część odźwiernikowa żołądka
Część odźwiernikowa żołądka (pars pylorica ventriculi) stanowi końcowy, zwężający się odcinek żołądka, który łączy się z dwunastnicą poprzez odźwiernik (pylorus). Anatomicznie dzieli się na przedsionek odźwiernika (antrum pyloricum) oraz kanał odźwiernika (canalis pyloricus), zakończony zwieraczem odźwiernika (sphincter pyloricus).
Pod względem histologicznym część odźwiernikowa charakteryzuje się obecnością gruczołów odźwiernikowych, które wydzielają śluz o właściwościach ochronnych dla błony śluzowej oraz gastrynę – hormon stymulujący wydzielanie kwasu solnego przez komórki okładzinowe w trzonie żołądka. Warstwa mięśniowa w tej okolicy jest znacznie grubsza, co umożliwia kontrolowane przesuwanie treści pokarmowej do dwunastnicy.
W diagnostyce patologii części odźwiernikowej kluczową rolę odgrywają badania endoskopowe, umożliwiające ocenę zwężeń, owrzodzeń czy zmian rozrostowych. Najczęstszymi schorzeniami tej okolicy są: stenoza odźwiernika (zwłaszcza u niemowląt), choroba wrzodowa odźwiernika, zapalenie błony śluzowej oraz nowotwory, w tym gruczolakorak żołądka, który często lokalizuje się właśnie w części odźwiernikowej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Cyproheptadyna, będąca antagonistą receptorów histaminowych i serotoninowych, jest stosowana w leczeniu reakcji alergicznych, jednak jej użycie wymaga szczegółowej oceny przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na cyproheptadynę lub substancje pomocnicze (np. laktozę jednowodną w dawce 128 mg na tabletkę Peritol), ostry napad astmy, jaskrę, zwężenie przewodu pokarmowego (szczególnie odźwiernikowego i dwunastnicy), zatrzymanie moczu związane z rozrostem gruczołu krokowego lub zwężeniem szyi pęcherza, a także jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO). Dawkowanie preparatu Peritol wynosi 4 mg chlorowodorku cyproheptadyny (4,3 mg półtorawodnego chlorowodorku) na tabletkę, z możliwością podziału tabletki na równe dawki, jednak decyzja o terapii powinna uwzględniać ryzyko powikłań wynikających z wymienionych przeciwwskazań.
Cyproheptadyna jest również przeciwwskazana u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa oraz potencjalne ryzyko dla płodu i noworodka. Ponadto, nie zaleca się stosowania leku u pacjentów wyniszczonych, w tym osób powyżej 65 roku życia, ze względu na możliwość nasilenia osłabienia organizmu. Szczególnie niebezpieczne jest podawanie cyproheptadyny noworodkom i wcześniakom, u których niedojrzałość enzymatyczna i narządowa może prowadzić do kumulacji leku i poważnych działań niepożądanych. W związku z powyższym, przed wdrożeniem terapii cyproheptadyną konieczne jest dokładne rozważenie stanu klinicznego pacjenta oraz potencjalnych interakcji i przeciwwskazań.
chlorowodorek cyproheptadyny, chlorowodorek cyproheptadyny półtorawodny, ciśnienie wewnątrzgałkowe, część odźwiernikowa żołądka, działanie niepożądane, epizod astmatyczny, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, laktoza jednowodna, metabolizm leków, nadwrażliwość na substancję czynną, narząd wydalniczy, nietolerancja laktozy, ostry napad astmy, przełom nadciśnieniowy, reakcja alergiczna, rozrost gruczołu krokowego, układ enzymatyczny, uszkodzenie nerwu wzrokowego, właściwości antycholinergiczne, wrzód trawienny, zatrzymanie moczu, zwężenie przewodu pokarmowego, zwężenie szyi pęcherza moczowego -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gosereliny, substancji czynnej preparatu Reseligo 3,6 mg, wykazały specyficzne zmiany patologiczne przy długotrwałym stosowaniu, zwłaszcza u zwierząt doświadczalnych. U samców szczura zaobserwowano zwiększoną częstość łagodnych guzów przysadki, co może być efektem kompensacyjnym zahamowania osi podwzgórze-przysadka-gonady, podobnym do zmian po kastracji chirurgicznej. U myszy, przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, stwierdzono rozrost komórek wysp trzustki oraz łagodną proliferację komórek okolicy odźwiernika żołądka. Warto podkreślić, że niektóre z tych zmian mogą mieć charakter samoistny i być związane z naturalną zmiennością biologiczną gatunku. Dawki stosowane w badaniach znacznie przewyższały dawki kliniczne, co ogranicza bezpośrednie przełożenie wyników na pacjentów.
część odźwiernikowa żołądka, dawka terapeutyczna, goserelina, kastracja chirurgiczna, komórki nabłonkowe, łagodny guz przysadki, mechanizm kompensacyjny, metabolizm, odźwiernik żołądka, oś podwzgórze-przysadka-gonady, proliferacja komórek, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, Reseligo, substancja czynna, wyspa Langerhansa, zmiana histologiczna, zmiana samoistna, zmienność biologiczna
