allel HLA-B*5701
Allel HLA-B*5701 jest specyficznym wariantem genu HLA-B należącego do kompleksu głównego układu zgodności tkankowej (MHC) klasy I. Ten konkretny allel ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ jego obecność wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia nadwrażliwości na abakawir – lek przeciwretrowirusowy stosowany w leczeniu zakażeń HIV.
Pacjenci posiadający allel HLA-B*5701 są narażeni na rozwój zespołu nadwrażliwości na abakawir (ABC-HSR), który może manifestować się gorączką, wysypką, objawami żołądkowo-jelitowymi, zmęczeniem, bólami mięśni i stawów, a w ciężkich przypadkach prowadzić do reakcji zagrażających życiu. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi klinicznymi, przed rozpoczęciem terapii abakawirem zaleca się przeprowadzenie genotypowania HLA-B*5701 i wykluczenie stosowania tego leku u nosicieli tego allelu.
Częstość występowania allelu HLA-B*5701 różni się znacząco w zależności od populacji – wynosi około 5-8% wśród osób pochodzenia europejskiego, jest rzadsza u Afroamerykanów (około 1%) i populacjach azjatyckich. Testy na obecność tego allelu stanowią jeden z najlepiej udokumentowanych przykładów farmakogenetyki w praktyce klinicznej, pozwalając na personalizację terapii i unikanie potencjalnie niebezpiecznych reakcji polekowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Właściwości farmakodynamiczne
Pazopanib jest doustnym inhibitorem kinaz tyrozynowych o szerokim spektrum działania, hamującym kluczowe receptory zaangażowane w angiogenezę i proliferację nowotworową, w tym VEGFR-1 (IC50 = 10 nM), VEGFR-2 (30 nM), VEGFR-3 (47 nM), PDGFR-α (71 nM), PDGFR-β (84 nM) oraz c-KIT (74 nM). Mechanizm działania opiera się na zależnym od dawki zahamowaniu autofosforylacji tych receptorów, co skutkuje ograniczeniem neowaskularyzacji guza oraz proliferacji komórek nowotworowych i podścieliska. W modelach in vivo pazopanib wykazuje zdolność do hamowania fosforylacji VEGFR-2 indukowanej przez VEGF, angiogenezy oraz wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworowych. Farmakogenetyczna analiza 31 badań klinicznych wykazała, że nosicielstwo allelu HLA-B*57:01 wiąże się z podwyższonym ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT > 5x ULN, stopień 3 wg NCI CTC) u 19% pacjentów, w porównaniu do 10% u nie-nosicieli, co sugeruje konieczność monitorowania funkcji wątroby u tej grupy chorych.
AlAT, allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, biomarker, c-KIT, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy tyrozynowej, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nowotwór jasnokomórkowy, OS, pazopanib, PDGFR, PFS, płytkopochodny czynnik wzrostu, proliferacja komórek nowotworowych, przerzut, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak nerkowokomórkowy, RCC, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor kinazy tyrozynowej, skala ECOG, VEGFR - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Zentiva 200 mg
Pazopanib Zentiva to doustny, silny inhibitor kinaz tyrozynowych, działający wielokierunkowo na receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje hamowanie autofosforylacji receptorów indukowanej przez ligandy oraz fosforylacji VEGFR-2 in vivo, co skutkuje zahamowaniem angiogenezy i wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworów. Meta-analiza farmakogenetyczna wykazała, że u 19% nosicieli allelu HLA-B*57:01 wystąpiło przekroczenie 5-krotnej górnej granicy normy aktywności AlAT (stopień 3. wg NCI CTC), w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu, przy czym allel ten występował u 6% badanej populacji (133/2235 pacjentów).
aktywność AlAT, allel HLA-B*5701, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa, klasyfikacja MSKCC, ksenoprzeszczep nowotworu, leczenie cytokinami, pazopanib, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, skala ECOG - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Pharmascience
Pazopanib, inhibitor kinazy tyrozynowej, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka to 800 mg/dobę, natomiast u umiarkowanych zaburzeń – 200 mg/dobę; stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina > 3 x GGN) jest przeciwwskazane. Monitorowanie czynności wątroby powinno odbywać się przed leczeniem, w 3., 5., 7., 9. tygodniu, a następnie okresowo. W przypadku wzrostu aminotransferaz 3-8 x GGN kontynuować terapię z cotygodniowym nadzorem, przy wzroście > 8 x GGN przerwać leczenie do normalizacji, a następnie ewentualnie wznowić w dawce 400 mg/dobę. Wzrost aminotransferaz > 3 x GGN z bilirubiną > 2 x GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01. Ponadto, pazopanib może indukować nadciśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe ≥ 150 mm Hg lub rozkurczowe ≥ 100 mm Hg), które pojawia się najczęściej w pierwszych 18 tygodniach terapii i wymaga szybkiego leczenia hipotensyjnego oraz monitorowania ciśnienia co najmniej raz w tygodniu po rozpoczęciu leczenia. W przypadku przełomu nadciśnieniowego lub opornego nadciśnienia konieczne jest przerwanie terapii.
