zaburzenie wentylacji restrykcyjnej

Zaburzenie wentylacji restrykcyjnej (restrykcja) to patologia czynności płuc charakteryzująca się ograniczeniem całkowitej pojemności płuc (TLC) przy zachowaniu prawidłowego lub zwiększonego natężonego przepływu wydechowego (FEV1/FVC). Restrykcja prowadzi do zmniejszenia objętości wdechowej oraz pojemności życiowej płuc (VC).

Przyczyny zaburzeń restrykcyjnych mogą być zlokalizowane w miąższu płucnym (np. włóknienie płuc, sarkoidoza, pylice), w opłucnej (wysięk, zrosty), w ścianie klatki piersiowej (kifoskolioza, otyłość), w przeponie (porażenie nerwu przeponowego) lub mieć podłoże nerwowo-mięśniowe (stwardnienie boczne zanikowe, miastenia, dystrofie mięśniowe).

Diagnostyka zaburzeń restrykcyjnych opiera się przede wszystkim na badaniach czynnościowych płuc (spirometria, pletyzmografia, pomiar zdolności dyfuzyjnej płuc). Kluczowym parametrem potwierdzającym restrykcję jest zmniejszenie TLC poniżej 80% wartości należnej. Badania obrazowe, szczególnie tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości (HRCT), pozwalają określić przyczynę restrykcji.

Leczenie zaburzeń wentylacji restrykcyjnej jest ukierunkowane na chorobę podstawową. W przypadku chorób śródmiąższowych płuc stosuje się leki przeciwzapalne i przeciwwłóknieniowe. W zaawansowanych przypadkach może być konieczne wdrożenie tlenoterapii. W niektórych schorzeniach, takich jak sarkoidoza czy alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, możliwe jest częściowe odwrócenie zmian restrykcyjnych po skutecznym leczeniu.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl