nieukładowe zawroty głowy

Nieukładowe zawroty głowy (non-vestibular vertigo) stanowią częsty problem kliniczny charakteryzujący się subiektywnym odczuciem niestabilności, oszołomienia lub wrażeniem zapadania się podłoża. W przeciwieństwie do zawrotów układowych, nie wiążą się z wrażeniem rotacyjnego ruchu otoczenia i zazwyczaj nie są wynikiem dysfunkcji układu przedsionkowego.

Etiologia nieukładowych zawrotów głowy jest wieloczynnikowa i może obejmować zaburzenia neurologiczne (migrena, niewydolność naczyń mózgowych, neuropatie), zaburzenia sercowo-naczyniowe (niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia rytmu), zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, niedoczynność tarczycy), reakcje na leki, a także czynniki psychogenne (zaburzenia lękowe, depresja).

Diagnostyka różnicowa nieukładowych zawrotów głowy wymaga szczegółowego wywiadu, badania przedmiotowego ze szczególnym uwzględnieniem prób ortostatycznych, oceny neurologicznej oraz często badań dodatkowych, w tym badań obrazowych, kardiologicznych i laboratoryjnych. Kluczowe znaczenie ma wykluczenie układowego charakteru zawrotów głowy i zidentyfikowanie choroby podstawowej.

Leczenie nieukładowych zawrotów głowy jest ukierunkowane przede wszystkim na przyczynę podstawową. W zależności od etiologii może obejmować modyfikację farmakoterapii, leczenie chorób współistniejących, rehabilitację, psychoterapię lub interwencje behawioralne. W przeciwieństwie do zawrotów układowych, leki przeciwzawrotowe (np. betahistyna) mają ograniczoną skuteczność w przypadku zawrotów nieukładowych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl