N-desmetylo-doksyloamina

N-desmetylo-doksyloamina to metabolit doksylaminy, który powstaje w wyniku procesu N-demetylacji w wątrobie. Doksylamina jest antagonistą receptorów histaminowych H1 pierwszej generacji, powszechnie stosowanym jako składnik leków przeciwalergicznych oraz środków nasennych dostępnych bez recepty.

Proces metabolizmu doksylaminy do N-desmetylo-doksyloaminy zachodzi głównie przy udziale enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6 i CYP3A4. Ten metabolit wykazuje niższą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty, jednak wciąż posiada pewne działanie przeciwhistaminowe.

Oznaczanie stężenia N-desmetylo-doksyloaminy w płynach ustrojowych może mieć znaczenie w toksykologii sądowej i klinicznej, szczególnie w przypadkach przedawkowania doksylaminy lub przy interpretacji wyników badań toksykologicznych. Okres półtrwania tego metabolitu jest dłuższy niż związku macierzystego, co należy uwzględnić przy analizie przypadków zatruć.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xonvea 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Xonvea zawiera 10 mg doksylaminy wodorobursztynianu oraz 10 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) w formie tabletek dojelitowych. Farmakokinetyka obu substancji została oceniona u zdrowych kobiet niebędących w ciąży, wykazując, że doksylamina osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 7,2-7,8 godziny po podaniu, z istotną kumulacją po wielokrotnym dawkowaniu (AUC0-inf wzrasta z 1280,9 ± 369,3 do 3721,5 ± 1318,5 ng•h/mL, Cmax z 83,3 ± 20,6 do 168,6 ± 38,5 ng/mL). Pirydoksyna osiąga Cmax po około 5,6-5,7 godzinach, bez kumulacji samej substancji, jednak jej metabolity, takie jak 5′-fosforan pirydoksalu i 5′-fosforan pirydoksaminy, wykazują kumulację (np. AUC0-inf 5′-fosforanu pirydoksalu wzrasta z 211,6 ± 46,1 do 1587,2 ± 550,0 ng•h/mL). Pokarm znacząco wpływa na farmakokinetykę: opóźnia wchłanianie doksylaminy (tmax wydłuża się z 5,1 ± 3,4 do 14,9 ± 7,4 h) i zmniejsza jej Cmax, nie zmieniając AUC, natomiast u pirydoksyny i jej metabolitów pokarm redukuje biodostępność (Cmax i AUC zmniejszone o około 50%).
5-fosforan pirydoksalu, ADME, albuminy, biodostępność, Cmax, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, doksylaminy wodorobursztynian, eliminacja nerkowa, jelito czcze, kumulacja substancji czynnej, metabolizm wątrobowy, N, N-dealkilacja, N-desmetylo-doksyloamina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, pirydoksyny chlorowodorek, pole pod krzywą stężenia, półtrwanie eliminacji, prolek, stężenie maksymalne, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, witamina B6, właściwość farmakokinetyczna, wskaźnik kumulacji
Leksykon substancji czynnych
Doksylamina – Właściwości farmakokinetyczne

Doksylamina, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-3 godzinach (około 120 ng/ml), a w preparatach o zmodyfikowanym uwalnianiu po około 4,5 godziny. Efekt nasenny pojawia się już po 30 minutach i utrzymuje się przez 6-8 godzin, osiągając szczyt działania w 1-3 godziny, co wskazuje na złożoną farmakodynamikę. Pokarm opóźnia wchłanianie i zmniejsza Cmax, jednak całkowita ekspozycja (AUC) pozostaje niezmieniona. Doksylamina charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (~24%), dużą objętością dystrybucji (2,5 L/kg) oraz zdolnością do przenikania bariery krew-mózg, co tłumaczy jej działanie ośrodkowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2D6, CYP1A2 i CYP2C9, a główne metabolity to N-desmetylo- i N,N-didesmetylo-doksyloamina. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 10-13 godzin u dorosłych, wydłużając się do 12-16 godzin u osób starszych.
albumina, bariera krew-mózg, cytochrom P450, doksylamina, dystrybucja do tkanek, działanie ośrodkowe, działanie przeciwhistaminowe, efekt kliniczny, efekt nasenny, faza eliminacji, hydroksylacja, indukcja enzymów, jelito czcze, kumulacja substancji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, metabolizm doksylaminy, N-acetylacja, N-dealkilacja, N-demetylacja, N-desmetylo-doksyloamina, N-utlenianie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pirydoksyna, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, receptor H1, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

N-desmetylo-doksyloamina

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Xonvea 10 mg + 10 mg

Doksylamina – Właściwości farmakokinetyczne