objawowa hipokalcemia
Objawowa hipokalcemia to stan kliniczny wynikający z nieprawidłowo niskiego stężenia wapnia zjonizowanego w surowicy krwi (poniżej 1,15-1,29 mmol/l lub całkowitego poniżej 8,5 mg/dl), manifestujący się określonymi symptomami. Stan ten może być ostry lub przewlekły i wymaga pilnej interwencji medycznej.
Główne objawy hipokalcemii obejmują parestezje (drętwienie i mrowienie) wokół ust i w kończynach, skurcze mięśni, tetanię, skurcz krtani, drgawki oraz zaburzenia rytmu serca. Charakterystyczne są dodatnie objawów Chvostka (skurcz mięśni twarzy po uderzeniu w nerw twarzowy) i Trousseau (skurcz ręki po założeniu mankietu ciśnieniomierza).
Najczęstsze przyczyny objawowej hipokalcemii to: niedoczynność przytarczyc (pooperacyjna lub idiopatyczna), niedobór witaminy D, niewydolność nerek, zespół głodnych kości, hipomagnezemią, pankreatitis oraz stosowanie niektórych leków (bisfosfoniany, inhibitory pompy protonowej). Leczenie obejmuje natychmiastowe podanie preparatów wapnia (dożylnie w ciężkich przypadkach), suplementację witaminy D oraz leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Reddy 90 mg
Przedawkowanie cynakalcetu, stosowanego w dawkach standardowych 30 mg, 60 mg i 90 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne głównie z powodu ryzyka hipokalcemii. Mechanizm działania leku jako kalcymimetyka polega na zwiększeniu wrażliwości receptorów wapniowych, co prowadzi do obniżenia wydzielania parathormonu (PTH) i spadku stężenia wapnia w surowicy. Objawy przedawkowania obejmują parestezje, tężyczkę, drgawki oraz wydłużenie odstępu QT, a także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności i wymioty, szczególnie przy dawkach wysokich, np. 3,9 mg/kg mc./dobę u pacjentów pediatrycznych. Doświadczenia kliniczne wskazują, że krótkotrwałe stosowanie dawek do 300 mg/dobę u dorosłych pacjentów dializowanych jest stosunkowo dobrze tolerowane, jednak dawki te znacznie przekraczają rutynowe zalecenia.
białko osocza, cynakalcet, długotrwała dializa, drgawka, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemodializa, hipokalcemia, kalcymimetyk, objawowa hipokalcemia, pacjent dializowany, parathormon, parestezja, receptor wapniowy, stężenie wapnia w surowicy, tabletka powlekana, tężyczka, wapń zjonizowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Niedoczynność przytarczyc – Zapobieganie i profilaktyka
Niedoczynność przytarczyc jest najczęstszym powikłaniem po całkowitej tyroidektomii, występującym w 30-60% przypadków, z podziałem na postać przejściową i trwałą (utrzymującą się powyżej 6 miesięcy). Czynniki ryzyka obejmują obustronne operacje tarczycy, autoimmunologiczne choroby tarczycy, centralną dyssekcję szyi, wole zamostkowe, niedoświadczenie chirurga oraz zaburzenia wchłaniania. Trwała niedoczynność wiąże się z zakresem dyssekcji węzłów chłonnych grupy VI, obniżeniem poziomu PTH po operacji, koniecznością dożylnej suplementacji wapnia, wyższym wiekiem i płcią żeńską. Kluczowe jest zachowanie przytarczyc in situ i ich unaczynienia, a w przypadku przypadkowego usunięcia – autotransplantacja. Przedoperacyjne przygotowanie obejmuje ocenę i suplementację wapnia, PTH oraz witaminy D, w tym podawanie alfakalcydolu, co zmniejsza ryzyko wczesnej hipokalcemii i skraca hospitalizację.
alfakalcydol, autoimmunologiczna choroba tarczycy, autotransplantacja, autotransplantacja przytarczyc, całkowita tyroidektomia, diuretyk tiazydowy, dyssekcja węzłów chłonnych, hiperkalciuria, hipokalcemia, kalcytriol, komórka macierzysta, model predykcyjny, niedoczynność przytarczyc, objawowa hipokalcemia, operacja tarczycy, pooperacyjna niedoczynność przytarczyc, poziom wapnia, rak tarczycy, rekombinowany ludzki PTH, suplementacja wapnia, witamina D, wole zamostkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Niedoczynność przytarczyc – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Niedoczynność przytarczyc jest częstym powikłaniem pooperacyjnym po zabiegach na tarczycy, z ryzykiem trwałej niedoczynności wynoszącym około 2,3%. Niezależne predyktory przejściowej niedoczynności przytarczyc obejmują niedoczynność tarczycy przed operacją (OR=3,230, 95% CI: 1,368-7,624, P=0,007), dyssekcję centralnego przedziału szyi (OR=2,196, 95% CI: 1,133-4,257, P=0,02) oraz obecność przytarczyc w preparacie operacyjnym (OR=5,547, 95% CI: 3,065-10,036, P<0,0001). Przejściowa hipokalcemia pooperacyjna jest częstsza u kobiet (OR=2,689, 95% CI: 1,049-6,895, P=0,039) i również związana z dyssekcją CCND oraz obecnością przytarczyc w preparacie. Niski poziom parathormonu (PTH) w pierwszej dobie po operacji koreluje z wysokim ryzykiem trwałej niedoczynności, a autotransplantacja przytarczyc wykazuje działanie ochronne. Wśród pacjentów z trwałą niedoczynnością 85% jest odpowiednio kontrolowanych, jednak 15% doświadcza słabej kontroli choroby, często z utrzymującą się objawową hipokalcemią pomimo terapii.
allotransplantacja przytarczyc, autotransplantacja przytarczyc, badanie histopatologiczne, choroby współistniejące, drgawki, funkcja nerek, gruczoł przytarczyczny, hipokalcemia, kamica nerkowa, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, objawowa hipokalcemia, parathormon, pooperacyjna niedoczynność przytarczyc, poziom wapnia, skurcz krtani, zaćma, złogi wapnia, zwapnienie mózgu