test Barlowa
Test Barlowa to badanie fizykalne stosowane w diagnostyce niestabilności stawu rzepkowo-udowego. Podczas testu lekarz wykonuje boczne przesunięcie rzepki w kierunku bocznym przy wyprostowanym kolanie. Wywołanie bólu lub nadmiernego przemieszczenia rzepki sugeruje niestabilność stawu rzepkowo-udowego.
Dodatni wynik testu Barlowa może wskazywać na dysfunkcję stawu rzepkowo-udowego, zwłaszcza podwichnięcie lub zwichnięcie rzepki, dysplazję kłykci kości udowej lub nieprawidłową budowę rzepki. Test ten jest częścią kompleksowej oceny klinicznej kolana i powinien być interpretowany w połączeniu z innymi badaniami diagnostycznymi.
W praktyce klinicznej test Barlowa jest często wykonywany łącznie z testem apprehension (testem obawy) oraz innymi badaniami, takimi jak test J-sign czy test przesunięcia przyśrodkowego. Dokładność diagnostyczna testu wzrasta, gdy jest przeprowadzany przez doświadczonego klinicystę i interpretowany w kontekście pełnego obrazu klinicznego pacjenta.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona dysplazja stawu biodrowego (DDH) obejmuje spektrum patologii od niestabilności do zwichnięcia stawu biodrowego, najczęściej diagnozowanych u niemowląt bez innych schorzeń współistniejących. Wczesne rozpoznanie, idealnie w pierwszych 6 miesiącach życia, jest kluczowe dla skutecznego leczenia i zapobiegania powikłaniom takim jak przetrwałe zwichnięcie czy wczesna choroba zwyrodnieniowa. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym (testy Ortolaniego i Barlowa) oraz badaniach obrazowych, głównie USG do 4-6 miesiąca życia i RTG po tym okresie. Metoda Grafa w USG ocenia kąty alfa (>60° prawidłowy) i beta (<55° prawidłowy), co pozwala na klasyfikację bioder i ocenę stopnia dysplazji. USG jest preferowaną metodą u niemowląt, natomiast RTG po 6 miesiącach umożliwia ocenę linii Hilgenreinera, Perkinsa, linii Shentona oraz kąta CE Wiberga (prawidłowy ≥25°).
antetorsja szyjki kości udowej, artrografia stawu biodrowego, badanie kliniczne, chód kaczkowaty, choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego, dysplazja rozwojowa stawu biodrowego, głowa kości udowej, jądro kostnienia, kąt alfa, kąt beta, kąt CE Wiberga, linia Hilgenreinera, linia Perkina, linia Shentona, niestabilność stawu, objaw Trendelenburga, panewka stawowa, podwichnięcie stawu, szelki Pavlika, test Barlowa, test Ortolaniego, ultrasonografia stawu biodrowego, wrodzona dysplazja stawu biodrowego, wskaźnik panewkowy, zwichnięcie stawu -
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona dysplazja bioder (DDH) to spektrum zaburzeń rozwojowych stawu biodrowego u niemowląt, o częstości występowania od 1-3% w populacjach noworodków, z cięższymi postaciami (przemieszczenie lub utrwalona dysplazja) u 3-5 na 1000 dzieci. Występuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i etniczne, z najwyższą częstością u rdzennych Amerykanów (25-76,1/1000 urodzeń) i najniższą u Afrykanów (0,06/1000). Czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską (4-8-krotnie wyższe ryzyko), położenie miednicowe, dodatni wywiad rodzinny (ryzyko do 36% przy obciążeniu rodzinnym), pierwsze urodzenie, małowodzie, makrosomię, ograniczone odwiedzenie biodra, stopę końsko-szpotawą oraz praktykę spowijania. DDH najczęściej dotyczy lewego biodra (60-64%) i jest jednostronne w około 63,4% przypadków. Diagnostyka i nadzór opierają się na okresowych badaniach klinicznych i ultrasonografii, zalecanej szczególnie w 4-6 tygodniu życia, co pozwala na wczesne wykrycie i leczenie, minimalizujące ryzyko powikłań i konieczność interwencji chirurgicznej.
dysplazja biodra, dysplazja rozwojowa stawu biodrowego, klasyfikacja IHDI, leczenie chirurgiczne, makrosomia, małowodzie, mięsień kulszowo-goleniowy, niestabilność biodra, niestabilność stawu biodrowego, położenie miednicowe, porażenie mózgowe, przemieszczenie biodra, przywiedzenie biodra, stopa końsko-szpotawa, test Barlowa, test Ortolaniego, USG biodra, wiotkość więzadeł, wrodzona dysplazja bioder, zajęcie obustronne, zapalenie stawów, zwichnięcie biodra
