porażenie naczynioruchowe

Porażenie naczynioruchowe (wazomotoryczne) to zaburzenie funkcji układu autonomicznego, które prowadzi do nieprawidłowej regulacji napięcia naczyń krwionośnych. W warunkach fizjologicznych układ autonomiczny kontroluje skurcz i rozkurcz naczyń, dostosowując przepływ krwi do potrzeb metabolicznych tkanek. Przy porażeniu naczynioruchowym dochodzi do utraty tej kontroli.

Patofizjologicznie porażenie naczynioruchowe charakteryzuje się rozszerzeniem naczyń krwionośnych, szczególnie w obrębie łożyska naczyniowego skóry i trzewi. Prowadzi to do redystrybucji krwi, spadku oporu obwodowego i często znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Stan ten może wystąpić w przebiegu wstrząsu anafilaktycznego, neurogennego, a także przy uszkodzeniach rdzenia kręgowego czy w przebiegu niektórych chorób neurologicznych.

Klinicznie porażenie naczynioruchowe objawia się hipotonią, tachykardią, zaczerwienieniem skóry (szczególnie w obszarach obficie unaczynionych), uczuciem gorąca oraz zawrotami głowy. W ciężkich przypadkach może prowadzić do niewydolności krążenia i utraty przytomności. Diagnostyka obejmuje ocenę parametrów hemodynamicznych, testy autonomiczne oraz badania obrazowe układu nerwowego w zależności od podejrzewanej etiologii.

Leczenie porażenia naczynioruchowego zależy od przyczyny i nasilenia objawów. Obejmuje ono uzupełnianie płynów, stosowanie leków wazopresyjnych (np. noradrenalina, fenylefryna) w celu zwiększenia napięcia naczyniowego, a w przypadkach przewlekłych – farmakoterapię ukierunkowaną na regulację funkcji autonomicznej. W stanach ostrych kluczowe jest szybkie wdrożenie leczenia, gdyż długotrwała hipoperfuzja narządów może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl