całkowita tyroidektomia
Całkowita tyroidektomia to zabieg chirurgiczny polegający na całkowitym usunięciu gruczołu tarczowego. Jest to procedura wykonywana najczęściej w przypadku nowotworów tarczycy, choroby Gravesa-Basedowa opornej na leczenie zachowawcze, wola wieloguzkowego lub w przypadku nadczynności tarczycy niepoddającej się standardowej terapii.
Podczas zabiegu chirurg usuwa cały gruczoł tarczowy wraz z torebką, zachowując kluczowe struktury anatomiczne, takie jak nerwy krtaniowe wsteczne oraz gruczoły przytarczyczne. Procedura wymaga precyzyjnej techniki operacyjnej, aby uniknąć powikłań, z których najczęstsze to uszkodzenie nerwów krtaniowych (prowadzące do dysfonii lub niewydolności oddechowej) oraz niedoczynność przytarczyc (skutkująca hipokalcemią).
Konsekwencją całkowitej tyroidektomii jest trwała niedoczynność tarczycy, wymagająca dożywotniej substytucji hormonalnej preparatami lewotyroksyny. Dawkowanie leku ustala się indywidualnie, a jego skuteczność monitoruje się poprzez regularne oznaczanie stężenia TSH. W przypadku operacji z powodu raka tarczycy, substytucja hormonalna ma charakter supresyjny (obniżenie TSH poniżej wartości referencyjnych), co zmniejsza ryzyko nawrotu choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 (men 2) – Etiologia i przyczyny
Wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 (MEN 2) to rzadki, autosomalnie dominujący zespół nowotworowy wywołany mutacjami typu „gain-of-function” w genie RET na chromosomie 10q11.2, kodującym receptor kinazy tyrozynowej. Mutacje te prowadzą do stałej aktywacji białka RET, co skutkuje niekontrolowanym wzrostem i proliferacją komórek pochodzących z grzebienia nerwowego, zwłaszcza w komórkach C tarczycy, chromochłonnych nadnerczy oraz przytarczyc. MEN 2 dzieli się na trzy podtypy: MEN 2A (70-80% przypadków, mutacje w eksonach 10 i 11, m.in. kodony 609, 611, 618, 620, 634), MEN 2B (5% przypadków, głównie mutacja M918T w eksonie 16) oraz rodzinny rak rdzeniasty tarczycy (FMTC, 10-20% przypadków). Ryzyko rozwoju raka rdzeniastego tarczycy (MTC) jest niemal 100%, a w MEN 2B MTC może pojawić się już we wczesnym dzieciństwie. Mutacje RET determinują fenotyp kliniczny, agresywność nowotworu oraz wiek wystąpienia, co ma kluczowe znaczenie dla indywidualizacji leczenia i profilaktyki.
całkowita tyroidektomia, choroba Hirschsprunga, dziedziczenie autosomalne dominujące, gen RET, gruczół endokrynny, grzebień nerwowy, guz chromochłonny nadnerczy, guz wieloogniskowy, inhibitor kinazy tyrozynowej, kabozantynib, komórki C tarczycy, komórki chromochłonne, mutacja de novo, mutacja gain-of-function, nadczynność przytarczyc, nadnercze, pheochromocytoma, proto-onkogen, przytarczyce, rak rdzeniasty tarczycy, receptor kinazy tyrozynowej, rodzinny rak rdzeniasty tarczycy, stratyfikacja ryzyka, szlak sygnałowy TGF-beta, tarczyca, transformujący czynnik wzrostu beta, tyroidektomia profilaktyczna, wandetanib, wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 - Leksykon chorób i schorzeń
Niedoczynność przytarczyc – Zapobieganie i profilaktyka
Niedoczynność przytarczyc jest najczęstszym powikłaniem po całkowitej tyroidektomii, występującym w 30-60% przypadków, z podziałem na postać przejściową i trwałą (utrzymującą się powyżej 6 miesięcy). Czynniki ryzyka obejmują obustronne operacje tarczycy, autoimmunologiczne choroby tarczycy, centralną dyssekcję szyi, wole zamostkowe, niedoświadczenie chirurga oraz zaburzenia wchłaniania. Trwała niedoczynność wiąże się z zakresem dyssekcji węzłów chłonnych grupy VI, obniżeniem poziomu PTH po operacji, koniecznością dożylnej suplementacji wapnia, wyższym wiekiem i płcią żeńską. Kluczowe jest zachowanie przytarczyc in situ i ich unaczynienia, a w przypadku przypadkowego usunięcia – autotransplantacja. Przedoperacyjne przygotowanie obejmuje ocenę i suplementację wapnia, PTH oraz witaminy D, w tym podawanie alfakalcydolu, co zmniejsza ryzyko wczesnej hipokalcemii i skraca hospitalizację.
alfakalcydol, autoimmunologiczna choroba tarczycy, autotransplantacja, autotransplantacja przytarczyc, całkowita tyroidektomia, diuretyk tiazydowy, dyssekcja węzłów chłonnych, hiperkalciuria, hipokalcemia, kalcytriol, komórka macierzysta, model predykcyjny, niedoczynność przytarczyc, objawowa hipokalcemia, operacja tarczycy, pooperacyjna niedoczynność przytarczyc, poziom wapnia, rak tarczycy, rekombinowany ludzki PTH, suplementacja wapnia, witamina D, wole zamostkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak komórek hürthle – Epidemiologia
Rak komórek Hürthle (HCC) stanowi około 3-5% wszystkich raków tarczycy i charakteryzuje się bardziej agresywnym przebiegiem klinicznym oraz gorszym rokowaniem w porównaniu z innymi zróżnicowanymi rakami tarczycy. Dane epidemiologiczne z bazy SEER wskazują, że HCC występuje częściej u mężczyzn (31,1% vs 23,0%) oraz u pacjentów w starszym wieku (średnia 57,6 lat vs 48,9 lat), z szczytem zachorowań w wieku 50-60 lat. Wskaźniki przeżycia dla HCC są niższe: całkowity wskaźnik przeżycia wynosi 82,1% (vs 89,2% w innych rakach tarczycy), a odsetek zgonów specyficznych dla choroby to 5,9% (vs 2,7%). 5-, 10- i 20-letnie wskaźniki przeżycia ogólnego wynoszą odpowiednio 89,4%, 77,2% i 61,9%, a specyficzne dla nowotworu 94,6%, 92,5% i 87,4%. Niezależne czynniki prognostyczne negatywne to wiek >55 lat, zaawansowanie T3/T4, zajęcie obu płatów tarczycy oraz konieczność reoperacji z powodu nawrotu. HCC cechuje się wyższym ryzykiem nawrotów (12,1-33%) i przerzutów odległych (15-34%), głównie do płuc i kości, a także częstszą angioinwazją, co istotnie pogarsza rokowanie (śmiertelność 90% w ciągu 10 lat przy dużej inwazji naczyniowej).
angioinwazja, całkowita tyroidektomia, całkowite przeżycie, inwazja naczyniowa, lewotyroksyna, lokalny nawrót, naciekanie pozatarczycowe, nawrót choroby, pozytonowa tomografia emisyjna, przeciwciała przeciw tyreoglobulinie, przerzut do mózgu, przerzut odległy, radioaktywny jod, rak komórek Hürthle, rak pęcherzykowy tarczycy, stopień zaawansowania nowotworu, terapia radioaktywnym jodem, tyroidektomia, węzły chłonne szyi, zróżnicowany rak tarczycy