pokrzywka spontaniczna

Pokrzywka spontaniczna to forma pokrzywki, która pojawia się bez jednoznacznie identyfikowalnego czynnika wywołującego. Charakteryzuje się występowaniem bąbli pokrzywkowych i/lub obrzęku naczynioruchowego, które pojawiają się nagle i bez wyraźnej przyczyny. Może ona występować jako schorzenie ostre (trwające krócej niż 6 tygodni) lub przewlekłe (trwające dłużej niż 6 tygodni).

Patofizjologia pokrzywki spontanicznej obejmuje aktywację komórek tucznych i uwalnianie mediatorów zapalnych, głównie histaminy, co prowadzi do zwiększonej przepuszczalności naczyń krwionośnych i formowania się charakterystycznych bąbli. W przypadku przewlekłej pokrzywki spontanicznej, u części pacjentów wykrywa się przeciwciała skierowane przeciwko receptorowi IgE lub przeciwko IgE, co sugeruje autoimmunologiczne podłoże schorzenia.

Diagnostyka pokrzywki spontanicznej opiera się głównie na wywiadzie i obrazie klinicznym. W przypadku pokrzywki przewlekłej zaleca się przeprowadzenie podstawowych badań laboratoryjnych, w tym morfologii krwi, OB/CRP oraz badań czynności tarczycy. Dodatkowe badania wykonuje się w zależności od wywiadu i objawów towarzyszących. Testy prowokacyjne i badanie aktywności surowicy mogą pomóc w określeniu aktywności choroby.

Leczenie pierwszej linii pokrzywki spontanicznej obejmuje stosowanie nieusypiających przeciwhistaminowych leków II generacji. W przypadku braku odpowiedzi na standardowe dawki, zaleca się zwiększenie dawki do czterokrotności. U pacjentów nieodpowiadających na leczenie przeciwhistaminowe, kolejnym krokiem terapeutycznym może być zastosowanie omalizumabu, cyklosporyny A lub innych leków immunomodulujących. Leczenie powinno być kontynuowane do czasu ustąpienia objawów.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl