komórka enterochromafinowa
Komórki enterochromafinowe (EC) to wyspecjalizowane komórki neuroendokrynne występujące głównie w błonie śluzowej przewodu pokarmowego, stanowiące największą populację komórek układu rozproszonych komórek endokrynnych (DNES). Zlokalizowane są przede wszystkim w kryptach jelitowych, ale występują również w żołądku, dwunastnicy i okrężnicy.
Główną funkcją komórek enterochromafinowych jest produkcja i uwalnianie serotoniny (5-hydroksytryptaminy, 5-HT), która reguluje motorykę przewodu pokarmowego, wydzielanie, odczuwanie bólu oraz odpowiedź immunologiczną. Komórki te zawierają charakterystyczne ziarnistości wydzielnicze, które można barwić solami chromu i solami srebra (stąd nazwa „enterochromafinowe”).
Komórki EC stanowią ok. 70% wszystkich komórek endokrynnych przewodu pokarmowego i produkują około 95% całkowitej serotoniny organizmu. Oprócz serotoniny wydzielają również substancję P, melatoninę oraz czynniki wzrostu. Dysfunkcja komórek enterochromafinowych wiąże się z zespołem jelita drażliwego, chorobami zapalnymi jelit oraz nowotworami neuroendokrynnymi (w tym rakowiaki).
W diagnostyce histopatologicznej komórki enterochromafinowe można identyfikować za pomocą barwień immunohistochemicznych na serotoninę, chromograninę A i specyficzną enolazę neuronową (NSE). Ich nadmierna proliferacja może prowadzić do rozwoju guzów neuroendokrynnych, które mogą wywoływać zespół rakowiaka charakteryzujący się biegunkami, zaczerwienieniem skóry i zaburzeniami sercowo-naczyniowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rotawirus – Patofizjologia i mechanizm
Rotawirusy są główną przyczyną biegunek u dzieci poniżej 5. roku życia, powodując około 128 000 zgonów rocznie. Zakażenie dotyczy głównie dojrzałych enterocytów w jelicie cienkim, gdzie wirus wnika poprzez interakcję białka VP4 (zwłaszcza domeny VP8*) z receptorami sialoglikanowymi i antygenami grup krwi (HBGA). Po endocytozie i proteolitycznym rozszczepieniu VP4 na VP8 i VP5, rotawirus replikuje się w cytoplazmie enterocytów, tworząc wiroplasmaty i indukując powstawanie kropli lipidowych. Patogeneza biegunki rotawirusowej obejmuje uszkodzenie enterocytów, zanikanie kosmków, utratę enzymów rąbka szczoteczkowego (maltaza, sacharaza, laktaza) oraz działanie enterotoksyny NSP4, która indukuje wydzielanie chlorków, inaktywuje transporter SGLT1, zmienia przepuszczalność jelitową i aktywuje jelitowy układ nerwowy. Dodatkowo, zakażenie stymuluje wydzielanie serotoniny (5-HT) z komórek enterochromafinowych, co zwiększa perystaltykę jelit i przyczynia się do biegunki.
białko kapsydu, białko niestrukturalne, białko NSP4, białko VP4, biegunka osmotyczna, biegunka rotawirusowa, biegunka u niemowląt, biegunka wydzielnicza, centralny układ nerwowy, czynnik wirulencji, endocytoza, enterocyt, enterotoksyna, immunoglobulina A, infekcja pozajelitowa, interferencja RNA, komórka enterochromafinowa, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, odpowiedź immunologiczna, odwodnienie, opróżnianie żołądka, patofizjologia, replikacja wirusa, szczepionka przeciwko rotawirusom, układ nerwowy jelitowy, uwalnianie cytokin, zaburzenie wchłaniania, zakażenie rotawirusowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Goprazol 20 mg 20 mg
Omeprazol, będący inhibitorem pompy protonowej (ATC: A02BC01), działa poprzez specyficzne, odwracalne hamowanie wydzielania kwasu solnego w komórkach okładzinowych żołądka, co prowadzi do redukcji 24-godzinnej kwaśności soku żołądkowego o około 80% przy dawce 20 mg/dobę. Maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest po 4 dniach stosowania. Lek utrzymuje pH żołądka ≥ 3 przez średnio 17 godzin na dobę, co jest kluczowe w leczeniu choroby wrzodowej dwunastnicy oraz refluksowej choroby przełyku. Omeprazol wykazuje korelację skuteczności z polem pod krzywą stężenia w osoczu (AUC), bez obserwacji tachyfilaksji. W terapii eradykacyjnej zakażenia Helicobacter pylori, omeprazol w połączeniu z antybiotykami wykazuje wysoką skuteczność, szczególnie w schematach trójlekowych, które przewyższają dwulekowe pod względem wygojenia zmian błony śluzowej i remisji wrzodów.
amoksycylina, Campylobacter, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, chromogranina A, Clostridium difficile, dyspepsja, enancjomer, GERD, guz neuroendokrynny, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, klarytromycyna, komórka enterochromafinowa, komórki okładzinowe żołądka, lek przeciwbakteryjny, mieszanina racemiczna, rak żołądka, refluksowe zapalenie przełyku, Salmonella, tachyfilaksja, terapia eradykacyjna, torbiel gruczołowa żołądka, wrzód dwunastnicy, wrzód trawienny, wydzielanie kwasu solnego, zapalenie błony śluzowej żołądka