hamowanie syntezy hormonów tarczycy

Hamowanie syntezy hormonów tarczycy to kluczowy mechanizm w leczeniu nadczynności tarczycy. Proces ten może być osiągnięty farmakologicznie przy użyciu tyreostatyków, takich jak tiamazol (Metizol) czy propylotiouracyl (PTU), które blokują peroksydazę tarczycową – enzym niezbędny w jodowaniu tyrozyny i syntezie hormonów tarczycowych.

Tyreostatyki z grupy tionamidów hamują syntezę hormonów tarczycowych poprzez blokowanie utleniania jodu i jego włączania do tyreoglobuliny, a także poprzez hamowanie sprzęgania jodotyrozyn. Propylotiouracyl dodatkowo hamuje dejodynazę typu 1, ograniczając konwersję tyroksyny (T4) do trijodotyroniny (T3) w tkankach obwodowych.

W praktyce klinicznej hamowanie syntezy hormonów tarczycy stosuje się w chorobie Gravesa-Basedowa, przejściowej tyreotoksykozie w podostrym zapaleniu tarczycy, a także jako przygotowanie pacjenta do operacji tarczycy lub leczenia radiojodem. Efekt terapeutyczny tyreostatyków obserwuje się zwykle po 2-4 tygodniach leczenia, co wynika z długiego okresu półtrwania hormonów tarczycowych w krążeniu.

Nadmierne hamowanie syntezy hormonów tarczycy może prowadzić do niedoczynności tarczycy, dlatego terapia tyreostatykami wymaga regularnego monitorowania funkcji tarczycy. Poważnym, choć rzadkim powikłaniem leczenia tyreostatykami jest agranulocytoza, występująca u około 0,2-0,5% pacjentów, najczęściej w pierwszych 3 miesiącach terapii.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl