ludzki wirus opryszczki
Ludzkie wirusy opryszczki (HHV – Human Herpes Virus) stanowią grupę patogenów należących do rodziny Herpesviridae, powszechnie występujących w populacji ludzkiej. Wyróżnia się osiem typów tych wirusów: HSV-1 i HSV-2 (odpowiedzialne za opryszczkę wargową i narządów płciowych), VZV (wywołujący ospę wietrzną i półpasiec), EBV (wirus Epsteina-Barr), CMV (wirus cytomegalii), HHV-6 i HHV-7 (związane z chorobą rozeolą) oraz HHV-8 (powiązany z mięsakiem Kaposiego).
Charakterystyczną cechą wirusów z rodziny Herpesviridae jest zdolność do wywoływania zakażeń pierwotnych, a następnie pozostawania w organizmie w formie latentnej, z możliwością reaktywacji w sprzyjających warunkach, jak osłabienie odporności, stres, ekspozycja na promieniowanie UV czy gorączka. Genom wirusów opryszczki stanowi dwuniciowy DNA, a ich struktura obejmuje kapsyd ikozaedryczny otoczony otoczką lipidową.
Diagnostyka zakażeń wirusami opryszczki obejmuje metody serologiczne (wykrywanie przeciwciał IgM i IgG), techniki molekularne (PCR), hodowle wirusowe oraz badania cytologiczne. Leczenie opiera się głównie na stosowaniu leków przeciwwirusowych, takich jak acyklowir, walacyklowir czy famcyklowir, które hamują replikację wirusa poprzez blokowanie wirusowej polimerazy DNA. W przypadku ciężkich zakażeń, zwłaszcza u pacjentów immunoniekompetentnych, może być konieczne leczenie dożylne.