nić końcowa
Nić końcowa to specjalistyczne określenie odnoszące się do struktury anatomicznej lub szewnego materiału chirurgicznego używanego podczas zabiegów operacyjnych. W kontekście anatomicznym termin ten może odnosić się do filum terminale – cienkiego włóknistego pasma tkanki łącznej stanowiącego końcowe przedłużenie rdzenia kręgowego, które rozciąga się od stożka rdzeniowego (conus medullaris) do kości guzicznej.
W chirurgii nić końcowa oznacza ostatni fragment nici chirurgicznej używanej do zamykania ran, zespoleń tkankowych czy naczyniowych. Właściwe postępowanie z nicią końcową jest kluczowe dla zapewnienia stabilności szwu i prawidłowego gojenia się rany. Nić ta powinna być odpowiednio zabezpieczona, aby zapobiec rozejściu się szwów i potencjalnym powikłaniom pooperacyjnym.
W neurochirurgii zespół naciągu nici końcowej (filum terminale) może prowadzić do zespołu zakotwiczonego rdzenia kręgowego (tethered cord syndrome), który charakteryzuje się postępującymi objawami neurologicznymi. Stan ten wymaga interwencji chirurgicznej polegającej na uwolnieniu napiętej nici końcowej, co zapobiega dalszemu uszkodzeniu rdzenia kręgowego i związanym z tym deficytom neurologicznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ependymoma – Epidemiologia
Ependymoma to rzadki nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, stanowiący około 1,7% wszystkich guzów mózgu i OUN, z roczną zapadalnością 0,29-0,6/100 000 osób (średnio 0,41/100 000 wg SEER). Charakteryzuje się bimodalnym rozkładem wieku zachorowania: szczyt u dzieci 0-4 lat (0,48/100 000 osobo-lat) oraz u dorosłych 55-59 lat (0,61/100 000 osobo-lat), z medianą wieku diagnozy 44 lata. U dzieci ependymoma to trzeci najczęstszy guz mózgu, z 25-40% pacjentów poniżej 2 lat. Lokalizacja guza zależy od wieku: u dzieci 90% wewnątrzczaszkowo (65-75% w tylnej jamie czaszki), u dorosłych 60-65% w rdzeniu kręgowym. Współczynnik zapadalności jest wyższy u mężczyzn (0,227/100 000) niż u kobiet (0,166/100 000), a także częstszy u osób rasy białej i nie-latynoskich. Przeżycie względne wynosi 93%, 85%, 80% i 75% po 1, 3, 5 i 10 latach, z 5-letnim wskaźnikiem 88,2%, jednak rokowanie pogarsza się u dzieci, osób starszych, przy anaplastycznym stopniu III, lokalizacji wewnątrzczaszkowej oraz przy niecałkowitej resekcji guza (przeżycie 51-80% przy całkowitej resekcji vs. 0-26% przy resekcji <90%).
choroba przerzutowa, choroba wewnątrzczaszkowa, czwarta komora mózgu, ependymoma śluzowo-brodawkowate, guz rdzenia kręgowego, guz śródrdzeniowy, gwiaździak, klasyfikacja molekularna, nadzór obrazowy, nerwiakowłókniakowatość typu 2, nić końcowa, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, przeżycie wolne od progresji, radioterapia, rdzeniak płodowy, resekcja guza, rezonans magnetyczny, tylny dół czaszki, usunięcie guza