synteza pirymidyny
Synteza pirymidyny to proces biochemiczny, podczas którego organizm wytwarza nukleotydy pirymidynowe (uracyl, tymina i cytozyna), będące podstawowymi składnikami kwasów nukleinowych. Proces ten składa się z sześciu głównych etapów enzymatycznych, począwszy od karbamylofosfotransferazy asparaginianowej (ATCase), która katalizuje reakcję między karbamylofosfatem i asparaginianem.
W przeciwieństwie do syntezy puryn, synteza pirymidyn przebiega jako tworzenie pierścienia pirymidynowego, a dopiero potem dołączanie rybozy. Kluczowymi enzymami w tym procesie są karbamylofosfotransferaza asparaginianowa, dihydroorotaza, dehydrogenaza dihydroorotanowa oraz dekarboksylaza orotydylanowa. Zaburzenia w aktywności tych enzymów mogą prowadzić do poważnych chorób metabolicznych.
Synteza pirymidyn może przebiegać dwiema drogami: de novo (z prostych prekursorów) oraz szlakiem odzysku (z istniejących nukleozydów i nukleotydów). Droga de novo jest energetycznie kosztowna, ale niezbędna przy zwiększonym zapotrzebowaniu na nukleotydy, np. podczas intensywnych podziałów komórkowych. Regulacja syntezy pirymidyn odbywa się głównie poprzez mechanizmy sprzężenia zwrotnego, gdzie końcowe produkty (UTP, CTP) hamują aktywność początkowych enzymów szlaku.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Właściwości farmakodynamiczne
Teriflunomid, jako selektywny i odwracalny inhibitor mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), wykazuje działanie immunomodulujące poprzez hamowanie proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych TEMSO i TOWER, obejmujących pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS) o średnim wieku 37,9 lat i wyniku EDSS ≤5,5, teriflunomid w dawce 14 mg/dobę istotnie zmniejszał roczną częstość rzutów (0,37 vs 0,54 i 0,32 vs 0,50; p<0,01) oraz ryzyko progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące (20,2% vs 27,3% i 15,8% vs 19,7%; p<0,05) w porównaniu do placebo. Ponadto, w badaniu TEMSO odnotowano redukcję nasilenia choroby (BOD) o 67% oraz zmniejszenie liczby zmian gadolinowych w MRI o 69% (p<0,0001). Teriflunomid wykazał również korzystny profil bezpieczeństwa kardiologicznego, nie wydłużając istotnie odstępu QTcF, oraz wpływał na obniżenie stężenia kwasu moczowego (20-30%) i fosforu (ok. 10%) w surowicy, co wiąże się ze zwiększonym wydalaniem nerkowym. Długoterminowe obserwacje (do 8,5 roku) nie ujawniły nowych sygnałów bezpieczeństwa.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, demielinizacja, gadolin, interferon beta-1a, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, liczba limfocytów, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, progresja niepełnosprawności, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, środek immunomodulujący, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, układ immunologiczny, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, zmiany T2-zależne, zmiany wzmacniające się po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide +pharma 14 mg
Teriflunomid, klasyfikowany jako selektywny lek immunosupresyjny (ATC: L04AA31), wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach kontrolowanych placebo stosowanie teriflunomidu w dawce 14 mg raz dziennie powodowało łagodne obniżenie liczby limfocytów do poziomu poniżej 0,3 x 10⁹/L, utrzymujące się po 3 miesiącach terapii. Badanie QT wykazało brak istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms), potwierdzając bezpieczeństwo kardiologiczne leku. Zmiany biochemiczne obejmowały spadek stężenia kwasu moczowego o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co wiązano ze zwiększonym wydzielaniem kanalikowym, bez uszkodzenia funkcji kłębuszków nerkowych.
bezpieczeństwo kardiologiczne, dehydrogenaza dihydroorotanowa, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, MRI z kontrastem gadolinowym, nawracające stwardnienie rozsiane, odstęp QT, progresja niepełnosprawności, redukcja limfocytów, repolaryzacja mięśnia sercowego, rzutowy przebieg choroby, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, właściwości immunomodulujące, wtórnie postępująca SM, zmiany demielinizacyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Pharmascience 14 mg
Teriflunomid, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (kod ATC: L04AA31), wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH). Mechanizm ten prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo, co przekłada się na kontrolę procesu zapalnego w ośrodkowym układzie nerwowym u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (MS). W badaniach klinicznych dawka 14 mg podawana raz na dobę powodowała łagodne zmniejszenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/l w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymując ten efekt przez cały okres leczenia. Badania bezpieczeństwa, w tym ocena wpływu na odstęp QTcF, nie wykazały istotnego ryzyka kardiologicznego, a obserwowane zmiany biochemiczne, takie jak obniżenie stężenia kwasu moczowego (20-30%) i fosforu (około 10%) w surowicy, sugerują specyficzny wpływ teriflunomidu na transport nerkowy bez uszkodzenia czynności kłębuszków.
badanie kontrastowe z gadolinem, dehydrogenaza dihydroorotanowa, funkcja nerek, immunomodulacja, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, populacja ITT, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, proces autoimmunologiczny, redukcja limfocytów, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aregalu 14 mg
Teriflunomid, będący selektywnym inhibitorem mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne, co przekłada się na skuteczność w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). W dawce 14 mg/dobę powoduje umiarkowane obniżenie liczby limfocytów (poniżej 0,3 x 10⁹/l) utrzymujące się po 3 miesiącach terapii. Badania kliniczne TEMSO i TOWER potwierdziły istotne zmniejszenie rocznej częstości rzutów (0,37 vs 0,54 i 0,32 vs 0,50) oraz progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące (20,2% vs 27,3% i 15,8% vs 19,7%) w porównaniu do placebo. Ponadto teriflunomid redukuje zmiany w obrazach MRI, w tym całkowitą objętość zmian (BOD) o 67% oraz liczbę aktywnych zmian gadolinowych o 69%. Badania bezpieczeństwa wykazały brak wpływu na odstęp QTcF oraz umiarkowany spadek stężenia kwasu moczowego (20-30%) i fosforu (ok. 10%) w surowicy, co wiąże się ze zwiększonym wydalaniem nerkowym.
badanie kontrastowe z gadolinem, badanie TEMSO, badanie TOWER, dehydrogenaza dihydroorotanowa, dysfagia, interferon beta-1a, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy w surowicy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, nasilenie choroby, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, odstęp QT, odstęp QTcF, progresja niepełnosprawności, redukcja limfocytów, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, stężenie fosforu w surowicy, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, terapia immunomodulująca, teriflunomid, właściwości immunomodulujące, wtórnie postępująca SM, zmiany ulegające wzmocnieniu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clefirem 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Clefirem 14 mg, jest selektywnym immunosupresyjnym środkiem immunomodulującym, który działa poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), kluczowego enzymu w syntezie pirymidyny de novo. W efekcie dochodzi do zmniejszenia proliferacji szybko dzielących się limfocytów, co przekłada się na redukcję ich liczby we krwi (spadek poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii). W badaniach klinicznych TEMSO i TOWER, obejmujących odpowiednio 1088 i 1169 pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS), teriflunomid podawany w dawce 7 mg i 14 mg raz dziennie wykazał skuteczność w zmniejszaniu aktywności choroby. W badaniu TEMSO średni wiek pacjentów wynosił 37,9 lat, a średni wynik w skali EDSS 2,50. Długoterminowe obserwacje (do 8,5 roku) nie wykazały nowych sygnałów bezpieczeństwa.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, fosfor w surowicy, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, limfocyt, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, proliferacja komórek, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej, środek immunomodulujący, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, zmiany wzmacniające się po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Glenmark 14 mg
Teriflunomid, inhibitor dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne, stosowane w terapii rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Mechanizm działania polega na selektywnym, odwracalnym hamowaniu mitochondrialnego enzymu DHO-DH, co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych dawka 14 mg/dobę powodowała łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy, z utrzymaniem stabilnego poziomu przez cały okres terapii. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). Ponadto obserwowano zmniejszenie stężenia kwasu moczowego o 20-30% oraz fosforu o około 10% w surowicy, co wiąże się ze zwiększonym wydzielaniem kanalikowym, bez wpływu na funkcję kłębuszków nerkowych.
badanie kontrastowe z gadolinem, badanie MRI, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie immunomodulujące, działanie przeciwzapalne, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, redukcja limfocytów, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej, stężenie fosforu, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Teva 14 mg
Teriflunomid, klasyfikowany w grupie leków immunosupresyjnych (ATC: L04AK02), wykazuje selektywne i odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do ograniczenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych, przy dawce 14 mg/dobę, obserwowano łagodne zmniejszenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się przez cały okres leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). W zakresie parametrów nerkowych odnotowano istotny spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co jest wynikiem zwiększonego wydzielania kanalikowego, bez wpływu na funkcję kłębuszków.
badanie QT, dehydrogenaza dihydroorotanowa, immunomodulacja, kanaliki nerkowe, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, limfocyty, odstęp QT, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane postępująco-rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowo-ustępujące, stwardnienie rozsiane wtórnie postępujące, synteza pirymidyny, teriflunomid, wzmocnienie po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Framasnoa 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Framasnoa, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym stosowanym w terapii rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Mechanizm działania opiera się na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do ograniczenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 14 mg/dobę powoduje łagodne zmniejszenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się na stałym poziomie. Teriflunomid nie wpływa istotnie na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms), co potwierdza jego bezpieczeństwo kardiologiczne. Ponadto lek wywołuje specyficzne zmiany w funkcji kanalików nerkowych, manifestujące się spadkiem stężenia kwasu moczowego o 20-30% oraz fosforu o około 10% w surowicy, bez wpływu na czynność kłębuszków nerkowych.
badanie kontrolowane placebo, badanie QT, badanie TEMSO, badanie TOWER, dehydrogenaza dihydroorotanowa, dysfagia, fosfor w surowicy, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kontrast gadolinowy, kryteria McDonald, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QTcF, postać postępująco-rzutowa, postać rzutowo-ustępująca, postać wtórnie postępująca, redukcja limfocytów, rezonans magnetyczny, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, selektywny lek immunosupresyjny, skala EDSS, środek immunomodulujący, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, właściwości przeciwzapalne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
Teriflunomid, oznaczony kodem ATC L04AA31, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym stosowanym w terapii rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Jego mechanizm działania opiera się na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 14 mg/dobę powoduje łagodne obniżenie liczby limfocytów do wartości poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymując ten efekt przez cały czas leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). Ponadto obserwuje się spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co jest związane ze zwiększonym wydalaniem nerkowym, bez wpływu na czynność kłębuszków.
badanie kontrastowe z gadolinem, dehydrogenaza dihydroorotanowa, immunomodulacja, kanaliki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QTcF, populacja ITT, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, redukcja limfocytów, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej EDSS, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, układ immunologiczny, właściwości przeciwzapalne, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, zmiany demielinizacyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomid Adamed 14 mg
Teriflunomid, klasyfikowany jako selektywny lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AA31), jest stosowany w terapii nawracającego stwardnienia rozsianego (RMS) w dawce 14 mg raz dziennie. Mechanizm działania polega na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zahamowania syntezy pirymidyny de novo i ograniczenia proliferacji limfocytów. W badaniach klinicznych wykazano, że terapia powoduje umiarkowane zmniejszenie liczby limfocytów o mniej niż 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy, utrzymujące się przez cały czas leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms), natomiast wpływa na funkcję kanalików nerkowych, powodując spadek stężenia kwasu moczowego o 20-30% oraz fosforu o około 10% w surowicy, bez zmian w czynności kłębuszków nerkowych.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie immunomodulujące, fosfor w surowicy, kanalik nerkowy, kłębuszek nerkowy, kryteria McDonald, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, lek immunosupresyjny, nawracające stwardnienie rozsiane, odstęp QTcF, profil bezpieczeństwa leku, repolaryzacja mięśnia sercowego, rzutowy przebieg choroby, selektywny lek immunosupresyjny, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane postępująco-rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowo-ustępujące, synteza pirymidyny, terapia modyfikująca przebieg choroby, teriflunomid, wtórnie postępujące stwardnienie rozsiane, wzmocnienie po gadolinie, zmniejszenie liczby limfocytów - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tifay 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Tifay, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym działającym poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych dawka 14 mg/dobę powodowała łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, z utrzymaniem stabilnego poziomu przez dalszy czas leczenia. Teriflunomid nie wykazywał istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF. Ponadto obserwowano spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co wiązano ze zwiększonym wydalaniem nerkowym. Skuteczność teriflunomidu w rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS) potwierdzono w badaniach TEMSO i TOWER, gdzie dawka 14 mg/dobę istotnie zmniejszała roczną częstość rzutów (0,37 vs 0,54 i 0,32 vs 0,50) oraz ryzyko progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące (20,2% vs 27,3% i 15,8% vs 19,7%). W badaniu TEMSO odnotowano także istotne zmniejszenie całkowitej objętości zmian w MRI (BOD) o 67% oraz liczby zmian gadolinowych o 69% w porównaniu z placebo.
aktywność choroby w MRI, badanie kontrastowe z gadolinem, badanie QT, dehydrogenaza dihydroorotanowa, immunomodulacja, lek immunosupresyjny, odstęp QT, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego