wybiórczy antagonista wapnia

Wybiórczy antagonista wapnia to lek z grupy blokerów kanałów wapniowych, charakteryzujący się specyficznym działaniem na określone typy kanałów wapniowych, głównie te zlokalizowane w naczyniach krwionośnych i mięśniu sercowym. W przeciwieństwie do niewybiórczych antagonistów wapnia, selektywne blokery wykazują większe powinowactwo do kanałów typu L w mięśniach gładkich naczyń lub w tkance mięśnia sercowego.

Mechanizm działania wybiórczych antagonistów wapnia polega na blokowaniu napływu jonów wapnia do komórek, co prowadzi do zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, zwolnienia przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym oraz rozszerzenia naczyń krwionośnych. Dzięki selektywności działania leki te charakteryzują się korzystniejszym profilem działań niepożądanych w porównaniu do preparatów niewybiórczych.

Do wybiórczych antagonistów wapnia zaliczamy m.in. pochodne dihydropirydyny (np. amlodypina, felodypina, nitrendypina), które działają głównie naczyniowo, oraz pochodne fenylalkiloaminy (np. werapamil) i benzotiazepiny (np. diltiazem), wykazujące silniejsze działanie na mięsień sercowy. Leki te znajdują zastosowanie w terapii nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, zaburzeń rytmu serca oraz innych schorzeń układu sercowo-naczyniowego.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lernidum 20 mg

Lerkanidypina, będąca antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, działa poprzez hamowanie przezbłonowego napływu jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do obniżenia całkowitego oporu obwodowego i efektu hipotensyjnego. Lek Lernidum zawiera chlorowodorek lerkanidypiny w dawkach 10 mg (9,4 mg substancji czynnej) oraz 20 mg (18,8 mg substancji czynnej). Charakteryzuje się przedłużonym działaniem przeciwnadciśnieniowym mimo krótkiego okresu półtrwania w osoczu, dzięki wysokiemu współczynnikowi dyfuzji błonowej. Lerkanidypina wykazuje wysoką selektywność naczyniową, nie wywołując ujemnego działania inotropowego, a jej stopniowe rozszerzanie naczyń ogranicza ryzyko ostrego niedociśnienia tętniczego i odruchowej tachykardii. Za działanie przeciwnadciśnieniowe odpowiada głównie enancjomer (S).
antagonista wapnia, badanie kliniczne, ciężkie nadciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie naczyniowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rozkurczające, enancjomer S, izolowane nadciśnienie skurczowe, jon wapnia, kurczliwość mięśnia sercowego, lerkanidypiny chlorowodorek, mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, obwodowy opór naczyniowy, odruchowa tachykardia, okres półtrwania w osoczu, ostre niedociśnienie tętnicze, pacjent z nadciśnieniem, pochodna dihydropirydyny, rozkurczowe ciśnienie krwi, selektywność naczyniowa, skurczowe ciśnienie krwi, tabletka powlekana, ujemne działanie inotropowe, wybiórczy antagonista wapnia
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlozek 5 mg

Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, działa głównie poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego, co prowadzi do rozkurczu naczyń i obniżenia oporu naczyniowego. W terapii nadciśnienia tętniczego podawana raz na dobę, zapewnia klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny, bez gwałtownego spadku ciśnienia i ryzyka hipotonii ortostatycznej. W leczeniu dławicy piersiowej amlodypina rozszerza tętniczki przedwłosowate, zmniejszając obciążenie następcze serca, oraz tętnice wieńcowe, poprawiając perfuzję mięśnia sercowego, co skutkuje wydłużeniem czasu wysiłku fizycznego, opóźnieniem wystąpienia bólu dławicowego i obniżenia odcinka ST o 1 mm, a także redukcją częstości napadów dławicowych i zapotrzebowania na nitroglicerynę.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, błona mięśniowa naczyń, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, glicerol triazotan, gospodarka węglowodanowa, hipotonia ortostatyczna, inhibitor kanału wapniowego, kwas moczowy, mięsień sercowy, mięśnie gładkie naczyń, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedotlenienie mięśnia sercowego, nitrogliceryna, obciążenie następcze, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżenie odcinka ST, opór naczyniowy, profil lipidowy, przezbłonowy napływ jonów wapnia, skurcz tętnic wieńcowych, tętnice wieńcowe, tętniczki przedwłosowate, układ sercowo-naczyniowy, wybiórczy antagonista wapnia
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlozek 10 mg

Amlodypina, substancja czynna leku Amlozek, jest selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazującym dominujące działanie naczyniowe. Dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg, amlodypina hamuje przezbłonowy napływ jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego oraz mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do rozkurczu naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. Efekt hipotensyjny utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki dobowej, bez gwałtownego spadku ciśnienia, co jest korzystne w terapii nadciśnienia tętniczego. W leczeniu dławicy piersiowej amlodypina zmniejsza obciążenie następcze poprzez rozszerzenie tętniczek przedwłosowatych oraz poprawia perfuzję wieńcową, rozszerzając tętnice wieńcowe, co skutkuje wydłużeniem czasu wysiłku fizycznego, opóźnieniem wystąpienia bólu dławicowego i obniżenia odcinka ST o 1 mm oraz zmniejszeniem częstości napadów dławicowych i zapotrzebowania na nitroglicerynę.
amlodypina, amlodypina bezylan, antagonista jonów wapnia, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, cukrzyca, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, efekt hipotensyjny, glicerolu triazotan, inhibitor kanału wapniowego, kontrola glikemii, metabolizm puryn, nadciśnienie tętnicze, napływ jonów wapnia, niedotlenienie mięśnia sercowego, nitrogliceryna, obciążenie następcze, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżenie odcinka ST, opór obwodowy, profil lipidowy, rozkurcz mięśni gładkich, skurcz tętnic wieńcowych, tętnice wieńcowe, tętniczki przedwłosowate, wybiórczy antagonista wapnia
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kapizen 20 mg

Lerkanidypina, będąca antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, wykazuje specyficzne działanie naczyniowe poprzez blokadę przezbłonowego napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do obniżenia całkowitego oporu obwodowego i skutecznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Charakteryzuje się przedłużonym działaniem przeciwnadciśnieniowym mimo krótkiego okresu półtrwania w osoczu, co jest efektem wysokiego współczynnika podziału błonowego i utrzymywania się leku w błonach komórkowych. Lek wykazuje wysoką selektywność naczyniową, nie powodując ujemnego działania inotropowego na mięsień sercowy, a jego stopniowe rozszerzanie naczyń minimalizuje ryzyko ostrego niedociśnienia i odruchowej tachykardii. Enancjomer S odpowiada za dominującą aktywność farmakologiczną lerkanidypiny.
4-dihydropirydyny, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, całkowity opór obwodowy, ciężkie nadciśnienie tętnicze, diuretyk, działanie inotropowe ujemne, działanie inotropowo ujemne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enancjomer, inhibitor ACE, izolowane nadciśnienie skurczowe, lerkanidypina, nadciśnienie tętnicze, ostre niedociśnienie, pochodna 1, pochodna dihydropirydyny, przezbłonowy napływ jonów wapnia, selektywność naczyniowa, tachykardia odruchowa, współczynnik podziału błonowego, wybiórczy antagonista wapnia

wybiórczy antagonista wapnia

Powiązane wpisy

Właściwości farmakodynamiczne – Lernidum 20 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Amlozek 5 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Amlozek 10 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Kapizen 20 mg