AlAT, allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białkomocz, bilirubina, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hiperurykemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor UGT1A1, krwioplucie, krwotok do mózgu, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rozwarstwienie tętnicy, śródmiąższowa choroba płuc, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Abacavir + Lamivudine Sandoz 600 mg + 300 mg
Produkt leczniczy Abacavir + Lamivudine Sandoz w formie tabletek powlekanych zawiera 600 mg abakawiru (chlorowodorku abakawiru) oraz 300 mg lamiwudyny i jest wskazany do skojarzonej terapii przeciwretrowirusowej u pacjentów zakażonych HIV. Lek jest przeznaczony dla dorosłych, młodzieży oraz dzieci o masie ciała ≥ 25 kg. Tabletki mają charakterystyczny kształt kapsułki, pomarańczowy kolor oraz wytłoczone oznaczenia „300” i „600” ułatwiające identyfikację. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badania genetycznego w kierunku alleli HLA-B*5701, które stanowią przeciwwskazanie do stosowania abakawiru ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości.
- Leksykon substancji czynnych
Abakawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Abakawir, stosowany w terapii przeciwretrowirusowej, wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości (HSR), które mogą być zagrażające życiu, szczególnie u pacjentów z obecnością alleli HLA-B*5701. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest badanie genotypu HLA-B*5701; u pacjentów z dodatnim wynikiem lub z historią reakcji nadwrażliwości na abakawir leczenie jest przeciwwskazane. Objawy HSR pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 6 tygodni terapii (mediana 11 dni) i obejmują gorączkę, wysypkę, objawy ze strony układu oddechowego (duszność, ból gardła, kaszel) oraz żołądkowo-jelitowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha). W przypadku podejrzenia HSR leczenie należy natychmiast przerwać, a ponowne podanie abakawiru jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego nawrotu objawów, w tym zagrażającego życiu spadku ciśnienia tętniczego. Monitorowanie parametrów metabolicznych, takich jak stężenia lipidów i glukozy, jest zalecane, gdyż leczenie może powodować ich wzrost. U pacjentów z klirensem kreatyniny 30-49 ml/min obserwuje się 1,6-3,3-krotny wzrost ekspozycji na lamiwudynę, co wymaga monitorowania hematologicznego i ewentualnej modyfikacji dawki.
allel HLA-B*5701, analog nukleozydu, choroba wątroby, HBV, klirens kreatyniny, leczenie przeciwretrowirusowe, martwica kości, neutropenia i niedokrwistość, niepowodzenie wirusologiczne, obniżenie ciśnienia tętniczego, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości na abakawir, stężenie lipidów we krwi, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie mitochondrialne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie HIV, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib, inhibitor kinaz tyrozynowych o wielokierunkowym działaniu, jest stosowany w terapii celowanej nowotworów, w tym zaawansowanego raka nerkowokomórkowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu receptorów VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC₅₀ odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM, co prowadzi do zahamowania angiogenezy i proliferacji komórek nowotworowych. Badania przedkliniczne potwierdziły skuteczność hamowania autofosforylacji receptorów i zahamowanie wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworów. Farmakogenetycznie, nosicielstwo allelu HLA-B*57:01 wiąże się z podwyższonym ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5x ULN u 19% nosicieli vs. 10% u nieposiadających allelu), co wymaga uwagi podczas monitorowania pacjentów.
allel HLA-B*5701, angiogeneza, badanie farmakogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, klasyfikacja MSKCC, ksenoprzeszczep nowotworu, lek przeciwnowotworowy, nefrektomia, ocena radiologiczna, odpowiedź na leczenie, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor c-kit, receptor VEGFR, skala ECOG, terapia przeciwnowotworowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Accord
Pazopanib Accord wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka wynosi 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach dawka powinna być zmniejszona do 200 mg/dobę; lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3 × GGN). Monitorowanie czynności wątroby jest obowiązkowe przed leczeniem oraz w określonych odstępach czasu (3., 5., 7., 9. tydzień, następnie 3. i 4. miesiąc, a potem okresowo). W przypadku wzrostu aminotransferaz >8 × GGN należy przerwać terapię, a po poprawie wznowić ją w dawce 400 mg/dobę, z dalszym ścisłym monitorowaniem. Wystąpienie jednoczesnego wzrostu aminotransferaz >3 × GGN i bilirubiny >2 × GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01.
allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białkomocz, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor VEGF, krwioplucie, krwotok do mózgu, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rozwarstwienie tętnicy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Abacavir Accord 300 mg
Abacavir Accord, zawierający 300 mg abakawiru w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do skojarzonej terapii przeciwretrowirusowej u pacjentów zakażonych HIV, w tym dorosłych, młodzieży i dzieci. Skuteczność leku potwierdzono głównie u pacjentów wcześniej nieleczonych (naïwnych), stosując dawkowanie dwa razy na dobę w połączeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Tabletki mają wymiary 18,50 mm x 7,30 mm, są żółte, obustronnie wypukłe, z oznaczeniami 'H’ oraz 'A’ i ’26’, i mogą być dzielone, co umożliwia elastyczne dostosowanie dawki.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Zentiva
Pazopanib wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń czynności serca oraz incydentów zakrzepowo-zatorowych. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby dawka wynosi 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina >1,5 do 3 × GGN) zaleca się redukcję do 200 mg/dobę; stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3 × GGN) jest niewskazane. Monitorowanie wskaźników czynności wątroby powinno odbywać się przed leczeniem, w 3., 5., 7., 9. tygodniu, następnie w 3. i 4. miesiącu oraz okresowo po 4. miesiącu. W przypadku wzrostu aminotransferaz >8 × GGN konieczne jest przerwanie terapii, a przy wznowieniu dawka powinna zostać zmniejszona do 400 mg/dobę. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów >60 lat oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, u których ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone.
allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białko oporności raka piersi, białkomocz, bilirubina niesprzężona, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciężkie zakażenie, fosfataza zasadowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikoproteina p, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, incydent krwotoczny, inhibitor VEGF, izoenzym CYP3A4, krwioplucie, krwotok do mózgu, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, przetoka przewodu pokarmowego, rozwarstwienie tętnicy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, transferaza UGT1A1, udar niedokrwienny mózgu, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wskaźniki czynności wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności serca, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris jest doustnym, wielokierunkowym inhibitorem kinaz tyrozynowych, wykazującym silne działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów VEGFR (typ 1, 2, 3), PDGFR (α i β) oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie autofosforylacji tych receptorów oraz angiogenezy, co potwierdzono w modelach in vivo i in vitro. Meta-analiza farmakogenetyczna wskazała na istotny związek między nosicielstwem allelu HLA-B*57:01 a ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5x GGN, stopień 3 NCI CTC), występującą u 19% nosicieli tego allelu w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nefrektomia, pazopanib, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor VEGFR-2, skala ECOG, terapia cytokinami, wzrost guza - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół stevens-johnsona – Epidemiologia
Zespół Stevens-Johnsona (SJS) oraz toksyczna nekroliza naskórka (TEN) stanowią spektrum ciężkich, potencjalnie śmiertelnych reakcji skórnych, różniących się zakresem zajętej powierzchni ciała (SJS <10% BSA, SJS-TEN 10-30% BSA, TEN >30% BSA). Roczna częstość występowania waha się od 1 do 7 przypadków na milion osób, z wyższą zapadalnością w populacjach azjatyckich i USA. Główne czynniki ryzyka to predyspozycje genetyczne (np. HLA-B*1502, HLA-B*5801, HLA-B*5701, HLA-A*3101) oraz ekspozycja na leki wysokiego ryzyka, takie jak leki przeciwdrgawkowe, allopurynol, NLPZ (oksykamy), sulfonamidy i antybiotyki. SJS/TEN dotyka głównie dorosłych powyżej 40. roku życia oraz dzieci 1-10 lat, z przewagą kobiet (33-62%). W około 85% przypadków etiologia jest lekowa, a w 20% infekcyjna lub szczepienna. Śmiertelność wynosi od 4,8-9% w SJS do 14,8-48% w TEN, z czynnikami ryzyka złego rokowania, takimi jak wiek, sepsa, niewydolność wielonarządowa, rozległe zajęcie skóry oraz choroby współistniejące. Skala SCORTEN pozostaje podstawowym narzędziem prognostycznym.
abakawir, allel HLA-B*1502, allel HLA-B*5701, allopurynol, cefalosporyna, choroba autoimmunologiczna, dna moczanowa, farmakowigilancja, fenytoina, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, makrolid, meloksykam, Mycoplasma, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, padaczka, penicylina, posocznica, reepitelializacja, sepsa, skórna reakcja niepożądana, sulfonamid, tenoksykam, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, zakażenie HIV, zakażenie rany, zapalenie płuc, zespół Stevens-Johnsona, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib STADA
Pazopanib STADA, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym niewydolności wątroby zakończonej zgonem. Dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami, 200 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach, a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina >3× GGN). Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny jest obowiązkowe przed leczeniem oraz w 3., 5., 7., 9. tygodniu, a następnie okresowo. W przypadku wzrostu AlAT >8× GGN należy przerwać terapię, a po powrocie do normy rozważyć wznowienie w dawce 400 mg/dobę z cotygodniowym monitorowaniem. Wzrost AlAT >3× GGN z bilirubiną >2× GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, u których ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone.
AlAT, allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białkomocz, bilirubina, bilirubina niesprzężona, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor CYP3A4, krwioplucie, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja i przetoka, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół stevens-johnsona – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół Stevens-Johnsona (SJS) to ciężka, potencjalnie śmiertelna reakcja nadwrażliwości na leki, charakteryzująca się pęcherzowymi zmianami skóry i błon śluzowych. Profilaktyka opiera się na bezwzględnym unikaniu leków wywołujących reakcję oraz ich chemicznie podobnych odpowiedników, gdyż nawrót jest zwykle cięższy i może prowadzić do zgonu. Zaleca się informowanie wszystkich lekarzy o przebytym SJS, noszenie bransoletki medycznej oraz dokładne dokumentowanie reakcji. Badania farmakogenetyczne, takie jak przesiewowe testy HLA-B*15:02 (karbamazepina u pacjentów azjatyckich), HLA-B*58:01 (allopurynol) i HLA-B*57:01 (abakawir u pacjentów kaukaskich), pozwalają na identyfikację osób predysponowanych i zmniejszenie ryzyka wystąpienia SJS. Terapia lekami wysokiego ryzyka powinna rozpoczynać się od niskich dawek (np. allopurynol 100 mg/dzień, unikając dawek ≥200 mg/dzień), a w przypadku lamotryginy stosuje się ścisłe protokoły ponownego wprowadzania u pacjentów z łagodną wysypką.
abakawir, allel HLA-B*1502, allel HLA-B*5701, allopurynol, antybiotykoterapia profilaktyczna, badanie przesiewowe, bliznowacenie, błona owodniowa, bransoletka medyczna, czynnik ryzyka genetycznego, gojenie ran, hiperurykemia, hipotermia, HLA-B*58:01, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, objawy grypopodobne, powikłania oczne, reakcja nadwrażliwości, toksyczna nekroliza naskórka, wysypka skórna, zarządzanie bólem, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Abakawir – Wskazania do stosowania
Abakawir jest lekiem przeciwretrowirusowym stosowanym w skojarzonej terapii HIV u dorosłych, młodzieży oraz dzieci zakażonych wirusem HIV. Dostępny jest w formie tabletek powlekanych: Abacavir Accord (300 mg) z możliwością podziału na dawki po 150 mg oraz produktu złożonego Abacavir + Lamivudine Sandoz (600 mg abakawiru + 300 mg lamiwudyny). Produkt złożony jest wskazany u dzieci o masie ciała ≥25 kg. Skuteczność abakawiru potwierdzono głównie u pacjentów wcześniej nieleczonych terapią przeciwretrowirusową, stosując dawkowanie dwa razy na dobę w połączeniu z innymi lekami. Podawanie leku wymaga indywidualnego dostosowania dawki, zwłaszcza w populacji pediatrycznej, co umożliwia podział tabletek Abacavir Accord.
abakawir, abakawir z lamiwudyną, adherencja pacjenta, allel HLA-B*5701, badanie genetyczne, dawkowanie leku, HIV, lamiwudyna, lek przeciwretrowirusowy, masa ciała, populacja pediatryczna, reakcja nadwrażliwości, tabletka powlekana, terapia przeciwretrowirusowa, terapia przeciwretrowirusowa skojarzona, zakażenie HIV