zaburzenie wentylacji obturacyjnej

Zaburzenie wentylacji obturacyjnej to stan patologiczny układu oddechowego charakteryzujący się ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe wskutek ich zwężenia lub niedrożności. Główną cechą tego zaburzenia jest zwiększony opór dróg oddechowych, który prowadzi do utrudnionego wydechu i w konsekwencji pułapki powietrznej.

Najczęstszymi przyczynami zaburzeń wentylacji obturacyjnej są przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), astma oskrzelowa, mukowiscydoza oraz rozstrzenie oskrzeli. W badaniach czynnościowych układu oddechowego zaburzenia te charakteryzują się obniżeniem wartości FEV1 (natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej) oraz obniżeniem wskaźnika FEV1/FVC (FEV1/VC) poniżej dolnej granicy normy.

Diagnostyka zaburzeń wentylacji obturacyjnej opiera się głównie na badaniu spirometrycznym, które pozwala ocenić stopień nasilenia obturacji. W przypadku POChP obturacja ma charakter trwały, natomiast w astmie oskrzelowej występuje odwracalność obturacji po podaniu leku rozszerzającego oskrzela. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę zaburzenia i obejmuje bronchodilatatory, leki przeciwzapalne oraz eliminację czynników wywołujących.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl