niewyrównana zastoinowa niewydolność serca

Niewyrównana zastoinowa niewydolność serca to stan kliniczny, w którym serce nie jest w stanie zapewnić przepływu krwi adekwatnego do potrzeb metabolicznych organizmu, prowadząc do objawów zastoju w krążeniu płucnym i/lub obwodowym. W fazie niewyrównanej dochodzi do zaostrzenia objawów, które nie są kontrolowane standardowym leczeniem.

Charakterystycznymi objawami niewyrównanej zastoinowej niewydolności serca są nasilona duszność (często o charakterze orthopnoe lub duszności nocnej), obrzęki obwodowe, powiększenie wątroby, przepełnione żyły szyjne, trzeszczenia nad polami płucnymi oraz zwiększona masa ciała spowodowana retencją płynów. Pacjenci często zgłaszają się na oddziały ratunkowe z powodu niemożności leżenia na płasko i narastającego zmęczenia.

Diagnostyka niewyrównanej zastoinowej niewydolności serca obejmuje badania laboratoryjne (m.in. poziom peptydów natriuretycznych BNP lub NT-proBNP), badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, echokardiografia) oraz ocenę kliniczną. Leczenie w fazie ostrej skupia się na redukcji obciążenia wstępnego i następczego serca, zmniejszeniu zastoju poprzez diuretyki dożylne, zapewnieniu odpowiedniej oksygenacji i w razie potrzeby wsparciu funkcji skurczowej mięśnia sercowego.

Przyczyny dekompensacji zastoinowej niewydolności serca są różnorodne i obejmują: nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych (dieta, leki), infekcje, zaburzenia rytmu serca, niedokrwienie mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, zaostrzenie chorób współistniejących oraz nadmierny wysiłek fizyczny. Identyfikacja czynnika wywołującego jest kluczowa dla skutecznego leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl