ciężkie zaburzenia rytmu serca
Ciężkie zaburzenia rytmu serca to stany zagrażające życiu pacjenta, charakteryzujące się nieprawidłową czynnością elektryczną serca, która prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych. Do najpoważniejszych należą: migotanie komór, częstoskurcz komorowy bez tętna, torsade de pointes, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia oraz asystolia.
Objawy ciężkich zaburzeń rytmu serca obejmują: utratę przytomności, nagłe zatrzymanie krążenia, znaczny spadek ciśnienia tętniczego, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej oraz uczucie kołatania serca. Stan pacjenta wymaga natychmiastowej interwencji, gdyż zaburzenia te mogą prowadzić do niedokrwienia narządów i nagłego zgonu sercowego.
Diagnostyka obejmuje wykonanie 12-odprowadzeniowego EKG, monitorowanie holterowskie, badanie echokardiograficzne oraz badania laboratoryjne (elektrolity, markery sercowe). Leczenie zależy od rodzaju zaburzenia i może obejmować: resuscytację krążeniowo-oddechową, kardiowersję elektryczną, defibrylację, implantację urządzeń (ICD, rozrusznik serca), ablację ognisk arytmogennych oraz farmakoterapię (amiodaron, lidokaina, beta-blokery).
Prewencja ciężkich zaburzeń rytmu serca koncentruje się na identyfikacji i leczeniu chorób podstawowych (choroba wieńcowa, kardiomiopatia, wady zastawkowe), kontroli czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz monitorowaniu i korygowaniu zaburzeń elektrolitowych. U pacjentów z grupy wysokiego ryzyka zaleca się rozważenie profilaktycznej implantacji kardiowertera-defibrylatora.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cirrus 5 mg + 120 mg
Lek Cirrus zawierający 5 mg cetyryzyny dichlorowodorku o natychmiastowym uwalnianiu oraz 120 mg pseudoefedryny chlorowodorku o przedłużonym uwalnianiu jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, ciężkim lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, ciężką chorobą niedokrwienną serca, ciężkimi zaburzeniami rytmu serca, niewydolnością nerek (szczególnie GFR < 15 ml/min), niewyrównaną nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym rdzenia nadnerczy, jaskrą, udarem mózgu w wywiadzie oraz zatrzymaniem moczu. Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, może nasilać objawy tych schorzeń, prowadząc do poważnych powikłań kardiologicznych, naczyniowo-mózgowych i okulistycznych. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz ryzyko działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego i ośrodkowego układu nerwowego.
cetyryzyna dichlorowodorek, choroba niedokrwienna serca, ciężka choroba nerek, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciężkie zaburzenia rytmu serca, dihydroergotamina, działanie alfa-adrenergiczne, guz chromochłonny rdzenia nadnerczy, IMAO, inhibitory monoaminooksydazy, jaskra, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancje czynne, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewyrównana nadczynność tarczycy, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, pseudoefedryna chlorowodorek, receptor alfa-adrenergiczny, schyłkowa niewydolność nerek, sympatykomimetyk, tyreotoksykoza, udar krwotoczny mózgu, udar mózgu, zatrzymanie moczu, zwiększone ciśnienie śródgałkowe