nowotwór gruczołu tarczowego

Nowotwór gruczołu tarczowego to grupa chorób charakteryzujących się nieprawidłowym rozrostem komórek tarczycy. Nowotwory te dzielą się na łagodne (gruczolaki) oraz złośliwe, wśród których najczęściej występują: rak brodawkowaty (około 80% przypadków), rak pęcherzykowy, rak rdzeniasty i rak anaplastyczny.

Czynniki ryzyka rozwoju nowotworów tarczycy obejmują ekspozycję na promieniowanie jonizujące, niedobór jodu, predyspozycje genetyczne oraz choroby autoimmunologiczne tarczycy. Klinicznie nowotwór tarczycy najczęściej manifestuje się jako pojedynczy, bezobjawowy guzek, choć może powodować uczucie ucisku, trudności w połykaniu lub chrypkę przy zaawansowanym wzroście.

Diagnostyka obejmuje badanie USG, biopsję aspiracyjną cienkoigłową (BAC), badania hormonalne oraz obrazowanie dodatkowe (TK, MRI, PET) w przypadku podejrzenia przerzutów. Leczenie zależy od typu histologicznego nowotworu i stopnia zaawansowania – podstawową metodą jest zabieg chirurgiczny (częściowa lub całkowita tyreoidektomia), często uzupełniony terapią jodem radioaktywnym, hormonalną supresją TSH oraz, w wybranych przypadkach, radioterapią lub terapią celowaną.

Rokowanie w nowotworach tarczycy jest zróżnicowane – najlepsze dotyczy raka brodawkowatego i pęcherzykowego (10-letnie przeżycie >90%), podczas gdy rak anaplastyczny charakteryzuje się bardzo złym rokowaniem (mediana przeżycia 3-6 miesięcy). Kluczowym elementem postępowania jest regularna obserwacja i długoterminowe monitorowanie pacjentów po leczeniu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl