie nadgarstka, opadanie stopy, osłabienie mięśniowe, owrzodzenie stopy, parestezja, porażenie mięśniowe, uszkodzenie nerwu obwodowego, uszkodzenie splotu ramiennego, włókno nerwowe, zespół cieśni nadgarstka, zespół kanału stępu, zespół nerwu międzykostnego tylnego, zespół rowka nerwu łokciowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół poems – Objawy
Zespół POEMS to rzadkie paranowotworowe schorzenie związane z klonalną proliferacją komórek plazmatycznych, charakteryzujące się polineuropatią obwodową (obowiązkowe kryterium), obecnością białka monoklonalnego (zwykle łańcuch lekkiego lambda), organomegalią, endokrynopatią oraz zmianami skórnymi. Polineuropatia ma charakter symetryczny, dystalny, z dominującym osłabieniem poniżej kostek i w mięśniach wewnętrznych dłoni, co odróżnia ją od CIDP. Organomegalia dotyczy około 50% pacjentów i obejmuje hepatomegalię, splenomegalię oraz limfadenopatię. Endokrynopatie występują u 84% chorych, najczęściej hipogonadyzm, niedoczynność tarczycy, cukrzyca i niewydolność nadnerczy. Zmiany skórne, obecne u 70-100% pacjentów, obejmują hiperpigmentację (46-93%), naczyniaki, akrocyjanozę (19%), hipertrichozę (26-74%), stwardnienie skóry (5-43%) oraz palce pałeczkowate (5-49%). Dodatkowo często występują objawy PEST: papilledema (≥33%), przewodnienie pozanaczyniowe (obrzęki, wysięki opłucnowe 3-43%, wodobrzusze 7-54%, wysięk osierdziowy 1-64%), osteosklerotyczne zmiany kostne oraz trombocytoza i erytrocytoza. Podwyższony VEGF odgrywa kluczową rolę w patogenezie choroby.
akrocyjanoza, białko monoklonalne, CIDP, DLCO, dysautonomia, endokrynopatia, erytrocytoza, ginekomastia, hepatomegalia, hiperpigmentacja, hipertrichoza, hipogonadyzm, kserostomia, leukonychia, limfadenopatia, naczyniak, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nadciśnienie płucne, nerw czuciowy, neuropatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, organomegalia, policytemia, polineuropatia, polineuropatia obwodowa, przewlekła zapalna demielinizacyjna polineuropatia, splenomegalia, trombocytoza, VEGF, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół POEMS, zmiana osteosklerotyczna, zmiana skórna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Capsigel N –
Capsigel N to emulsja do stosowania zewnętrznego zawierająca noniwamid (0,05 g), kwas salicylowy (1,9 g), kamforę (5,0 g), olejek terpentynowy z sosny nadmorskiej (5,0 g) oraz olejek eukaliptusowy (2,0 g) w 100 g preparatu. Zalecane dawkowanie dla dorosłych obejmuje aplikację 1-2 razy dziennie, niewielką ilość emulsji na bolesny obszar skóry, z co najmniej 4-godzinną przerwą między aplikacjami oraz maksymalnym czasem stosowania nieprzekraczającym 2 dni. Po aplikacji należy dokładnie umyć ręce, aby uniknąć kontaktu preparatu z oczami i błonami śluzowymi. Preparatu nie wolno stosować na uszkodzoną skórę, a przed ponownym użyciem na ten sam obszar należy zachować minimum 14-dniową przerwę.
- Leksykon substancji czynnych
Olejek eukaliptusowy – Dawkowanie i sposób podawania
Olejek eukaliptusowy jest stosowany zarówno doustnie, jak i miejscowo w różnych preparatach leczniczych, z dawkowaniem dostosowanym do postaci farmaceutycznej, stężenia oraz wieku pacjenta. Doustnie, np. Bronchosol MAXIPUREN zawiera 200 mg olejku na kapsułkę, dawkowany 2-3 razy na dobę u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat, natomiast Respero Myrtol (300 mg destylatu) stosuje się 3-4 razy na dobę u osób powyżej 10 lat. Preparaty miejscowe, takie jak AROMATOL HOT żel (5,0 g/100 g) czy Vicks VapoRub (1,50 g/100 g), mają różne schematy aplikacji i ograniczenia czasowe (np. AROMATOL HOT do 7 dni, Capsigel N do 2 dni). Szczególną uwagę należy zwrócić na ograniczenia wiekowe i przeciwwskazania, np. Bronchosol MAXIPUREN nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat, a DEPULOL u niemowląt poniżej 6 miesięcy wymaga konsultacji lekarskiej i stosowania wyłącznie na plecy.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lidocaini hydrochloridum Noridem 20 mg/ml
Lidokaina chlorowodorkowa jest lekiem o podwójnym zastosowaniu: jako miejscowy środek znieczulający (amidowy, kod ATC: N01B B02) oraz jako lek przeciwarytmiczny klasy Ib (kod ATC: C01BB01). Mechanizm działania opiera się na blokowaniu kanałów sodowych od wewnątrz komórki, co prowadzi do zmniejszenia przepuszczalności jonów sodu i potasu, a w konsekwencji do obniżenia pobudliwości włókien nerwowych i mięśnia sercowego. W tkankach zapalnych, gdzie pH jest obniżone, skuteczność miejscowego znieczulenia jest osłabiona. Czas działania miejscowego wynosi od 30 minut do 3 godzin, a utrata funkcji nerwowych następuje w kolejności: ból, temperatura, dotyk, ucisk. W terapii arytmii stężenie terapeutyczne lidokainy w osoczu wynosi 1,5-5 mg/l, a przekroczenie 5 mg/l zwiększa ryzyko toksyczności ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego.
arytmia komorowa, chlorowodorek lidokainy, działanie parasympatykolityczne, hiperkaliemia, hiperpolaryzacja, hipokaliemia, jon potasu, jon sodu, kanał sodowy, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lek znieczulający amidowy, mięsień sercowy, nerw czuciowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przepływ kationów, przepływ wieńcowy, rzut serca, środek znieczulający miejscowo, stała dysocjacji, stan zapalny, tachyarytmia, układ przewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, wazokonstrykcja, węzeł zatokowy, włókna Purkiniego, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie regionalne - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka – Etiologia i przyczyny
Pokrzywka (urticaria) to schorzenie dermatologiczne charakteryzujące się obecnością bąbli pokrzywkowych powstałych w wyniku degranulacji komórek tucznych i bazofilów, co prowadzi do uwolnienia histaminy oraz innych mediatorów zapalnych (m.in. bradykininy, leukotrienu C4, prostaglandyny D2). Mechanizmy patofizjologiczne obejmują reakcje immunologiczne zależne od IgE, bezpośrednią aktywację komórek tucznych, aktywację układu dopełniacza oraz mechanizmy autoimmunologiczne z udziałem autoprzeciwciał przeciwko receptorom FcεRI lub IgE. Etiologia pokrzywki jest zróżnicowana: ostra pokrzywka najczęściej ma podłoże alergiczne (pokarmy, leki, jady owadów, alergeny wziewne, lateks), natomiast przewlekła pokrzywka (utrzymująca się >6 tygodni) w 80-90% przypadków ma charakter idiopatyczny, często z mechanizmem autoimmunologicznym. Wśród czynników wyzwalających przewlekłą pokrzywkę wymienia się także czynniki fizykalne (temperatura, ucisk, światło, wysiłek), infekcje, choroby autoimmunologiczne (np. Hashimoto, toczeń rumieniowaty, RZS), nowotwory oraz stres, który może nasilać objawy i obniżać próg reakcji.
autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, autoprzeciwciało, bąbel pokrzywkowy, bazofil, bielactwo, bradykinina, celiakia, choroba autoimmunologiczna, cytokina, czynnik aktywujący płytki, dermografizm, histamina, immunoglobulina E, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja pasożytnicza, infekcja wirusowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka tuczna, leukotrien, mediator chemiczny, nerw czuciowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pokrzywka cholinergiczna, pokrzywka cieplna, pokrzywka fizykalna, pokrzywka idiopatyczna, pokrzywka przewlekła, pokrzywka słoneczna, pokrzywka spontaniczna, pokrzywka wibracyjna, pokrzywka wodna, pokrzywka z zimna, polimorfizm genetyczny, prostaglandyna, reakcja alergiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rozszerzenie naczyń krwionośnych, toczeń rumieniowaty układowy, układ dopełniacza, zapalenie naczyń, zespół Sjögrena - Leksykon substancji czynnych
Olejek terpentynowy – Dawkowanie i sposób podawania
Olejek terpentynowy jest składnikiem aktywnym wielu preparatów dermatologicznych stosowanych miejscowo, wykorzystywanych zarówno w terapii bólu, jak i infekcji górnych dróg oddechowych. Dawkowanie u dorosłych różni się w zależności od produktu i zawartości olejku, np. Aroma-Activ zawiera 0,5 g olejku na 100 g maści i stosuje się go 2 razy dziennie, Capsigel N zawiera 5,0 g olejku na 100 g emulsji z aplikacją 1-2 razy dziennie z odstępem co najmniej 4 godzin, a Viprosal B zawiera 30 mg olejku na 1 g maści i stosuje się go 1-2 razy dziennie w dawce 5-10 g. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest dostosowane do wieku i preparatu, z wyraźnymi ograniczeniami, np. Neo-Capsiderm i Capsigel N nie są zalecane dla osób poniżej 18 lat, a Vicks VapoRub nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 5 lat. Preparaty należy aplikować miejscowo, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi sposobu podania i czasu stosowania, który zwykle nie przekracza kilku dni (np. Capsigel N i Neo-Capsiderm max. 2 dni, Vicks VapoRub do 7 dni).
błony śluzowe, dolegliwość bólowa, infekcja górnych dróg oddechowych, inhalacja, klatka piersiowa, nerw czuciowy, nieżyt górnych dróg oddechowych, ograniczenie wiekowe, olejek terpentynowy, olejek terpentynowy z sosny nadmorskiej, preparat dermatologiczny, preparat przeciwbólowy, Terebinthini aetheroleum, uszkodzenie skóry, wywiad medyczny