migrena hemiplegiczna

Migrena hemiplegiczna to rzadka postać migreny charakteryzująca się napadami silnego, pulsującego bólu głowy, któremu towarzyszy przemijające porażenie połowicze (hemiplegiczne). Występuje w dwóch głównych postaciach: rodzinnej (FHM), dziedziczonej autosomalnie dominująco, oraz sporadycznej (SHM), bez wyraźnego podłoża genetycznego.

W obrazie klinicznym, poza typowym bólem głowy, dominuje osłabienie siły mięśniowej jednej strony ciała, które może trwać od kilkudziesięciu minut do kilku dni. Pacjenci często doświadczają również zaburzeń mowy, czucia, widzenia oraz zawrotów głowy. Istotne jest, że objawy neurologiczne mogą poprzedzać ból głowy, towarzyszyć mu lub utrzymywać się po jego ustąpieniu.

Diagnostyka migreny hemiplegicznej opiera się na dokładnym wywiadzie klinicznym, badaniu neurologicznym oraz wykluczeniu innych przyczyn deficytów neurologicznych, szczególnie udaru mózgu. W przypadkach wątpliwych wykonuje się badania neuroobrazowe (MRI, CT) oraz badania genetyczne w kierunku mutacji genów CACNA1A, ATP1A2 i SCN1A, charakterystycznych dla postaci rodzinnej.

Leczenie migreny hemiplegicznej jest złożone i obejmuje terapię przerywającą napady oraz profilaktykę. Ze względu na ryzyko powikłań naczyniowych, przeciwwskazane jest stosowanie tryptanów oraz ergotaminy. W profilaktyce najczęściej wykorzystuje się leki przeciwpadaczkowe, blokery kanałów wapniowych oraz beta-adrenolityki. Ważna jest także edukacja pacjenta w zakresie unikania czynników wyzwalających napady.