metabolizm flekainidu
Flekainid to lek antyarytmiczny klasy IC, stosowany w leczeniu tachyarytmii nadkomorowych i komorowych. Jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ulega przemianom przy udziale cytochromu P450, zwłaszcza izoenzymu CYP2D6. Proces ten charakteryzuje się dużą zmiennością osobniczą, co ma istotne znaczenie kliniczne.
Około 70% flekainidu jest metabolizowane w wątrobie, natomiast pozostała część jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki. Główne metabolity – meta-O-dealkilowany flekainid i meta-O-dealkilowany laktam – wykazują słabszą aktywność antyarytmiczną niż związek macierzysty. Okres półtrwania leku wynosi około 12-27 godzin i może ulec wydłużeniu u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.
Polimorfizm genetyczny CYP2D6 wpływa znacząco na metabolizm flekainidu – u pacjentów z genotypem wolnych metabolizerów stężenie leku może być znacznie wyższe, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Istotne są również interakcje lekowe – inhibitory CYP2D6 (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna) mogą znacząco podwyższać stężenie flekainidu w osoczu, zwiększając ryzyko kardiotoksyczności.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Flekainid octan, substancja czynna Amarhytonu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (około 90%) oraz niemal całkowitym wchłanianiem. Po podaniu dożylnym Tmax wynosi 0,67 godziny z biodostępnością 98%, natomiast po podaniu doustnym w formie roztworu Tmax to 1 godzina (biodostępność 78%), a w formie tabletek Tmax wynosi 4 godziny (biodostępność 81%). Stężenia terapeutyczne w osoczu mieszczą się w zakresie 200-1000 ng/ml. Flekainid wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~40%), co zapewnia znaczącą frakcję wolnego leku. Lek przenika przez barierę łożyskową i do mleka kobiecego, co ma istotne implikacje kliniczne w terapii kobiet w ciąży i karmiących piersią.
bariera łożyskowa, biodostępność flekainidu, choroba wątroby, CYP2D6, flekainid octan, hemodializa, m-O-dealkilowany flekainid, m-O-dealkilowany laktam flekainidu, metabolizm flekainidu, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, niewydolność serca, okres półtrwania flekainidu, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny, przedawkowanie leku, reabsorpcja kanalikowa, stężenie terapeutyczne flekainidu, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zasadowy odczyn moczu -
Leksykon leków
Flekainid octan, substancja czynna leku Amarhyton, jest przeciwarytmikiem klasy IC, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, niewydolnością serca, przebytym zawałem mięśnia sercowego z bezobjawowymi arytmiami komorowymi, przetrwałym migotaniem przedsionków bez próby przywrócenia rytmu zatokowego, zespołem Brugadów, zaburzeniami węzła zatokowego, blokami przewodzenia (II i III stopnia) bez stymulatora serca, ciężką bradykardią (<50/min), wstrząsem kardiogennym, ciężkim niedociśnieniem oraz hemodynamicznie istotną chorobą zastawkową. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami klasy I jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko proarytmii i zaburzeń przewodzenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby, u osób geriatrycznych oraz u pacjentów z wszczepionym rozrusznikiem serca, ze względu na ryzyko kumulacji leku i wzrostu progu stymulacji.
arytmia komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba zastawkowa serca, ciąża, częstoskurcz komorowy, efekt proarytmiczny, flekainid octan, inhibitor CYP2D6, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy IC, metabolizm flekainidu, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na substancję czynną, nagły zgon sercowy, niedociśnienie, niewydolność serca, pacjent geriatryczny, reakcja anafilaktyczna, rozrusznik serca, rytm zatokowy, skurcz komorowy ektopowy, stymulator serca, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie węzła zatokowego, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów
