embolizacja przedoperacyjna
Embolizacja przedoperacyjna to zabieg radiologii interwencyjnej wykonywany przed planowaną operacją chirurgiczną. Polega na selektywnym zamknięciu naczyń krwionośnych zaopatrujących określoną zmianę patologiczną (np. guz, malformację naczyniową) za pomocą materiałów embolizacyjnych.
Głównym celem embolizacji przedoperacyjnej jest zmniejszenie ryzyka krwawienia śródoperacyjnego poprzez ograniczenie napływu krwi do obszaru planowanej resekcji. Jest to szczególnie istotne w przypadku operacji bogato unaczynionych guzów, takich jak oponiaki, naczyniaki, guzy kości czy niektóre nowotwory nerek i wątroby.
Zabieg wykonuje się pod kontrolą angiografii, wprowadzając cewnik naczyniowy do wybranego naczynia, a następnie podając materiał embolizacyjny (spirale metalowe, cząstki PVA, kleje tkankowe czy sfery embolizacyjne). Optymalny czas między embolizacją a operacją wynosi zwykle 24-72 godziny, co pozwala na maksymalne zmniejszenie unaczynienia przy jednoczesnym uniknięciu rozwoju krążenia obocznego.
Embolizacja przedoperacyjna znacząco poprawia bezpieczeństwo zabiegów chirurgicznych, skraca czas operacji, zmniejsza utratę krwi i potrzebę transfuzji oraz poprawia wizualizację pola operacyjnego. Metoda ta jest niezbędnym elementem wielodyscyplinarnego podejścia do leczenia złożonych przypadków medycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Meningioma – Leczenie
Meningioma, najczęstszy pierwotny guz OUN, wymaga zindywidualizowanego podejścia terapeutycznego zależnego od rozmiaru, lokalizacji, stopnia złośliwości (wg WHO I-III), tempa wzrostu oraz stanu pacjenta. W przypadku małych, bezobjawowych guzów zalecana jest obserwacja z kontrolą MRI co 6-12 miesięcy. Leczenie chirurgiczne, z maksymalną bezpieczną resekcją wg skali Simpsona (stopień I oznacza całkowite usunięcie z oponą i kością), pozostaje metodą z wyboru w guzach objawowych, szybko rosnących lub dużych. Radioterapia (50-60 Gy w 25-30 frakcjach lub stereotaktyczna radiochirurgia) stosowana jest jako uzupełnienie po resekcji subtotalnej, w guzach nieresekcyjnych lub nawrotach. Stereotaktyczna radiochirurgia wykazuje 90-95% kontrolę guza w długoterminowej obserwacji, szczególnie w guzach <3 cm. Leczenie farmakologiczne, w tym bewacyzumab i inhibitory kinaz tyrozynowych, jest eksperymentalne i stosowane w progresji lub nawrotach opornych na standardowe metody.
badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, bewacyzumab, brachyterapia, efekt masy, embolizacja przedoperacyjna, inhibitor kinazy tyrozynowej, mikrochirurgia, mikroskop operacyjny, monitorowanie śródoperacyjne, neuroendoskopia, neuropsycholog, opona mózgowa, ośrodkowy układ nerwowy, podstawa czaszki, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia frakcjonowana, radioterapia protonowa, rdzeń kręgowy, resekcja subtotalna, siodło tureckie, skala Simpsona, terapia antyangiogenna, zatoka jamista