kosmki łożyskowe
Kosmki łożyskowe to kluczowe struktury anatomiczne łożyska, odpowiedzialne za wymianę substancji odżywczych, gazów i produktów przemiany materii między krążeniem matczynym a płodowym. Zaczynają się formować około 12. dnia po zapłodnieniu i rozwijają się przez całą ciążę.
Pod względem strukturalnym kosmki łożyskowe tworzą rozgałęziony system przypominający drzewo, zbudowany z trofoblastu (syncytiotrofoblast i cytotrofoblast) oraz mezenchymy. Ich liczba i powierzchnia zwiększają się wraz z rozwojem ciąży, zapewniając odpowiednią powierzchnię wymiany dla rosnących potrzeb płodu.
W diagnostyce prenatalnej kosmki łożyskowe są wykorzystywane w biopsji kosmówki (CVS – Chorionic Villus Sampling), która umożliwia wykrycie nieprawidłowości chromosomowych i genetycznych u płodu. Badanie to wykonuje się zazwyczaj między 10. a 13. tygodniem ciąży, pobierając fragment kosmówki do analizy.
Patologie kosmków łożyskowych mogą prowadzić do poważnych powikłań ciąży, takich jak wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu płodu, stan przedrzucawkowy czy przedwczesne oddzielenie łożyska. Ocena histopatologiczna kosmków po porodzie może dostarczyć cennych informacji diagnostycznych w przypadku powikłań ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przyklejenie łożyska – Etiologia i przyczyny
Placenta accreta spectrum (PAS) to poważne powikłanie położnicze charakteryzujące się nieprawidłowym przyleganiem łożyska do ściany macicy, co uniemożliwia jego prawidłowe oddzielenie po porodzie. Etiopatogeneza obejmuje defekt w połączeniu endometrium z miometrium, nieprawidłową decydualizację, nadmierną inwazję trofoblastu oraz uszkodzenia powierzchni macicy, najczęściej po cięciu cesarskim lub innych zabiegach chirurgicznych. Ryzyko przyklejenia łożyska wzrasta wraz z liczbą cięć cesarskich: po jednym cięciu wynosi około 0,3%, a po pięciu lub więcej aż 6,7%. Łożysko przodujące zwiększa ryzyko do 3% u kobiet bez cięcia cesarskiego, a w połączeniu z cięciem cesarskim ryzyko wzrasta do 25-40%. Inne czynniki ryzyka to m.in. wiek matki >35 lat, wielorództwo, zespół Ashermana, ciąża mnoga, IVF, otyłość (BMI >30) oraz wcześniejsze zabiegi chirurgiczne macicy. PAS dzieli się na trzy stopnie zaawansowania: placenta accreta (75% przypadków), increta i percreta, z różnym stopniem penetracji mięśniówki macicy i okolicznych narządów.
ablacja endometrium, alfa-fetoproteina, ciąża mnoga, cięcie cesarskie, decidua basalis, decydualizacja, embolizacja tętnic macicznych, histerektomia okołoporodowa, infiltracja trofoblastu, kosmki łożyskowe, krwotok poporodowy, łożysko nisko usadowione, łożysko przodujące, łyżeczkowanie jamy macicy, myomektomia, placenta accreta, placenta increta, placenta percreta, placenta previa, przyklejenie łożyska, spektrum przyklejenia łożyska, zespół Ashermana, zrosty wewnątrzmaciczne - Leksykon chorób i schorzeń
Ciąża poroniona – Patofizjologia i mechanizm
Ciąża poroniona (hydatidiform mole) jest zaburzeniem trofoblastycznym charakteryzującym się nieprawidłowym zapłodnieniem prowadzącym do nadmiernej proliferacji trofoblastu i obrzęku kosmków łożyskowych. Wyróżnia się dwie formy: całkowitą (diploidalna, kariotyp 46,XX lub 46,XY, całkowicie androgeniczna) oraz częściową (triploidalna, najczęściej 69,XXY, z obecnością tkanki płodowej). Całkowita ciąża poroniona cechuje się brakiem naczyń krwionośnych w kosmkach, wyraźną hiperplazją trofoblastu i brakiem ekspresji p57, co wiąże się z większym ryzykiem progresji do inwazyjnego zaśniada i raka kosmówki. Częściowa ciąża poroniona wykazuje ogniskową hiperplazję trofoblastyczną z łagodną atypią, obecność funkcjonującego krążenia kosmkowego oraz ekspresję p57, a ryzyko przetrwałej choroby trofoblastycznej (GTD) wynosi 0,5-5%, podczas gdy w całkowitych ciążach poronionych jest to 15-20%.
białko szoku cieplnego 70, całkowita ciąża poroniona, choroba trofoblastyczna ciążowa, ciąża poroniona, częściowa ciąża poroniona, dispermia, gonadotropina kosmówkowa, guz trofoblastyczny miejsca łożyskowego, hiperplazja trofoblastu, immunohistochemia, inwazyjny zaśniad, kosmki łożyskowe, metotreksat, mutacja genu NLRP7, mutacja germinalna, nadciśnienie indukowane ciążą, nadczynność tarczycy, nowotwór trofoblastyczny ciążowy, przetrwała choroba trofoblastyczna, rak kosmówki, zmiana przednowotworowa - Leksykon chorób i schorzeń
Przyklejenie łożyska – Epidemiologia
Placenta accreta stanowi część spektrum przyklejenia łożyska (PAS), obejmującego także placenta increta i placenta percreta, których częstość występowania wzrosła znacząco w ostatnich dekadach, głównie z powodu rosnącej liczby cięć cesarskich. Epidemiologiczne dane wskazują, że częstość PAS wzrosła z 1 na 30 000 ciąż w latach 60. XX wieku do 1 na 533 ciąż w pierwszej dekadzie XXI wieku, a niektóre badania podają nawet 1 na 272 ciąże. Najważniejszym czynnikiem ryzyka jest wcześniejsze cięcie cesarskie, zwłaszcza w połączeniu z łożyskiem przodującym, gdzie ryzyko PAS wzrasta progresywnie wraz z liczbą cięć: od około 3% przy braku cięcia do 60% po trzech cięciach. Inne czynniki ryzyka to wiek matki >35 lat, wielorództwo (≥3 porody), wcześniejsze zabiegi chirurgiczne macicy, IVF, BMI ≥30 oraz zrosty wewnątrzmaciczne. Diagnostyka opiera się głównie na ultrasonografii położniczej i rezonansie magnetycznym, z dokładnością przekraczającą 90% w ośrodkach specjalistycznych, jednak przedporodowa diagnoza pozostaje wyzwaniem, gdyż w około 35% przypadków PAS nie jest podejrzewana przed porodem.
alfa-fetoproteina, anomalia macicy, cięcie cesarskie, diagnostyka przedporodowa, histerektomia okołoporodowa, kosmki łożyskowe, krwotok poporodowy, łożysko przodujące, miomektomia, pęknięcie macicy, placenta accreta, placenta increta, placenta percreta, placenta praevia, przyklejenie łożyska, rezonans magnetyczny, spektrum przyklejenia łożyska, ultrasonografia położnicza, uszkodzenie pęcherza moczowego, wspomagany rozród, wyłyżeczkowanie macicy, zapłodnienie in vitro, zrost wewnątrzmaciczny - Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne zagnieżdżenie łożyska – Etiologia i przyczyny
Przedwczesne zagnieżdżenie łożyska (placenta praevia) to patologiczne umiejscowienie łożyska całkowicie lub częściowo zakrywającego ujście szyjki macicy, występujące w około 0,5% ciąż. Etiologia tego stanu jest wieloczynnikowa i obejmuje m.in. uszkodzenia endometrium i bliznowacenie po wcześniejszych zabiegach (cesarskie cięcie, łyżeczkowanie, miomektomia), nieprawidłową implantację trofoblastu w obszarze blizny, nieprawidłowy kształt macicy oraz zwiększone zapotrzebowanie na powierzchnię łożyska w ciążach wielopłodowych lub u palących. Ryzyko placenta praevia rośnie wraz z liczbą poprzednich cięć cesarskich (np. 1 na 160 po 1 cięciu, 1 na 10 po 4 cięciach) oraz wiekiem matki powyżej 35 lat (3-krotnie wyższe ryzyko). Inne czynniki ryzyka to wielorództwo (5% ryzyka przy ≥6 porodach), ciąże z zapłodnienia in vitro, palenie tytoniu, używanie narkotyków, rasa (wyższe u Azjatek i Afroamerykanek) oraz życie na dużej wysokości.
blizna macicy, błona śluzowa macicy, cesarskie cięcie, ciąża wielopłodowa, decydualizacja, infiltracja trofoblastu, kosmki łożyskowe, krwotok, łyżeczkowanie jamy macicy, mechanizm patofizjologiczny, mięśniak, mięśniówka macicy, miomektomia, placenta accreta, placenta accreta spectrum, placenta increta, placenta percreta, placenta praevia, przedwczesne zagnieżdżenie łożyska, technika wspomaganego rozrodu, trzeci trymestr ciąży, ujście szyjki macicy, waskularyzacja endometrium, wielorództwo, zapłodnienie in vitro