przerywana dializa
Przerywana dializa (ang. Intermittent Dialysis) to metoda leczenia nerkozastępczego, stosowana głównie u pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek. W przeciwieństwie do ciągłej dializy, zabiegi wykonywane są w regularnych odstępach czasu (najczęściej 3-4 razy w tygodniu), a każda sesja trwa zwykle 3-5 godzin.
Najczęściej stosowaną formą przerywanej dializy jest hemodializa przerywana (IHD – Intermittent Hemodialysis), podczas której krew pacjenta przepływa przez dializator (sztuczną nerkę) usuwający produkty przemiany materii, nadmiar płynów i elektrolity. Metoda ta wymaga odpowiedniego dostępu naczyniowego, najczęściej w postaci przetoki tętniczo-żylnej lub cewnika dializacyjnego.
Przerywana dializa jest powszechnie stosowana w leczeniu ambulatoryjnym pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, ale również na oddziałach intensywnej terapii u pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek, gdy stan hemodynamiczny chorego jest stabilny. W porównaniu z metodami ciągłymi, przerywana dializa umożliwia szybsze usuwanie toksyn, jest bardziej ekonomiczna i pozwala pacjentom na większą niezależność między zabiegami.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Iloprost – Właściwości farmakokinetyczne
Iloprost, podawany w formie nebulizacji w stężeniu 10 µg/ml (dawka w ustniku 5 µg), osiąga maksymalne stężenia w surowicy na poziomie 100–200 pg/ml z okresem półtrwania od 5 do 25 minut, a po 30–120 minutach stężenie staje się niewykrywalne (<25 pg/ml). Po dożylnym podaniu u zdrowych osób objętość dystrybucji wynosi 0,6–0,8 l/kg, a całkowite wiązanie z białkami osocza to około 60%, głównie z albuminami (75%). Metabolizm iloprostu odbywa się głównie przez β-oksydację łańcucha karboksylowego, z wytworzeniem farmakologicznie nieaktywnego metabolitu tetranor-iloprostu, wydalanego z moczem i kałem. Klirens całkowity wynosi około 20 ml/kg/min, a okresy półtrwania metabolitów w osoczu i moczu wynoszą odpowiednio około 2 i 5 godzin oraz 2 i 18 godzin. Farmakokinetyka po inhalacji jest proporcjonalna do dawki, a nebulizator Breelib wykazuje wyższe wartości Cmax i AUC w porównaniu do I-Neb AAD, mieszczące się jednak w zakresie obserwowanym w innych badaniach klinicznych.
beta-oksydacja, białko osocza krwi, biotransformacja leku, centralny kompartment, Cmax, cytochrom CYP 450, dystrybucja leku, ekspozycja systemowa, eliminacja leku, iloprost, inhalacja, klirens leku, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil dwufazowy, przerywana dializa, radioizotop, stężenie leku w surowicy, tetranor-iloprost, wchłanianie leku