pseudoalergia
Pseudoalergia (określana również jako alergia nieatopowa lub reakcja anafilaktoidalna) to zespół objawów klinicznych przypominających reakcję alergiczną, ale niewynikający z mechanizmów immunologicznych zależnych od przeciwciał IgE. W przeciwieństwie do prawdziwej alergii, w pseudoalergii nie dochodzi do etapu uczulenia i wytworzenia swoistych przeciwciał, a reakcja może wystąpić już przy pierwszym kontakcie z czynnikiem wyzwalającym.
Najczęstszymi przyczynami pseudoalergii są: leki (niesteroidowe leki przeciwzapalne, antybiotyki, środki kontrastowe), dodatki do żywności (barwniki, konserwanty, wzmacniacze smaku), niektóre pokarmy bogate w histaminę lub tyraminę oraz czynniki fizyczne. Objawy kliniczne pseudoalergii mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, świąd, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, a w cięższych przypadkach reakcje anafilaktoidalne.
Diagnostyka różnicowa między alergią właściwą a pseudoalergią stanowi wyzwanie kliniczne, ponieważ testy skórne i oznaczanie swoistych IgE są zwykle ujemne w przypadku pseudoalergii. Podstawą rozpoznania są wywiad kliniczny, próby eliminacyjne i prowokacyjne. Leczenie obejmuje przede wszystkim unikanie czynników wyzwalających, stosowanie leków przeciwhistaminowych oraz, w przypadku ciężkich reakcji, postępowanie jak w anafilaksji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na leki – Etiologia i przyczyny
Alergia na leki to immunologicznie zapośredniczona reakcja nadwrażliwości, występująca u 5-10% wszystkich niepożądanych reakcji polekowych, różniąca się od działań niepożądanych farmakologicznych. Reakcje te klasyfikuje się według mechanizmów Gella i Coombsa na typ I (IgE-zależny, natychmiastowy), typ II (cytotoksyczny), typ III (kompleksy immunologiczne) oraz typ IV (opóźniony, komórkowy). Mechanizmy immunogenności leków obejmują hipotezę haptenową (kowalencyjne wiązanie leku z białkiem gospodarza) oraz hipotezę interakcji farmakologicznej (p-i), gdzie lek wiąże się niekowalencyjnie z receptorami komórek T lub MHC. Czynniki wpływające na immunogenność to m.in. masa cząsteczkowa, droga podania (miejscowa, domięśniowa, dożylna zwiększają ryzyko), dawka i częstotliwość ekspozycji. Najczęstsze alergeny lekowe to penicyliny (ok. 10% populacji deklaruje alergię), sulfonamidy, NLPZ, leki przeciwdrgawkowe, chemioterapeutyki, przeciwciała monoklonalne, insulina oraz środki kontrastowe zawierające jod.
alergia na leki, amoksycylina, anafilaksja, antybiotyk, antygen leukocytarny, aspiryna, chemioterapia, choroba posurowicza, desensytyzacja lekowa, eozynofilia, fenytoina, haptenizacja, hemoliza, ibuprofen, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, karbamazepina, klasyfikacja Gella i Coombsa, komórka tuczna, kontaktowe zapalenie skóry, lamotrygina, lek biologiczny, lek przeciwdrgawkowy, limfocyt T, mechanizm immunologiczny, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, penicylina, plamica, pokrzywka, polekowe uszkodzenie wątroby, polimorfizm genetyczny, przeciwciało IgE, przeciwciało monoklonalne, pseudoalergia, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja nadwrażliwości, reakcja typu I, reakcja typu II, reakcja typu III, reakcja typu IV, środek kontrastowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, sulfametoksazol, sulfonamid, toksyczna nekroliza naskórka, układ immunologiczny, zapalenie naczyń, zespół nadwrażliwości na leki, zespół Stevensa-Johnsona