znamię łojowe
Znamię łojowe (łac. naevus sebaceus, ang. nevus sebaceous) to łagodna wrodzona zmiana skórna, która najczęściej lokalizuje się na owłosionej skórze głowy lub na twarzy. Zmiana ta jest obecna od urodzenia lub pojawia się w okresie niemowlęcym jako płaskie, żółtawe lub pomarańczowe ognisko o gładkiej powierzchni.
W okresie dojrzewania, pod wpływem hormonów, znamię łojowe staje się bardziej uwypuklone, grubsze i brodawkowate, co jest związane z rozrostem gruczołów łojowych w obrębie zmiany. Histopatologicznie charakteryzuje się hiperplazją naskórka, nieprawidłowym rozwojem mieszków włosowych oraz zwiększoną liczbą i rozmiarem gruczołów łojowych.
Istotnym aspektem klinicznym znamienia łojowego jest ryzyko rozwoju nowotworów wtórnych w jego obrębie, które występuje u około 10-15% pacjentów, najczęściej w wieku dorosłym. Najczęstszym nowotworem rozwijającym się w znamieniu łojowym jest podstawnokomórkowy rak skóry (BCC), rzadziej obserwuje się raka kolczystokomórkowego (SCC), gruczolaka lub raka apokrynowego.
Leczenie znamienia łojowego polega na chirurgicznym wycięciu zmiany, które zaleca się przeprowadzić przed okresem dojrzewania ze względu na ryzyko transformacji nowotworowej. Alternatywnie stosuje się również laseroterapię, elektrokoagulację lub krioterapię, choć metody te nie zapewniają materiału do badania histopatologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Patofizjologia i mechanizm
Rak łojowy (sebaceous carcinoma, SC) to rzadki, agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, stanowiący 0,2-4,6% wszystkich złośliwych nowotworów skóry, z 5-10% śmiertelnością. Etiopatogeneza obejmuje ekspozycję na promieniowanie UV, immunosupresję (np. po przeszczepach narządów, AIDS), infekcje HPV i HIV oraz tło genetyczne, zwłaszcza zespół Muira-Torre’a (MTS) – wariant zespołu Lyncha z mutacjami w genach naprawy DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2). Molekularnie wyróżnia się trzy klasy raka łojowego: związany z uszkodzeniem UV, z niestabilnością mikrosatelitarną (MSI) oraz pauci-mutacyjny, co koreluje z lokalizacją i przebiegiem klinicznym. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w patogenezę to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, Sonic Hedgehog, TGF-β oraz CASPASE-3/YAP, a także ekspresja HER2 i VEGF, co wskazuje na potencjalne cele terapii celowanej. Histopatologicznie rak łojowy wykazuje zróżnicowane wzorce wzrostu i różnicowania, z dominacją wzorca zrazikowego i obecnością komórek bazaloidalnych oraz sebocytów, a immunohistochemicznie cechuje się ekspresją EMA, BerEp4, AR, CK7, Ki-67 (mediana 35%, zakres 5-80%) i p53 (mediana 10%, zakres 0-80%), gdzie ekspresja p53 ≥10% i Ki-67 ≥25% wspierają rozpoznanie.
choroba Bowena, czynnik transformujący wzrostu beta, ekspresja PTEN, ekspresja VEGF, gen p53, gen PTCH1, HPV, immunosupresja, inwazja naczyniowo-limfatyczna, limfangiogeneza, mismatch repair, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, naprawa niesparowanych zasad DNA, niepolipowaty rak jelita grubego, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór skóry, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut odległy, przeszczep narządu, radioterapia głowy i szyi, rak łojowy, receptor androgenowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, retinoblastoma, rogowacenie słoneczne, szlak Hedgehog, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, szlak sygnałowy, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, zakażenie HPV, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, znamię łojowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Etiologia i przyczyny
Rak gruczołu łojowego (sebaceous carcinoma) to rzadki, agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, najczęściej lokalizujący się w obrębie głowy i szyi, zwłaszcza w okolicy oczodołowej (około 75% przypadków). Etiologia tego nowotworu jest wieloczynnikowa i obejmuje mutacje genów supresorowych (p53, Rb) oraz zaburzenia sygnalizacji Wnt/beta-katenina, szczególnie w kontekście zespołu Muira-Torre’a (MTS), który jest wariantem zespołu Lyncha. MTS wiąże się z mutacjami w genach naprawy DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2) i charakteryzuje się bardziej agresywnym przebiegiem raka gruczołu łojowego, z 5-letnim przeżyciem swoistym wynoszącym 52,5% w porównaniu do 78,2% u pacjentów bez tego zespołu. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie UV, wcześniejszą radioterapię (zwłaszcza w obrębie głowy i szyi), immunosupresję (np. HIV/AIDS, leczenie po przeszczepach narządów, choroby autoimmunologiczne) oraz możliwy udział czynników wirusowych, takich jak HPV o wysokim ryzyku onkogennym. Mediana wieku rozpoznania wynosi 57-72 lata, a nowotwór częściej dotyczy kobiet i osób pochodzenia azjatyckiego.
AIDS, apoptoza, choroba Bowena, cykl komórkowy, cyklosporyna, gen supresorowy, gruczoł łojowy, gruczoł Meiboma, gruczoł Zeissa, HPV, immunosupresja, lek immunosupresyjny, łuszczyca, mięsak Kaposiego, mutacja genetyczna, niekontrolowany wzrost komórek, niestabilność mikrosatelitarna, promieniowanie UV, radioterapia, rak gruczołu łojowego, rak jelita grubego, rak z komórek Merkla, reumatoidalne zapalenie stawów, rogowacenie słoneczne, sebum, siatkówczak, zakażenie HIV, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, znamię łojowe