periorbitopatia związana z analogami prostaglandyn

Periorbitopatia związana z analogami prostaglandyn (PAP – Prostaglandin-Associated Periorbitopathy) to zespół objawów ocznych występujących u pacjentów stosujących miejscowe analogi prostaglandyn w leczeniu jaskry. Objawy te obejmują pogłębienie bruzdy powiekowej górnej, zanik tkanki tłuszczowej okołooczodołowej, wciągnięcie powiek, zwężenie szpary powiekowej i opadanie brwi.

Mechanizm rozwoju periorbitopati jest wieloczynnikowy i obejmuje m.in. działanie hamujące na adipocyty tkanki tłuszczowej oczodołu, zwiększoną degradację macierzy pozakomórkowej i stymulację metaloproteinaz macierzy. Zmiany te mogą być obserwowane nawet u 60% pacjentów długotrwale stosujących analogi prostaglandyn, takie jak latanoprost, travoprost, bimatoprost czy tafluprost.

Diagnoza PAP opiera się na wywiadzie dotyczącym stosowania leków przeciwjaskrowych i obrazie klinicznym. Zmiany są zazwyczaj odwracalne po odstawieniu leku, choć mogą utrzymywać się przez kilka miesięcy. W przypadkach, gdy kontynuacja leczenia analogami prostaglandyn jest konieczna, a zmiany kosmetyczne są istotne dla pacjenta, można rozważyć modyfikację terapii lub procedury korekcyjne.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl