przerost tarczycy
Przerost tarczycy (struma) to powiększenie gruczołu tarczowego, które może wynikać z wielu przyczyn, m.in. niedoboru jodu, chorób autoimmunologicznych, stanów zapalnych czy nowotworów. W zależności od etiologii może być rozlany lub guzkowy, a także obojętny, niedoczynny lub nadczynny pod względem funkcji hormonalnej.
Diagnostyka przerostu tarczycy obejmuje badanie fizykalne, badania obrazowe (USG, scyntygrafia), laboratoryjne oznaczenia hormonów tarczycy (TSH, fT3, fT4) oraz przeciwciał przeciwtarczycowych. W przypadkach guzków konieczna jest biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC) w celu wykluczenia zmian nowotworowych.
Leczenie przerostu tarczycy zależy od jego przyczyny i objawów klinicznych. Może obejmować farmakoterapię (leki przeciwtarczycowe, lewotyroksyna), suplementację jodu, leczenie radiojodem lub interwencję chirurgiczną w przypadku dużych woli, objawów uciskowych lub podejrzenia nowotworu złośliwego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Thyrozol 5 mg
Przedawkowanie tiamazolu, substancji czynnej Thyrozolu, prowadzi do nadmiernego zahamowania syntezy hormonów tarczycy, skutkując klinicznymi objawami niedoczynności tarczycy. Mechanizm ten powoduje obniżenie stężenia hormonów tarczycy (fT3, fT4) we krwi, co w efekcie wywołuje wzrost poziomu TSH z powodu mechanizmu sprzężenia zwrotnego. Typowe objawy przedawkowania obejmują spowolnienie metabolizmu, bradykardię, obniżenie ciśnienia tętniczego, zaburzenia termoregulacji, neuropsychiatryczne deficyty poznawcze, zaparcia, a także zmiany skórne i powiększenie tarczycy (wole). Wartości parametrów hormonalnych (TSH, fT3, fT4) są kluczowe w diagnostyce i monitorowaniu stanu pacjenta.
bradykardia, eutyreoza, funkcja tarczycy, hipotermia, hormon tyreotropowy, hormony tarczycy, łamliwość paznokci, lewotyroksyna, niedoczynność tarczycy, nietolerancja zimna, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, przerost tarczycy, redukcja dawki, spowolnienie psychoruchowe, sprzężenie zwrotne, stymulacja tarczycy, tiamazol, układ sercowo-naczyniowy, wole, zaburzenia koncentracji, zaburzenia neuropsychiatryczne, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia termoregulacji, zaparcia, zgrubienie skóry - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quetiapine Orion 100 mg
Przedkliniczne badania kwetiapiny nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo leku pod kątem ryzyka mutagennego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, w tym pigmentację tkanki tarczycy u szczurów oraz przerost komórek pęcherzykowych tarczycy u małp Cynomolgus, któremu towarzyszyło obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3) w osoczu. Dodatkowo odnotowano zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów. U psów stwierdzono zmętnienie rogówki i zaćmę, co wskazuje na potencjalny wpływ kwetiapiny na soczewkę oka. W badaniach toksyczności rozwojowej u królików zaobserwowano zwiększoną częstość przykurczu kończyn przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnych dawek terapeutycznych u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, działanie toksyczne leku, faza międzyrujowa, genotoksyczność kwetiapiny, kwetiapina, narząd wzroku, pigmentacja tarczycy, przerost tarczycy, przykurcz, regulacja hormonalna rozrodu, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko mutagenne, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, toksyczne oddziaływanie, trójjodotyronina, wpływ na tarczycę, zaćma, zmętnienie rogówki, zmiany hematologiczne