aglutynacja lateksowa
Aglutynacja lateksowa to technika diagnostyczna wykorzystywana w laboratoriach medycznych do wykrywania określonych antygenów lub przeciwciał w próbkach biologicznych. Metoda opiera się na reakcji między cząsteczkami lateksu opłaszczonymi specyficznymi przeciwciałami a antygenami obecnymi w badanym materiale.
W procesie aglutynacji lateksowej cząsteczki lateksu stanowią nośnik dla przeciwciał, które wiążą się z antygenami obecnymi w próbce. Pozytywny wynik testu objawia się widoczną gołym okiem aglutynacją (zlepianiem) cząsteczek lateksu, co wskazuje na obecność poszukiwanego antygenu. Brak aglutynacji świadczy o wyniku negatywnym.
Metoda ta jest szeroko stosowana w diagnostyce chorób infekcyjnych, autoimmunologicznych oraz w identyfikacji mikroorganizmów. Jej zaletami są szybkość wykonania (wynik dostępny w ciągu kilku minut), relatywnie niski koszt oraz możliwość przeprowadzenia bez skomplikowanej aparatury. W mikrobiologii klinicznej wykorzystywana jest m.in. do identyfikacji bakterii, wirusów i grzybów.
Czułość i swoistość aglutynacji lateksowej może być ograniczona w porównaniu z nowoczesnymi metodami molekularnymi, jednak jej prostota i dostępność sprawiają, że pozostaje wartościowym narzędziem w diagnostyce laboratoryjnej, szczególnie w ośrodkach o ograniczonych zasobach technologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Trichinoza – Diagnostyka i diagnoza
Trichinoza jest chorobą pasożytniczą wywołaną przez nicienie Trichinella, diagnozowaną na podstawie trzech kryteriów: objawów klinicznych (gorączka, bóle mięśniowe, obrzęk okołooczodołowy), wyników laboratoryjnych oraz dochodzenia epidemiologicznego. W badaniach laboratoryjnych charakterystyczna jest eozynofilia pojawiająca się około 10 dni po zakażeniu, z liczbą eozynofilów sięgającą do 8700/μL (40-80% leukocytów), oraz wzrost enzymów mięśniowych, takich jak kinaza kreatynowa (do 17000 U/L), dehydrogenaza mleczanowa i aldolaza, obserwowany u 75-90% pacjentów między 2. a 5. tygodniem zakażenia. Diagnostyka serologiczna opiera się głównie na testach ELISA, IFAT i aglutynacji lateksowej, jednak przeciwciała pojawiają się dopiero po 3-5 tygodniach od wystąpienia objawów, co wymaga powtarzania badań w odstępach kilkutygodniowych. Biopsja mięśniowa, choć rzadziej wykonywana, stanowi złoty standard potwierdzenia zakażenia, wykrywając larwy po 10 dniach od zakażenia, najczęściej w 4.-5. tygodniu, wraz z charakterystycznym uszkodzeniem włókien mięśniowych.
aglutynacja lateksowa, albendazol, aldolaza, dehydrogenaza mleczanowa, elektromiografia, eozynofilia, IgE, kinaza kreatynowa, mebendazol, morfologia krwi, nicienie trichinella, obrzęk okołooczodołowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, serokonwersja, test ELISA, test immunofluorescencyjny, toksokaroza, trichinoza, wągrzyca, węgorczyca, Western blot, zapalenie mięśni, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie spojówek, zapalenie wielomięśniowe, zespół eozynofilii-mialgii